Kabanata 61

Hindi ako makagalaw. Para akong na-stuck sa kinauupuan ko na ultimo igalaw ang mga kamay ko ay hindi ko magawa. So totoong may nangyayari sa kanila ni Spike. Hindi niya iyon gawagawa lang?

"Ohh? Why are you crying? Ayaw mo no'n? Magkaka quadruplets si Spike?"

I gritted my teeth. "Fucking bitch!" iyon na lang ang katangi-tanging dalawang salita na lumabas sa bibig ko.

Hindi ko alam kung paano akong aakto sa harapan niya. Hindi ko na alam kung paano pa akong magtatapang-tapangan sa harapan niya gayong nakita na niya ang pagtulo ng mga luha ko kanina.

She sarcastically laughed a bit. "Is that a compliment?"

"Ang kapal ng mukha mo no? Hindi ka na nahiya!"

Nagtaas siya ng isang kilay. "Why would I? Ginusto naman ito ni Spike. He even made me stay here. It only means na hindi ka ganoon kahalaga para ingatan. Baka nga mas kilalanin niya pa ang anak naming dalawa kaysa sa mga batang dinadala mo."

Umawang lamang ang bibig ko dahil sa gulat. Sobra sobra ang kakapalan ng mukha niya. Hindi ko kinakaya!

"Kilala na niya ako mula pa pagkabata. Sabay kaming namulat sa mundo. Ikaw, Serra? Saan ka nga ba ulit pinulot ni Spike?"

"For your information, I have a career when he met me!" nanggigigil kong saad.

"Oh? Iyong modeling career mo? Know what... " Tumayo siya't nagtungo sa ref. Kumuha siya ng tatlong itlog doon saka siya bumalik sa harapan ko.

"Hanggang ngayon hindi pa rin ako naniniwalang ganoon kadali kang pinakasalan ni Spike. E, isang beses lang naman siyang nagpunta ng Las Vegas. Mas maniniwala pa ako kung nagka one night stand kayo at nabuntis ka niya kaya ka ngayon nandito at pinakasalan."

Napatayo ako at agad na naisuntok ang mga kamao ko sa babasaging lamesa. "Mahal ako ni Spike!"

She laughed. "As if maniniwala ako. Mag iingat ka, Serra. Dahil hahanapan kita ng gusot. Hinding hindi ako titigil hangga't hindi ko nababawi sa iyo si Spike!"

Kumunot ang noo ko. "Hindi siya kailanman naging sa iyo."

Umangat ang gilid ng kanyang labi. Akmang magsasalita na sana siya nang dumating si Spike.

"Papasok na ako."

Naramdaman kong nasa likuran ko si Spike. At napatunayan ko iyon nang hawakan niya ako sa magkabila kong braso. Imbis na sagutin siya o tumugon sa kanya ay huminga ako nang malalim saka ako humarap sa kanya. Agad na bumakas ang gulat sa kanyang mga mata nang nakita ang mukha kong may bakas ng mga luha.

"What-"

Agad akong kumawala sa mga hawak niya at tumakbo papasok ng kwarto.

"What did you do, Merila?" rinig ko pang tanong niya kay Merila.

"I just told her na magkaka-baby na rin tayo."

Natigilan ako. So totoo nga talaga. Alam ni Spike!

"Fuck! What is wrong with you?!" sigaw ni Spike. "Serra, let me explain!" Nang narinig ko ang mga yabag niyang papalapit ay agad akong nagpatuloy sa pagpasok sa kwarto at agad iyong ini-lock.

Sunod-sunod na tumulo ang mga luha. Hindi ko maintindihan! Hindi naman totoong kami. Pero bakit ganito kasakit? Kung tutuusin, hindi naman ako dapat apektado kung magkabuntis man siya ng iba. Wala naman na dapat ako doon. Pero bakit ganito? Bakit parang pinipiga ang dibdib ko sa sobrang sakit? I felt betrayed. Pakiramdam ko napaglaruan ako.

"Serra, open the door. Let's talk."

Umiling ako. "I-I can't."

"Pagbuksan mo ako."

"W-wala tayong dapat na pag usapan, Spike." Huminga ako ng malalim dahil nanikip ang dibdib ko, dahilan upang nahirapan akong magsalita.

"Are you crying?"

"I-Im not. W-why would I-I?"

Nanginig ang mga labi ko. Agad ko iyong tinakpan dahil ayaw kong marinig niya ang paghikbi ko.

"Then open the door if you're not."

Kinagat ko ang labi ko. Paano kong papatunayan sa kanyang hindi ako umiiyak? E, ito ako at hirap nang patahanin ang sarili. Ano ba kasi itong pinasok ko? Ang ayos ng usapan na bawal main-love sa isa't-isa. Pero bakit ganito na? Paano akong naging tanga para mahulog sa kanya ng ganito kalalim?

"Serra!"

"C-congrats. Now that you two, your first love to be exact will having a baby. Siguro naman malaya na ako? Papakawalan mo na kami? Hindi mo na kami k-kailangan. You can now finally have your happy ending, Spike."

Naipikit ko ng mariin ang aking mga mata. Ang sakit pala talaga isiping ganito. Masakit pala kapag na-realize mo nang basta ka na lang aalisin sa buhay nila kasi wala ka ng halaga. Kasi hindi ka na kailangan.

"I don't know how to explain things to you. Hintayin mo ako. Kakausapin ko lang si Merila."

Mas lalo akong naiyak. He didn't even bother. Ano pa ba kasing ini-expect ko? Bakit pa ba kasi ako umasang magkakaroon ako ng tsansang mahalin din niya pabalik?

Ilang sandali pa bago ko narinig ang tunog ng sasakyang papaalis. Agad akong tumakbo sa bintana para lang makitang lulan pati si Merila ng kanyang sasakyan. I wonder where they're going. Pero naisip ko ring this will be my chance to finally get out of this house. Agad akong nag impake kahit na hindi ko alam kung saan ako pupunta o anong mangyayari sa akin sa susunod na mga araw. All I could think as of this moment is to finally free myself from Spike's already loosen grip.

Umuwi ako sa bahay namin. Pero nakakadena't nakakandado ang malaking gate. Mas lalo akong naiyak nang mapagmasdan ito. Sa ilang buwan lang ay ganito na agad siya kalumang tingnan. Lost grass and fallen leaves are scattered on the yard. Halatang mula noong nailibing si daddy ay wala na ring nag alaga dito. Pinabayaan at hinayaang maging ganito kadungis. Parang ako. Pagkatapos ng lahat. Heto ako. Naiwang mag isa. Hindi alam kung paanong magsisimula ulit. Ni hindi ko alam kung kaya ko bang buhayin ang mga anak ko. O kung kaya ko bang mabuhay. Parang ngayon lang nag sink-in sa akin ang lahat ng mga nangyari. Na kahit nga itong bahay na ito ay hindi ko na pagmamay-ari. Hindi ko alam kung anong plano ng tadhana sa akin. Gusto ko mang alamin at intindihin pero hindi ko magawa.