Masukเพื่อนสาวถอนหายใจพรืด วางโทรศัพท์ในมือลงบนโต๊ะเสียงดังปึกพร้อมปั้นหน้าเซ็งใส่ทันที สร้างความประหลาดให้กับใบบัวไม่น้อย
"อะไรกัน ก็ไหนว่าพี่เขาแวะมาที่บ้านบ่อย ๆ แล้วไง ไม่มีอะไรคืบหน้าเหรอ"
"คืบหน้าอะไรล่ะ มาบ้านบ่อยแต่แทบไม่ได้คุยกัน พี่เกมส์เอาแต่ขลุกอยู่ในห้องหนังสือกับพี่นัททั้งวันเลย"
"มันก็ดีกว่าไปขลุกกันในผับไม่ใช่เหรอ"
"มันก็ช่ายย แต่แบบ...ไม่รู้ดิแก เฮ้ออ~"
น้ำค้างพึมพำบอกแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนกายมาพิงแล้วทิ้งศีรษะซบลงบนไหล่ของคนข้าง ๆ ความสับสนลังเลใจตีกันให้วุ่นไปหมด
ใบบัวขมวดคิ้วยุ่งเหยิงเมื่อเห็นท่าทางเศร้าซึมที่ผิดแปลกไปจากทุกครั้ง เธอยื่นมือข้างที่ยังว่างมาวางทาบลงบนศีรษะทุยของเพื่อนแล้วยีผมเธอเบา ๆ หยอกเย้าหมายจะแกล้งให้เพื่อนกลับมายิ้มตามเดิมทว่ามันก็ยังไม่ได้ผล
"เป็นอะไร หื้ม? มีอะไรอยากเล่าให้ฉันฟังไหม"
"แก~"
คนหงอยร้องเรียกเสียงอ่อย ริมฝีปากบางเบะคว่ำน้อย ๆ คล้ายจะร้องไห้
ทำเอาใบบัวเลิ่กลั่กรีบวางมือจากการจดชีทตรงหน้าแล้วหันไปโอบกอดเพื่อนสาวแทบไม่ทัน เพราะน้อยครั้งนักที่ใบบัวจะได้เห็นเพื่อนคนเก่งในมุมแบบนี้
"เป็นอะไร ใครทำอะไร บอกเจ้ใบบัวมาสิ เดี๋ยวไปจัดการให้!"
เพื่อนสาวดันตัวออกห่าง แววตาวูบไหวสะท้อนความเศร้าเสียใจออกมาแวบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ไม่พ้นสายตาของใบบัวอยู่ดี
"เป็นอะไร หื้มม?"
"แก..."
"ว่าไงคะคุณหนูน้ำค้าง"
"เซ็กซ์อ่ะ มันมีผลต่อความรักขนาดไหนเหรอ คนเรามันจะคบกันแบบไม่มีอะไรกันได้ไหมอ่ะ มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอวะ"
ใบบัวชะงักนิ่งงันไปชั่วครู่ ตกใจกับคำถามที่ถูกปามาใส่อย่างไม่ทันตั้งตัวรัว ๆ คำบางคำสะกิดให้เธอเผลอนึกถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นขึ้นมาอีกแล้ว
'ใบบัวรักพี่ไหม?'
'ระ... รัก รักค่ะ'
'งั้นให้พี่ได้ไหมครับ'
'คะ?'
'พิสูจน์ให้พี่่เห็นสิ ว่าเรารักพี่แค่ไหน'
ปึก!
เสียงฝ่ามือตบลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตามแรงอารมณ์ก่อนจะตามด้วยเสียงบ่นงึมงำของเพื่อนสาว ดึงให้ใบบัวสะดุ้งแล้วหลุดออกจากห้วงความคิด
สำคัญแค่ไหนงั้นเหรอ เหอะ ข้ออ้างของพวกเห็นแก่ตัว!
ใบบัวเหยียดยิ้ม ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติแล้วหันไปเคาะหน้าผากเพื่อนเบา ๆ หวังดึงสติคนเพ้อเจ้อ
"ทำไมถึงถามอะไรที่มันไร้สาระแบบนั้นฮะ!"
"ก็ที่พี่เกมส์ไม่สนใจฉัน มันจะเป็นเพราะเรื่องนี้หรือเปล่า เพราะฉันไม่สวยเอ็กซ์เซ็กซ์แตกแบบพวกผู้หญิงที่เขาควงอยู่"
ใบบัวถอนหายใจพรืด ไม่ชอบใจในความคิดของเพื่อนสาวผู้นอยด์ไปไกล มือเล็กดึงรั้งเพื่อนให้หันมาสบประสานสายตา ก่อนจะพูดเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"นี่! แกฟังฉัน แล้วคิดตาม แกคิดว่าที่พี่เกมส์กินผู้หญิงพวกนั้น มันเป็นเพราะอะไร เพราะว่ารัก หรือเพราะว่าง่าย คนเรามันมีดีในแบบของใครของมัน แกไม่จำเป็นต้องทำตามใครให้เขารักที่แกเป็นแก"
"..."
"แล้วก็อย่าได้สิ้นคิดถึงขนาดจะเอาเซ็กซ์ไปแลกความรักจากใครเชียวนะ แบบนั้นมันไม่ได้เรียกว่าความรัก มันเรียกว่าความใคร่"
"อ่า..."
"เข้าใจที่ฉันพูดไหม"
"อ่ะ ค่ะ ๆ เข้าใจแล้วค่าาา ไม่เห็นต้องดุกันเลยนี่"
"งั้นก็ดี เอานี่ชีทเรียน เอาไปอ่านซะจะได้เลิกฟุ้งซ่าน!"
ใบบัวเทศนาเสียยืดยาวก่อนจะตบท้ายด้วยการยัดชีทเรียนของวิชาล่าสุดใส่ในมือของเพื่อนสาว มองใบหน้าเศร้าสลดของคนเพ้อเจ้อแล้วส่ายหน้าไปมา
ใจหนึ่งก็นึกห่วงแต่อีกใจก็อยากจะยุยงให้เพื่อนล้มเลิกความตั้งใจเสียจริง ๆ เพราะจากที่รับหน้าที่เป็นศิราณีจำเป็นให้เพื่อนอยู่บ่อยครั้ง เธอเองก็สับสนกับการแสดงออกของอีกฝ่ายไม่ต่างกัน
ไม่รู้ว่าตกลงแล้ว... เขาจะรัก หรือ เขาจะร้าย กับเพื่อนของเธอกันแน่
+++++++++++++++++++
ในเซตมีทั้งหมด 5 คนนะคะ
1. คชา x หมอนิล จาก ทำไมถึงเป็นเธอ 2. หมอนัท x หมอฟ้าใส จาก รักอำพราง 3. หมอเกมส์ x น้ำค้าง จาก รักอำพรางคู่พิเศษ 4. ต้นไม้ x ใบบัว จาก เพื่อน(ไม่)จริง 5. อาร์ม x ยูกิ จาก กับดักรักร้าย สามารถอ่านแยกกันได้ค่ะ เพียงแค่มีความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันในบางฉากเท่านั้นเสียงร้องโวยวายของสองคู่ชู้ชื่นที่วิ่งเล่นไล่จับกันในน้ำดังลั่นไปทั่วบริเวณ เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากผู้ชมคนอื่น ๆ ได้เป็นอย่างดีนัทละสายตาจากภาพวุ่นวายตรงหน้า เคลื่อนตัวมาหยุดที่ด้านหลังของภรรยาสาวแล้ววางมือลงบนไหล่มน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มนุ่มของเธอหลายฟอด แสดงออกถึงความรักและความเป็นเจ้าของในเรือนร่างเย้ายวนให้ชายอื่นได้เห็นไปพร้อม ๆ กันส่วนอาร์มนั้นเลือกจะหย่อนสะโพกลงนั่งเบียดกับนางแบบสาวบนเตียงอาบแดดตัวเดียวกัน สายตาคมกริบตวัดมองพวกถ้ำมองอย่างดุดันพลางขยับตัวเข้ามาบดบังร่างขาวผ่องแม้จะรู้ยังไม่มีสถานะและเธอคงชินชากับสายตาที่จับจ้องเธอทุกอิริยาบถ แต่เขาก็อดรู้สึกหวงแหนไม่ได้"ที่นั่งก็มีตั้งเยอะแยะ จะมาเบียดฉันทำไมเนี้ย"ยูกิชักสีหน้าไม่พอใจพร้อมกระซิบถามเสียงเขียว คิ้วเรียวยิ่งขมวดเข้าหากันมากขึ้นเมื่ออีกฝ่ายทำมึนซึนไม่ตอบคำถามแต่หยิบเสื้อมาคลุมปิดท่อนล่างเธอทำท่าจะตวัดเสื้อคลุมให้เปิดออกแต่ก็ต้องชะงักไปหลังได้ยินคำดุของเจ้าของการกระทำ"จะคลุมดี ๆ หรือจะให้พี่ควักลูกตาไอ้พวกนั้น ""อันธพาล! "ยูกิแหวใส่อย่างเหลืออด สบประสานสายตากับอีกฝ่ายแล้วเชิดหน้าใส่ สองมือพยายาม
ร่างบางนอนเอนกายอยู่บนเตียงอาบแดด บนใบหน้ามีแว่นกันแดดอันใหญ่แต่ก็ไม่อาจปิดบังความสะสวย อีกทั้งยังความขาวผ่องของเรือนร่างอ้อนแอ้นอรชร เธอจึงตกเป็นเป้าของสายตากะลิ้มกะเหลี่ยอีกหลายคู่อยู่ดีนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนทอดมองไปยังผืนน้ำเบื้องหน้านิ่งนานคล้ายตกอยู่ในห้วงภวังค์ กระทั่งได้ยินเสียงเสียดสีของผ้าคลุมที่ถูกปลดมาวางพาดบนพนักพิงของเตียงอาบแดดตัวที่อยู่ถัดไป เธอจึงเบนสายตามามองผู้มาใหม่แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ เป็นการทักทาย"สวัสดีค่ะพี่ยูกิ หนีมาอยู่ที่นี่เอง"น้ำค้างในชุดว่ายน้ำทูพีชสีแดงสดเอ่ยทักทายคนที่นั่งอยู่ก่อนพร้อมรอยยิ้ม ก่อนหย่อนสะโพกลงนั่งลงบนเตียงอาบแดด ใต้ตายังปรากฏร่องรอยของความอิดโรยจาง ๆ แม้ใช้คอนซีลเลอร์ปิดทับแล้วก็ตามมือเรียวหยิบเอาครีมกันแดดออกมาบีบชโลมลงบนผิวกายแล้วนวดคลึงไปตามเรียวขาด้วยท่วงท่าสุดเซ็กซี่ ทำเอาเหล่าหนุ่มน้อยใหญ่ที่แอบเมียงมองถึงกับลอบกลืนน้ำลายเอื้อก"นาน ๆ ทีจะได้พักน่ะ พี่เลยอยากลงมาเก็บบรรยากาศก่อนจะต้องกลับไปทำงาน""เฮ้อ พูดถึงเรื่องงานแล้วก็ขอถอนหายใจล่วงหน้ารอเลยค่ะ"น้ำค้างถอนหายใจพรืด ทำหน้าเหนื่อยหน่ายเมื่อนึกถึงสิ่งที่รออยู่หลังหมดช่วงฮันนีมูน
"พี่รอกิเปิดประตูให้"ยูกิเบือนหน้าหนีสายตาแวววับ ทั้งที่มันเป็นเพียงประโยคธรรมดา ๆ แต่กลับทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรงโครมครามกับสิ่งที่เขาพูดอย่างประหลาด"โรมแรมนายมีห้องเป็นหลักสิบหลักร้อย""มันตะ...""ถ้าบอกว่าเต็มทุกห้อง มันจะลงล็อกแบบในละครหลังข่าวเกินไปหน่อยนะ ฮึ! "ยูกิรีบพูดดักไว้อย่างรู้ทัน ความเจ้าเล่ห์เพทุบายในอดีตที่เคยพานพบทำให้เธอไม่อาจทำใจเชื่อในทุกสิ่งที่เขาเอื้อนเอ่ยได้ลงแถมเขายังเป็นถึงซีอีโอใหญ่ เพราะฉะนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่ทางโรงแรมจะไม่มีห้องรับรองพิเศษให้"ถ้าง่วงก็กลับห้องตัวเองไปซะ ฉันไม่อยากเป็นข่าวกับนายอีก! "ยูกิออกปากไล่พร้อมให้เหตุผล ลำพังแค่ข่าวซุบซิบนินทาทั่ว ๆ ไปเธอก็เหน็ดเหนื่อยกับการสวมหน้ากากมากพออยู่แล้ว หากต้องถูกโจมตีด้วยข่าวชู้สาวกับคนอย่างเขาอีก เธอคงหมดแรงก่อนที่จะทำความฝันให้เป็นจริงได้ยูกิแสร้งทำเป็นไม่เห็นแววตาขุ่นเคืองของอีกฝ่าย หยัดกายลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมกลับเข้าห้องพักแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อถูกชายหนุ่มฉุดรั้งเอาไว้ก่อน"ขอ .... เอ่อ .... ขอนอนด้วยได้ไหม""น..นี่ นายจะบ้าเหรอ!"ยูกิทำตาโต สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมพลางก้าวเท้าถอยหนี พวงแก้มนวลเห
"อะ อ๊ายยย""อ๊าาา""อาาาาส์"อาร์มทำหน้าเอือมระอาพลางกดเร่งเสียงเพลงให้ดังมากขึ้น หวังใช้มันกลบเสียงร้องครวญครางของสามคู่ชู้ชื่นที่ผลัดกันโอ้อวดความสุขสมอย่างไม่มีใครยอมใครเพราะเดาไว้แล้วว่าอาจจะเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ขึ้นเขาจึงสั่งให้ปิดโรงแรม และกำหนดให้ห้องของแขกเหรื่อจากงานวิวาห์ที่ประสงค์จะพักผ่อนต่อนั้นเป็นชั้นล่างทั้งหมด ไม่อย่างนั้นเขาคงได้อ่านคำร้องเรียกเป็นกระบุงสายตาคมกริบเหลือบมองตัวเลขที่ปรากฏบนมุมบนขวาของหน้าจอโทรศัพท์แล้วเอนกายพิงประตูอย่างอ่อนแรงแวบหนึ่งเขาก็นึกยินดีที่ทำให้เจ้าพวกนั้นมีความสุข แต่อีกใจก็นึกอิจฉาแกมหมั่นไส้ที่พวกนั้น ทำอะไรไม่เกรงใจเจ้าภาพอย่างเขาเลยสักนิดเฮ้อ ทั้งที่เป็นเจ้าของโรงแรมแท้ ๆ แต่ดันต้องมานั่งตบยุงอยู่หน้าห้อง ทำไมชีวิตเขาถึงได้น่าอนาจขนาดนี้นะแกรก!ขณะที่กำลังนั่งใจลอย ทันใดนั้นเสียงปลดล็อกของบานประตูที่กำลังนั่งพิงก็ดังขึ้นดึงความสนใจ ปลุกให้คนที่กำลังตัดพ้ออยู่ในใจสะดุ้งหลุดออกจากห้วงของความคิดแล้วหันไปมองมุมปากยกยิ้มเล็กน้อยหลังสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของบานประตูอย่างที่กำลังรอคอย ปลายนิ้วสากรีบกดปิดเพลงก่อนที่เจ้าตัวจะเอนกายลงน
สองมือบีบเคล้นเต้าอวบอย่างแรงจนมันปริ้นออกมาตามง่ามนิ้ว ปรากฏรอยแดงเป็นริ้วบนผิวขาวนวลทันที มุมปากกระตุกยิ้มด้วยความพึงพอใจที่เห็นเธอบิดเร่าร่างกายไปมา สีหน้าบิดเบี้ยวเหยเกยิ่งทำให้บรรยากาศในค่ำคืนอันแสนหวานดูเร่าร้อนขึ้นทันตา"อ๊า พะ..พี่เกมส์ หนูเจ็บบ"เกมส์โน้มใบหน้าลงไปตะโบมดูดดึงยอดถันแล้วตวัดปลายลิ้นหยอกเย้าจนมันแข็งชันเป็นไต ในขณะที่มือก็ทำหน้าที่ปลุกเร้าท่อนล่าง บดขยี้ลงบนยอดเกสรระรัวเรียกหยาดน้ำหวานออกมาจนชุ่มแฉะ"ยังคิดว่าพี่แก่อยู่ไหม หื้มมม? ""ไม่ อ๊ะ ไม่แล้วค่ะ อ๊า"น้ำค้างส่ายหน้ายิกยิก หอบหายใจหนัก ๆ พลางร่อนสะโพกอวบเป็นจังหวะ พวงแก้มนวลเห่อร้อนจนแดงก่ำพอ ๆ กับร่างกายที่กำลังร้อนผะผ่าวด้วยไฟปรารถนา"พี่เกมส์ขาาา~ อีกนิดค่ะ นะ..หนูจะเสร็จแล้ว อ๊ะ"เธอออดอ้อนเสียงหวาน ยกแขนที่ถูกพันธนาการขึ้นคล้องรอบคอแกร่งแล้วส่งสายตาเว้าวอน ถูกความเสียวซ่านทรมานจนใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที ทว่าเมื่อทุกอย่างกำลังจะแตกซ่านปลายนิ้วร้ายก็ผละออกห่างไปเสียดื้อ ๆ"อื้ออ พี่เกมส์! "เกมส์ยิ้มขำเมื่อคนใต้ร่างค้อนขวับ แววตาขุ่นขวางด้วยความไม่พอใจถูกทิ้งให้ค้างเติ่ง แต่ใช่ว่าเขาจะกลั่นแกล้งเธอเสียเมื่อ
เกมส์มองคนเมาที่เดินตุปัดตุเป๋แล้วส่ายหน้าไปมา ก็เล่นดื่มและเต้นกันสุดสวิงริงโก้ แถมห้ามปรามทีไรก็เบะปากทำหน้าจะร้องไห้ใส่ กว่าจะแข็งใจลากตัวเธอขึ้นห้องหอมาได้ก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน"น้ำค้าง เดินดี ๆ! "น้ำเสียงกดต่ำบ่งบอกให้รู้ถึงความคุกรุ่นของอารมณ์ผู้พูดได้เป็นอย่างดี หากแต่เจ้าของชื่อกลับทำหูทวนลม ซ้ำยังทำตัวท้าทายด้วยการหันมาแลบลิ้นปริ้นตาแล้วกระโดดโลดเต้นไปรอบ ๆ จนตัวเองเกือบหน้าคะมำลงไปจับกบอยู่หลายหน"หนูเดินไม่ดีตรงหนายยย ม่ายได้เมาซะหน่อยยย นี่ไง ๆ ดูสิ! หนูอ่ะ เขย่งเท้าเดินได้ด้วยน้าาาา อ๊ะ! ""เฮ้ออ ทำไมเมียกูซนแบบนี้วะ! "ในที่สุดเกมส์ก็หมดความอดทน เขาถอนหายใจพรืดแล้วก้าวยาว ๆ ตรงเข้าไปรวบตัวคนปากดีขึ้นมาอุ้มแนบอก ปากก็พึมพำคาดโทษคนในอ้อมแขนไปด้วย"ไม่ฟังกันเลยใช่ไหม ฮึ! ""หื้ออ หนูไม่ฟังตรงหนายยย นี่ก็ฟังยู้วววว"น้ำค้างยิ้มกว้างจนตาหยี สองมือตะปบเข้าที่แก้มสากของคนดุแล้วออกแรงนวดคลึงจนใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวผิดรูป ก่อนที่เสียงหัวเราะด้วยความขบขันจะดังลั่นไปทั่วทั้งทางเดิน ต่างจากคนถูกกระทำที่พ่นลมหายใจแรงพร้อมส่ายหน้าราวกับเอือมระอาเสียเต็มประดาแอดดด ปัง!ประตูห้องเปิดออกก
![friend zone รักร้ายนายเพื่อนสนิท [ 3P ]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






