เข้าสู่ระบบBumukas ang elevator. Humakbang si Alexandro palabas nang may mahahabang hakbang, maayos pa rin ang kanyang itim na jacket, walang emosyon ang mukha gaya ng dati. Sumunod si Marco sa likuran, hawak ang selpon sa kamay, patuloy na inaayos ang magulong iskedyul matapos ang pulong kanina. Tahimik ang lobby ng opisina. Lagpas na sa oras ng uwian, ilang tagalinis lamang ang nagsisimula nang gumalaw sa mga sulok, at ang resepsyonista sa harapang mesa na abala pa rin sa kanyang kompyuter.At sa gitna ng lobby na iyon ay naroon si Nadine.Nakatayo siya malapit sa pintuan. Namumugto ang kanyang mga mata. Namutla ang kanyang mukha, walang karaniwang perpektong makeup. Pagkakita pa lang kay Alexandro, humakbang siya pasulong, pagkatapos ay lumuhod sa puting marmol na sahig.Tumigil si Marco. Tumigil din si Alexandro. Tinitigan niya ang babae sa harapan niya nang walang emosyon."Alex," sira ang boses ni Nadine. Hinawakan ng kanyang kamay ang dulo ng jacket ni Alexandro, mahigpit na hinapit. "Hum
Kinabukasan ng umaga, umuwi kami sa mansion.Nagmamaneho si Leon gamit ang isang kamay, ang kabila ay hawak ang malamig kong kamay. Hindi ko binitawan, ngunit hindi rin ako gumanti ng hawak. Tahimik lang akong nakatitig sa mga punong dumaraan sa bintana, paminsan-minsang naririnig ang mahinang ugong ng makina ng sasakyan.Pagdating sa mansion, nakita ko si Clara na nakatayo sa sala. Hindi siya bumati, tinitigan lang ako nang may mga matang mahirap basahin, hindi galit, hindi poot, ngunit hindi rin pagtanggap. Gumalaw ang kanyang mga mata mula sa gusot kong buhok hanggang sa maputla kong mukha, pagkatapos ay tumigil sa aking pulso na may bakas pa ng IV.Wala siyang sinabi.Lumingon siya at pumasok sa kanyang kwarto. Dahan-dahang isinara ang pinto, hindi sinara nang malakas, ngunit sapat na upang magpadala ng mensaheng hindi pa siya handa."Hayaan mo na siya, kailangan niya ng oras," sabi ni Leon.Tumango ako nang hindi lumingon.Hinawakan ni Leon ang kamay ko patungo sa kanyang kwarto,
Hanggang gabi, hindi na bumalik sina Adrian at Sebastian.Naghintay na ako. Lumubog ang araw sa dulo ng lambak, pinalitan ang liwanag ng hapon ng dilim na dahan-dahang pumapasok sa mga siwang ng bintana. Narinig ko ang tunog ng kuwago sa malayo. Ang tunog ng hangin na humihihip sa pagitan ng mga puno ng pino, ngunit walang tunog ng sasakyang dumarating.Pumasok si Leon sa kwarto na may dalang tray na may lamang pagkain."Hindi na sila babalik dito," sabi ni Leon habang inilalagay ang tray sa mesa sa tabi ng kama.Tinitigan ko siya. "Anong ibig mong sabihin?""Tumawag si Adrian sa akin kanina. May lagnat pa rin si Lucas. Hindi niya maiwan ang anak niya. Tumawag din si Sebastian. Malaki ang sunog sa opisina niya. Kailangan ng ilang araw upang maayos ang lahat."Tumahimik ako."Kaya ngayong gabi, tayo lang dalawa."Umupo si Leon sa gilid ng kama. Kinuha niya ang kutsara at nagsimulang magsandok ng pagkain. Mainit na usok pa rin ang umaangat mula sa kutsara."Buksan mo ang iyong bibig," s
Nakahiga pa rin ako nang mahina sa kama nang tumunog ang telepono ni Adrian. Nagbago ang kanyang mukha nang makita niya ang pangalang lumabas sa screen."Lucas? Anong meron? Ano? Lagnat? Kailan pa?"Narinig ko ang nanginginig na boses mula sa kabilang linya. Boses ng babae, marahil ang yaya ni Lucas."Sige. Uuwi na ako agad," sabi ni Adrian. Pinatay niya ang telepono, pagkatapos ay tiningnan ako nang may nagsisising mga mata. "Mahal, kailangan kong umuwi. Biglang nilagnat si Lucas. Sabi ng yaya niya 39 degrees na ang temperatura niya.""Umalis ka na. Mas mahalaga ang anak mo," sabi ko."Babalik ako sa lalong madaling panahon."Hinalikan niya ang aking noo, pagkatapos ay hinalikan ang aking kamay."Huwag kang pupunta kahit saan, ha.""Wala naman akong pupuntahan."Napabuntong-hininga si Adrian. Naglakad siya papunta sa pinto, nagpaalam kina Sebastian at Leon sa pamamagitan ng mabilis na tango, pagkatapos ay umalis.Bago pa man ako nakapikit, tumunog ang telepono ni Sebastian."Oo?" Mat
Tinitigan ni Adrian si Leon nang may hindi makapaniwalang tingin. "Anong ibig mong sabihin na hindi namin pwedeng hawakan si Ana?""Narinig ninyo ang sinabi ng doktor. Kailangan ni Ana ng pahinga. Huwag ninyo siyang gambalain.""Hindi namin siya gagambalain dahil gusto lang naming tiyakin na maayos siya," sabi ni Sebastian."Pwede ninyong tiyakin iyon mula sa malayo," sagot ni Leon."Pinagbabawalan mo ba kami?"Hindi sumagot si Leon. Tinitigan lamang niya si Ana na nakahiga pa rin nang nanghihina sa kanyang kandungan.Humakbang pasulong si Sebastian."Hindi ko alam kung ano ang nasa isip mo. Pero tandaan mo, hindi lang sa iyo si Ana. Sa amin din siya.""Ako ang kanyang asawa at may karapatan akong protektahan siya," sabi ni Leon."Hindi namin siya aagawin sa iyo. Gusto lang naming malaman niyang nagmamalasakit din kami," sabi ni Adrian."Pwede kayong magmalasakit mula sa malayo."Ikinuyom ni Sebastian ang kanyang mga kamay. "Sobra ka na."Hindi sumagot si Leon."Hindi ko alam kung ano
Makalipas ang halos isang oras, isang itim na sasakyan ang huminto sa bakuran ng villa. Bumaba ang isang binata na nakasuot ng malinis na puting jacket, itim na buhok na bahagyang mahaba sa harap, guwapong mukha na malamig at propesyonal. Si Doktor Aldo, ang doktor na dati nang gumamot kay Ana sa ospital, na minsan ay nagbanta na isusumbong sina Leon, Adrian, at Sebastian sa pulisya. Nagkunot ang noo ni Adrian. "Ikaw ang dumating? Bakit hindi ibang doktor?" Tinitigan ni Aldo si Adrian nang walang ekspresyon. "Nagkataon lang na ako ang naka-duty sa branch clinic malapit dito." Pumasok siya sa villa na may dalang medical bag. Nakaupo pa rin si Leon sa sahig sa harap ng fireplace, nakapanghawak kay Ana na nakabalot sa makapal na kumot. Maputla ang kanyang mukha, namumula ang kanyang mga mata dahil sa kawalan ng tulog at pagpipigil ng emosyon. Lumuhod si Aldo sa tabi ni Ana. Sinuri niya ang pulso, temperatura ng katawan, at tugon ng mga pupil ng mata. Mabilis at mahusay ang paggalaw
Dalawang araw na ang lumipas.Sinikap kong iwasan si Ginoong Leon at ang kanyang mga bisita. Mas pinalakas ko ang trabaho kaysa dati. Nilinis ko bawat sulok ng mansyon, nilabhan ang mga damit ni Clara hanggang sa mabango, at winalis ko pa ang bakuran na hindi ko naman ginagalaw noon. Umaasa akong s
Huminto ako sa paglalakad.Nanigas ang buong katawan ko na parang estatwa. Tumama sa aking likuran ang mga salita ni Ginoong Leon—matalim at malamig, na para bang talim ng kutsilyong nakadikit sa aking leeg."Sino ang nagturo sa iyo ng ganyang kawalang-galang?"Hindi ako nangahas na lumingon. Umiin
Pag-aari niya.Hindi ako isang bagay, at hindi ako pag-aari ninuman.Dahan-dahang inalis ni Ginoong Leon ang kanyang braso mula sa aking baywang. Pagkatapos ay bumalik siya sa mesa ng bilyar, kinuha ang cue stick na ibinaba niya kanina, at ipinagpatuloy ang laro na para bang walang nangyari.Para b
Napabuntong-hininga ako nang malalim. Kapag si Clara ang nag-utos, kailangan kong sumunod. Kapag hindi ako pumunta, magagalit siya. Kabisa ko na kung gaano kasama ang kanyang galit—may mga bagay na lumilipad, ang kanyang mga salita ay mas matalim pa kaysa kutsilyo, at maaari niya akong palayasin sa







