The boy beyond my cage

‎Nakatulala akong nakaupo sa cashier habang hinihintay ang susunod na customer. Alas-dos medya na ng hapon, at sa ganitong oras ay medyo walang customer ,kaya nagkakaroon ako ng pagkakataong makapagpahinga.

‎By the way, isa akong cashier sa isang convenance stores

‎

Matapos akong grumadweyt ng Senior High School, napilitan muna akong huminto sa pag-aaral dahil sa hirap ng buhay. Nagdesisyon akong magtrabaho upang makapag-ipon para sa tuition f*e ko sa kolehiyo.‎

‎

Akala ko makakaipon ako.

‎

‎Pero mali pala ako.

‎

‎Sa dami ng gastusin at mga pangangailangan naming magkakapatid, wala ring natitira sa sahod ko. Kailangan ko ring magpadala ng pera sa mga kapatid ko kaya hindi ko nagawang mag-ipon.

‎

‎Ako ang panganay sa aming tatlong magkakapatid.

‎

‎Matagal nang hiwalay sina Mama at Papa. Si Mama ay nagtatrabaho sa ibang bansa, habang si Papa naman ay mayroon nang sariling pamilya.

‎

‎napilitan akong isantabi muna ang pangarap kong makapag-aral ng kolehiyo.

‎

‎Habang wala pa ring customer, napagpasyahan kong mag-scroll muna sa social media.

‎

‎ini stalk ko bawat ka klase ko ng high school kung kumusta sila at saan Sila nag kolehiyo,habang isa-isa ko Sila ini stalk bigla Ako na punta sa Isang account.

‎

Ang high school crush ko.

‎

‎Halos anim na taon ko siyang lihim na hinangaan. Sa sobrang paghanga ko sa kanya, parang naging loyal na rin ako.

‎

‎

‎Paano pa kaya kung naging kami? Napangiti na lang ako sa sarili kong ano -ano pumasok sa isip ko.pinukpok ko ang ulo ko Sabi ko sa sarili hayy tama na nga kaka isip baliw na yata Ako.

‎

‎Dahil sa curiosity, inistalk ko ang social media account niya.

‎

‎Wala pa rin siyang gaanong pinagbago.

‎Napatanong ako sa sarili ko.

‎"Kumusta na kaya siya? May girlfriend na kaya?"

yun agad naisip ko.

‎

naisipan ko mag add friend sa kanya kung sakaling may Bago post niya update agad Ako.

sa Oras na yun kinapalan ko talaga Mukha ko, total Hindi niya rin sguro Ako makilala

‎Huminga ako nang malalim bago ko pinindot ang Add Friend.

Sabi ko ‎Bahala na.

‎

‎Pagkatapos kong pindutin iyon, agad akong nag-offline dahil sa sobrang kaba.

‎Makalipas ang ilang oras, nag-online ulit ako para tingnan kung in-accept ba niya o ni-reject ang friend request ko.

‎pag ka open ko may Isang message,kala ko mga Loka -loka ko friend ngungulit na Naman.

‎Pero laking gulat ko nang nag message siya sakin

‎

Sabi niya

‎Who are you? How did you find my private account?"

‎

‎Napailing ako.

‎

‎"Grabe naman. Akala mo kung sinong VIP," bulong ko sa sarili ko.

Nag-reply ako.

‎"I'm your secret admirer since high school... until now". sa pangungulit ko.

Sabi ko sa Sarili ko, Hindi niya rin Ako makikilala

dahil seguro sa curiosity,mala detective siya mag Tanong ,kaya Ayun.

wala na akong lusot at napilitan na rin akong magpakilala.

‎Akala ko pagkatapos niyang malaman kung sino ako ay iba-block niya ako.

‎Pero hindi.

‎Sa halip, mas humaba pa ang usapan namin.

‎Ngunit pagkalipas ng ilang araw, bigla ring tumigil ang pag-uusap namin.

‎Habang abala ako sa trabaho, biglang dumating si Jhon.

‎

‎May dala na naman siyang bulaklak at naka-formal na damit, na para bang pupunta sa isang espesyal na okasyon.

‎Hindi ko siya pinansin at ipinagpatuloy ko lang ang ginagawa ko.

‎

‎Akala ko titigil na rin siya sa panliligaw dahil halos hindi ko siya pinapansin.

‎Pero mali na naman ako.

‎

‎Araw-araw pa rin siyang bumabalik.

‎Sabi pa nga ng mga katrabaho ko, swerte na raw ako dahil bukod sa guwapo si John, mayaman pa.

‎araw- araw siya pumupunta para bumili parang naging regular customer na namin.

‎

muntik Kuna sagutin si jhon

‎

‎Pero biglang nagparamdam ulit ang taong anim na taon kong hinintay.

‎Si Lhiam.

‎

‎Habang nakaupo ako at nag-i-scroll sa cellphone, may narinig akong pamilyar na boses.

‎

‎"Miss, pabili po."

‎

‎Dahan-dahan kong iniangat ang ulo ko.

‎Nanlaki ang mga mata ko ,bumilis ang tibok ng puso ko na Hindi Kuna mapigilan sa bilis ng pag tibok nito ng Makita ko siya ,Sabi ko parang familiar ah.

‎

‎Si Lhiam.

‎ang high school crush ko noon high school, actually batch mate kami.siya Yung tipong tao Hindi masyado nag sasalita at tahimik lang sa loob ng klase .

matagal na rin kami Hindi nag kita simula nang punta siya ng state para mag-aral.

‎

‎Mas matangkad na siya ngayon kaysa noong high school kami.

‎Mas naging moreno rin ang kutis niya, at lalo siyang gumwapo.

‎Tahimik lang siyang nakatingin sa akin habang may bahagyang ngiti sa labi.

‎Hindi ako agad nakapagsalita.

‎parang tumigil ang mundo ko ng ilang minuto Hindi ko akalain nakaharap ko siya Ngayon, para Ako binuhosan ng tubig .

‎Napatawa siya sa reaction ko.

‎"why? Para kang nakakita ng

‎multo."

‎are you oke?

‎Doon lang ako natauhan.

‎Hindi pala panaginip bigla Ako nagising sa katotohanan na Hindi Pala Ako crush ng crush ko hayy charot hahaha.

‎

‎pag katapos umalis na siya,habang nag lalakad palabas sinundan ko ng tingin Hanggang tuluyan na siya naka Alis.

‎maya-maya dumating na Naman si jhon

.

‎sa Isang araw halos 3 to 5 times siya pumupunta, kunwari bibili lang .

‎minsan na pa isip nalang Ako Hindi ba siya napapagod ,ahh Basta bahala na siya sa gagawin niyan.

Isang araw sinabihan ko siya tumigil na siya Kasi sayang lang ang Oras niya ,pero Hindi Parin siya tumigil kaya hinahayaan ko nalang ..

Pag-ka gising ko agad- agad naligo at nag bihis dahil 30mins nalang papasok na Ako sa work pag na late Ako ma sermonan na Naman Ako ng may- Ari ng store

Habang nag mamadali Ako nag lalakad bigla ko Nakita si Lhiam papasok ng convenance stores

Sabi ko sa Sarili Hala bakit siya nandito?...

Sa dami ng pwede niya puntahan bakit Dito hayyss kainis ....pag nakikita ko Kasi siya bigla kakabog ang puso ko ,Ewan kung bakit!.

hinintay ko Muna siya lumabas Saka Ako pumasok ,pag pasok ko nandoon na ang masungit ko boss.

ayoko Kasi Makita niya ulit Ako dahil kung ano -ano nalang pinag- sasabi dati sa chat namin kaya umiiwas Ako Ngayon sa kanya

pag ka limas na ipang Oras andyan na Naman si jhon. Hindi talaga Ako titigilan .

Hindi ba siya na papagod sa araw-araw niya pag punta.

early kami Ngayon nag closed dahil Wala na rin customer kaya Maaga Ako nka uwi sa bahay ,Minsan pag sobra Dami namin customer

abutin Ako ng 11:45 pm .

pag kalabas ko nandoon so dyan nag hihintay

hatid na kita mea, Sabi ko wag na kaya ko Naman mag lakad. pero nag exist siya kaya na pilitan Ako sumakay.

pag dating ko sa bahay sa sobrang pagod humigi Muna Ako sa kama Hanggang nakatulog Ako.

pag lipas ng ilan buwan Hindi Kuna Nakita si Lhiam at tumigil na rin sa pangungulit si jhon Balita ko pumunta na ito sa Japan para mag aral ng kolehiyo.

na pa buntong hininga Ako Sabi ko..

finally!Wala na mangungulit Sakin Minsan Kasi nakakainis na ehh..

kaya medyo nalungkot Ako kung kailan lang siya nag paramdam Saka din mawawala.

bunso calling

ate nasa hospital kami Ngayon bigla sinugod si Reymar dahil mataas ang lagnat niya.

Dali Ako sumakay ng taksi patungo sa hospital pag karating ko room agad Ako nag Tanong sa nurse kung among room.bigla Naman niya Ako sinabi room 16 po

salamat.

pagkarating ko nakita ko agad ko tinanong ang doctor kung kumusta ang Kapatid ko.

Sabi ng doctor maayos na Ang lagay niya Ngayon Buti nalang na dala ka agad siya Dito.

Ngayon Hindi na Naman alam kung saan Ako kukuha ng pang bayad sa hospital ng 45,000

tumawag Ako Kay papa Hindi ma contact. Buti nalang Pina utang Ako boss ko.

simula nag hiwala Sina mama at papa Ako ang tumayo bilang inah at amah sa mga Kapatid ko.

kaya nahihirapan Ako kung paano ko ayusin ang ganitong Buhay.

kaya Hindi ko alam kung paano ko kakayanin ang ganitong klaseng Buhay seguro na pakalamas ko talaga sa Buhay.

‎