Chapter 5

CHAPTER 5 — Lavender

(Lavender’s POV)

Paggising ko, malamig pa ang simoy ng hangin. Nakatitig ako sa kisame ng kuweba habang dahan-dahang naaalala ang mga nangyari kagabi.

Lumingon ako sa gilid. Tulog pa si Adrian. Nakatagilid siya, payapa ang mukha habang mabagal ang pagtaas at pagbaba ng kanyang dibdib. Sa gitna ng liwanag ng umaga, lalong lumilitaw ang matitulis niyang feature—ang matangos niyang ilong, ang makapal niyang kilay, at ang mayangang hubog ng kanyang jawline. Parang gawa sa marmol. Parang hindi nababagay sa magaspang na banig at sa amoy-alat na kuweba.

Dahan-dahan akong tumayo para hindi siya magising.

Kailangan kong kumuha ng prutas at malinis na tubig mula sa bukal sa itaas ng burol. Kung mananatili lang kami rito nang walang kain, lalo siyang manghihina.

Mabilis akong lumabas ng kuweba. Ang sikat ng araw ay banayad pa lang, sumasayaw sa mga alon ng dagat. Naglakad ako papunta sa maliit na sapa at nag-ipon ng tubigan, bago naghanap ng mga hinog na bayabas at saging sa paligid.

Habang namumitas, hindi mawala sa isip ko ang sinabi niya kagabi.

“Goodnight… Lavender.”

Simpleng dalawang salita lang, pero bakit hanggang ngayon, parang may sumasayaw pa rin sa dibdib ko?

Nang makabalik ako sa kuweba bitbit ang basket na gawa sa dahon ng nipa, nagulat ako nang makitang wala na si Adrian sa kanyang higaan.

Nabitawan ko halos ang basket. “Adrian?”

Walang sumagot.

Kabado akong tumakbo palabas ng kuweba. “Adrian! Nasaan ka?!”

Napatigil ako nang makita ko siya sa dalampasigan.

Nakatayo siya sa gitna ng mababaw na tubig, hanggang binti ang alon, nakatitig sa malawak at walang hanggang dagat. Ang basang buhok niya ay itinutulak ng hangin. Nakasuksok ang mga kamay niya sa bulsa ng kanyang punit-punit na pantalon, tuwid ang tayo—isang ayos na kahit saang anggulo tignan ay puno ng autoridad at dignidad, kahit pa wala siyang suot na saplot sa itaas.

Aking nilapitan siya, dahan-dahan ang bawat hakbang sa buhangin.

“Bakit ka lumabas? Baka mabinat ka,” mahinang wika ko habang humihinto sa tabi niya.

Hindi agad siya lumingon. Nakatitig pa rin siya sa abot-tanaw.

“I was looking at the horizon,” bulong niya. Ang boses niya ay malalim, bahagyang paos. “It feels like… I used to own something vast. Like I was used to looking down at things, not looking up.”

Lumingon siya sa akin. Ang kulay-tsokolate niyang mga mata ay puno ng pagtataka at kawalan.

“Pero pagdating sa dagat na ’to… feeling ko nilamon ako. Para akong walang kaano-ano.”

Hinawakan ko ang braso niya at marahang hinila pabalik sa dalampasigan. “Nagsisimula pa lang gumaling ang sugat mo sa ulo, Adrian. Magpahinga ka muna. Nagdala ako ng pagkain.”

Napatitig siya sa kamay kong nakahawak sa braso niya. Agad ko iyong binitiwan at nag-iwas ng tingin habang naramdaman ang pag-init ng aking mga pisngi.

“Salamat,” sabi niya habang sumusunod sa akin pabalik sa lilim ng mga puno.

Umupo kami sa malaking bato. Inabutan ko siya ng saging at binuksan ang lalagyan ng tubig.

Tahimik siyang kumain, pero pansin ko ang bawat kilos niya—mabagal, maingat, at may pino at refined na galaw na hindi ko nakikita sa mga kalalakihan sa isla.

“Napanaginipan ko ba ’yung kagabi?” tanong niya habang nakatingin sa saging na hawak niya.

“Ang alin?”

“’Yung sinabi mo… na ayaw mo akong mawala.”

Muntik na akong mabulunan sa sarili kong laway. Tumingin ako sa kanya, pero nakatingin din siya sa akin—may bahagyang pilyong ngiti sa kanyang mga labi na halos magpatigil sa pagtibok ng puso ko.

“S-sinabi ko lang ’yun kasi tao ka!” defensive kong sagot, itinuturo siya gamit ang kalahating saging.

“Huwag ka ngang masyadong assuming d'yan!”

Natawa siya nang mahina. Isa itong tunog na napakagandang pakinggan—malalim at tapat.

“Okay, okay. Sabi mo eh,” biro niya. Pero agad ding napawi ang ngiti niya nang hawakan niya ang kanyang templo at napapikit sa sakit.

“Adrian!” napatayo ako. “Sumasakit na naman ba?”

“May… may naaalala akong boses,” daing niya, nakapikit nang mariin habang nakahawak sa ulo. “Isang babae. Sumisigaw. At tunog ng ulan… tsaka… kidlat.”

Napatigil ako. Nanlamig ang mga daliri ko.

*Isang babae.*

Pilit kong pinatatag ang boses ko habang lumalapit at humahawak sa kanyang balikat.

“Anong sinasabi niya?”

Bumuntong-hininga nang malalim si Adrian, dahan-dahang idinilat ang kanyang mga mata na tila pagod na pagod. “Hindi ko maintindihan. Malabo. Pero naramdaman ko… ang galit. At ang sakit sa dibdib ko.”

Tumingin siya sa akin, direktang dumaan ang kanyang titig sa kaibuturan ng kaluluwa ko.

“Pero kapag nakikita kita, Lavender… nawawala ’yung sakit. Naalala ko lang na buhay ako dahil nandito ka.”

Hindi ako nakapagsalita. Ang hangin mula sa dagat ay dumaan sa pagitan namin, dinala ang amoy ng asin at ang katahimikang puno ng mga bagay na hindi masabi nang malakas.

Alam ko sa sarili ko na may nakaraan siya. Isang nakaraang mayaman, komplikado, at baka may naghihintay sa kanya sa kabila ng dagat. Pero sa sandaling ito, dito sa maliit na isla na pinalilibutan ng alon, siya lang si Adrian—ang lalaking iniligtas ko, at ang lalaking dahan-dahang kumukuha ng puwang sa puso kong matagal nang nag-iisa.

“Huwag mo munang pilitin,” bulong ko habang maingat na pinupunasan ang pawis sa kanyang noo. “Nandito lang ako. Hindi kita iiwan hangga’t hindi mo pa kayang tumayo sa sarili mong mga paa.”

Tinitigan niya ako nang matagal, bago tumango at marahang hinawakan ang kamay ko sa kanyang noo.

“Pangako?” tanong niya.

“Pangako,” sagot ko, kahit alam kong ang pangakong ito ang pwedeng wumasak sa akin kapag dumating ang araw na kailangan na niyang bumalik sa tunay niyang mundo.