Kabanata 28

"Good thing, you're not. Because I like you very much, Serra. Hindi ko kakayanin kapag nalaman kong nagsinungaling ka at traydurin mo ang pamilya namin. Sigurado akong mahal na mahal ka ng anak ko dahil pinakasalan ka niya kaya sana ay huwag mo siyang sasaktan at ingatan mo ang puso niya."

Pilit ko siyang nginitian. "Huwag po kayong mag alala. Totoo po ang ipinapakita kong kabutihan sa inyo."

"Hay naku! Ano ba ito at bakit parang nagiging madrama tayong dalawa? Heto at nagluto ako ng carbonara. Hindi ko alam kung magugustuhan mo ito. May iba ka bang gustong kainin? I can cook something else if you want."

Umiling ako. "Hindi na po. Gusto ko pong tikman ang carbonara na gawa ninyo."

Nginitian niya ako pabalik bago siya kumuha ng bowl at nagsalin doon. "Sana magustuhan mo ito, hija at ng apo ko d'yan sa tummy mo."

Kinagat ko ang labi ko. Nakakakonsensya. Sobrang bait sa akin nitong mama ni Spike. Sigurado akong isa siya sa pinakamasasaktan kapag umalis ako sa puder nila.

Tahimik ako habang nakaupo sa lamesa at sinusundan ng tingin si Mama Rosella habang papalapit sa akin bitbit ang isang bowl ng niluto niyang carbonara.

"Taste it," excited niyang sabi at naupo sa harapan ko.

Muli ko pa siyang nginitian bago ko tinikman ang niluto niya. Hindi ko na napigilan at sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko.

"Oh my goodness! Why are you crying? Pangit ba ang lasa?"

Umiling ako habang pilit na inaalis ang mga nakakalat kong luha sa aking pisngi. Pero kahit anong gawin kong pag alis ay sunod-sunod pa rin ang pagtulo ng mga luha ko.

"Sobrang s-sarap po," humihikbi ko pang sabi.

Naalala ko lang si mommy. Bigla ko siyang na-miss. Niminsan ay hindi niya ako nagawang ipagluto ng ganito kasarap na pagkain.

"Then what made you cry?"

Muli lamang akong umiling at sumubo ulit. Sunod-sunod ang ginawa kong pagsubo na halos mabilaukan ako.

"Dahan-dahan, anak."

Mas lalo lamang tumulo ang mga luha ko dahil sa itinawag niya sa akin.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko at napayakap na ako sa kanya.

"Thank you po! Maraming maraming salamat!" umiiyak kong sabi.

"Salamat saan?" tanong niya.

Gusto ko pa sanang sagutin pero hindi ko na nagawa nang narinig kong may biglang tumikhim sa aming likuran. Pagkalingon ko'y nakita ko si Spike na papalapit sa amin.

"Why are you crying?" seryoso niyang tanong.

Agad kong inalis ang mga luha ko.

"No. I am not!"

"Then why are you hugging my mother?"

"Spike?" may pagbabanta sa boses na tawag sa kanya ng kanyang mama.

"Babe," agad niyang sabi. Malambing na ang boses. Hindi tulad kanina na parang pinaparatangan niya ako ng kung ano.

"I don't know why I'm crying. Naiyak lang siguro ako dahil sa sobrang sarap ng pagkaing iniluto ng mama mo. Nagustuhan yata ni baby," sabay haplos ko sa tiyan ko saka ko siya tinalikuran. Naupo ako muli't ipinagpatuloy ang pagkain na naputol dahil sa kaartehan ko kanina.

Alam kong hindi siya kumbinsido sa naging rason ko. Kaya inihanda ko ang sarili ko sa mga susunod niyang tanong. Pero hindi na siya muli pang nagsalita. Naupo siya sa gilid ko. Pumangalumbaba siya at pinanood niya akong kumain na agad kong ikinailang.

"Mukhang nagmana sa iyo ang apo ko, anak. Paborito mo rin ang mga lagi kong iniluluto. Huwag kang mag alala, Serra. Dadalasan ko ang pagbisita sa 'yo rito para maipagluto kita ng masarap."

"Huwag na, Ma!"

"Naku, hindi na po!"

Halos magkasabay kami ni Spike na tumutol sa sinabi ng mama niya. Agad naman itong natawa sa aming dalawa.

"Kayo talaga. Mas gusto niyo bang laging nasosolo ang isa't-isa?"

Sunod-sunod akong tumango. "Ganoon nga po. Hehe."

"Haaay! Ganyan na ganyan din kami noon ng papa niyo."

Nilingon ko si Spike at nakitang kunot na kunot ang noo niya habang nakatingin siya sa akin. Ano na naman kayang problema nitong isang 'to?

"Ma, wala ba kayong lakad ni lola ngayon?" tanong ni Spike sa mama niya.

"Naku, wala! Gustong magpahinga ng lola mo kaya hindi na muna kami gumala. Teka lang, anak at ikukuha kita ng plato at kutsara."

Umalis sandali si Mama Rosella at naiwan kami ni Spike sa lamesa. Sumandal siya sa upuan. He crossed his arms at hindi ako nilulubayan ng tingin.

"Nakikipag-close ka ba kay mama?"

Agad akong napairap sa kawalan. "Kung ako 'yong nakikipag-close, e bakit siya 'yong nandito sa bahay natin? Hindi ba dapat ay ako ang nagpupupunta sa mansion ninyo?"

"Then bakit naabutan ko kayong magkayakap?"

Hindi ko na siya sinagot. Ibinaba ko ang paningin ko sa kinakain ko. I chose to not answer him. Hindi ko rin naman kasi alam ang isasagot ko. Am I supposed to tell him na nakokonsensya ako dahil niloloko namin ang pamilya niya? Of course, ayaw niyang marinig iyon mula sa akin. Malalagot ako!

"Enjoy your food, okay? I'll just go and check the gifts para mabuksan na natin. Busy yata talaga kayo at hindi niyo pa nabubuksan lahat. Kaya, I decided to help you na," sabi ni mama matapos niyang ilapag ang plato ni Spike sa harapan nito. Umalis rin siya agad at iniwan ulit kaming dalawa sa lamesa.

Tahimik akong nagpatuloy sa pagkain. Ganoon din si Spike nang naglagay ng carbonara sa plato niya at nagsimulang kumain.

"Kumusta ang meeting niyo ni Nikolai?" tanong niya pagkaraan ng ilang sandali.

"Ayos naman. Hindi siya mahirap katrabaho."

Tumango-tango siya. "Good. Kapag naging maganda ang kinalabasan ng first project mo sa kanya. Baka ikaw na rin ang kunin niyang interior designer pagbalik ng magiging CEO ng kompanya nila."

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. "Talaga?"

"Yeah. But don't get too excited. Hindi mo pa sure kung magiging maganda ba talaga ang kalalabasan ng first project mo."

"Tss! Sigurado akong magiging maganda ito no! Dahil gagawin ko ang lahat ng best ko para maging client ko din ang CEO ng kompanya nila," puno ng kompyansa sa sariling sabi ko sa kanya.

Hindi na siya sumagot. Pero ako'y nangingiti na habang kumakain. More projects, more money. Kapag nagkataon ay maibabalik ko na ang dati kong buhay. Where I can spend money without being afraid of bankruptcy.