คอนโดของ ‘เรา’ 1

       ภพมองอดีตภรรยาที่ตอนนี้กลายมาเป็นเพื่อนและน้องสาวของตนเอง แม้จะเลิกราแยกทางกันไปจนญาดาแต่งงานใหม่ แต่ญาดาก็ไม่ได้มีลูกใหม่ เธอมีลูกกับตนแค่สองคนคือภีร์กับธีร์ ลูกชายทั้งสองเจริญรอยตามเป็นหมอเหมือนตนเอง ส่วนหนุ่มลูกครึ่งข้างๆ อดีตภรรยานั้นคือลูกเลี้ยง ลูกติดของสามีญาดา

       “กินไข่ต้มและนึ่งปลาแล้วก็ผักต้มนะคะคุณภพ” ญาดาบอกอดีตสามีเมื่อพยาบาลพิเศษเข็นรถเข็นพามาในห้องรับประทานอาหาร

       “ขอบใจนะญาดาที่เสียสละเวลาตัวเองมาอยู่ดูแลกันตั้งแต่ฉันป่วย”

       “เราคือครอบครัวเดียวกันนะคุณภพ ถึงเราจะเลิกกัน แต่ใช่ว่าเราจะเป็นคนอื่น”

       “อือ...เมื่อวานคนขับรถบอกว่าคุณไปหาลูกที่โรงพยาบาลมา”

       “ครับ คุณลุง เมื่อวานผมพาคุณแม่ไปหาพี่ภีร์กับพี่ธีร์” เป็นไรอันที่ตอบแทนแม่เลี้ยง

       “ดูจากสีหน้าของคุณแล้วคงไม่ดีเท่าไหร่ใช่ไหมญาดา”

ภพเอ่ยเสียงเนิบนาบตามวัย ตอนนี้ก็อายุใกล้จะเจ็ดสิบปี แถมยังมามีโรคตอนแก่อีกต่างหาก ภพจะเจอลูกทั้งสองเฉพาะวันไปฟอกไตที่โรงพยาบาลเท่านั้น ส่วนบ้านน่ะเหรอ ลูกชายทั้งสองไม่กลับมานานแล้ว และเขารู้ดีว่าเพราะอะไร ภีร์และธีร์ถึงไม่กลับมาเหยียบบ้านหลังใหญ่หลังนี้ เพราะตนและอดีตภรรยาทำให้ลูกทั้งสองมีแผลในใจจนยากจะเยียวยา

“ค่ะ ทั้งภีร์และธีร์ไม่ต้อนรับฉัน”

ญาดาตอบเสียงเศร้าพร้อมน้ำตาหยดไหลอาบแก้มจนลูกเลี้ยงอย่างไรอันต้องหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงของตนที่พกติดตัวตลอดเวลามาซับน้ำตาให้แม่เลี้ยง

“ขอบใจนะไรอัน” นางขอบคุณลูกเลี้ยงเสียงสั่นสะอื้นแล้วเงยหน้ามองบนเพื่อกลั้นน้ำตา

“ไม่เป็นไรครับคุณแม่ มันเป็นหน้าที่ของผม”

“ภีร์กับธีร์เป็นเหมือนไรอันก็คงดี”

ญาดาพูดถึงลูกชายทั้งสอง ตั้งแต่กลับมาอยู่เมืองไทยได้สองเดือนตั้งแต่รู้ว่าอดีตสามีป่วยก็ไม่ได้เจอหน้าลูกชายสักครั้ง ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ภพบอกว่าจะเจอภีร์และธีร์ได้ที่โรงพยาบาล ทั้งสองจะมาหาหลังฟอกไตเสร็จ แต่ตั้งแต่นางกลับมา ลูกชายทั้งสองก็ไม่มาหาผู้เป็นพ่อสักครั้งหลังฟอกไตเสร็จหรือก่อนฟอกไตก็ไร้เงาทั้งสอง

“ทานมื้อเช้ากันเถอะ ถ้าออกสายจะรถติดได้”

ภพเอ่ย วันนี้เขามีนัดฟอกไตที่โรงพยาบาลตอนเช้า ตอนนี้ภพได้ฟอกไตผ่านทางเส้นเลือดจึงสะดวกในการใช้ชีวิตมากกว่าตอนฟอกที่คอ และจะว่าไปเขาก็ยังแข็งแรงเดินเหินได้สะดวก แต่ช่วงเช้ามักอ่อนเพลียจึงชอบนั่งรถวีลแชร์ มีพยาบาลพิเศษช่วยเหลือ

“ทานแค่ไข่ขาวนะคะคุณภพ”

ญาดาบอกอดีตสามีที่เริ่มลงมือทาน เพราะไข่ขาวดีต่อผู้ป่วยโรคไต ส่วนไข่แดงห้าม

“อือ...ผมรู้ ผมก็เป็นหมอเหมือนกัน” ภพเป็นหมอเกษียณ ชีวิตหลังเกษียณก็มาป่วยเป็นโรคไต

“รู้ค่ะ ไรอันก็ทานเยอะๆ นะลูก แม่สั่งให้แม่ครัวทำข้าวผัดอเมริกันของโปรดเราเป็นมื้อเช้าให้”

“ขอบคุณครับคุณแม่” ถึงท่านจะเป็นแม่เลี้ยง แต่ไรอันก็รักและเคารพท่านเหมือนแม่แท้ๆ เพราะท่านดีกว่าแม่ผู้ให้กำเนิดเสียอีก ตั้งแต่แยกทางกับพ่อไป แม่ก็ไม่เคยมาหาสักครั้งจนตอนนี้อายุใกล้จะสามสิบปีแล้ว ถึงไม่ใช่แม่แท้ๆ ญาดาก็เหมือนแม่แท้ๆ

ภีร์ยืนแอบมองพ่อที่กำลังนอนบนเตียงในห้องฟอกไตผ่านกระจกหน้าห้องอยู่ห่างๆ แม้ว่าจะไม่ได้เข้าไปทักทาย แต่เขาก็มาดูท่านฟอกไตทุกครั้งและได้ติดตามสอบถามอาการของท่านกับผู้เชี่ยวชาญที่ดูแลรักษาท่านตลอด และอีกมุมหนึ่งก็มีธีร์เฝ้ามองเช่นกัน แม้ปากจะพูดว่าเกลียดชังจะไม่สนใจผู้เป็นบิดา แต่ภีร์ก็ไม่เคยทำได้อย่างปากพูดสักครั้ง

ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!

เสียงสั่นแจ้งเตือนสายเรียกเข้าโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงทำให้เขาดึงสายตาออกมาจากบิดาแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมากดรับสาย

“สวัสดีครับ” ด้วยเป็นเบอร์แปลกไม่คุ้นตาเลยทักทายปลายสายด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“แม่เองนะภีร์” พอได้ยินแบบนั้น สันกรามแกร่งก็ปูดโปนขึ้นจนเห็นกรามนูนขึ้น เสียงขบฟันดังลอดเข้าไปในสาย

กรอด!

“ใครเอาเบอร์ผมให้คุณ?” เขาข่มอารมณ์เดือดดาลไว้ในอก กำมืออีกข้างแน่นถามคนในสายแล้วมองไปยังห้องรับรองของญาติผู้ป่วยก็เห็นผู้เป็นมารดากำลังคุยโทรศัพท์ และคนที่คุยกับท่านก็คือตน

“พ่อเอาให้แม่ แม่อยากได้ยินเสียงของภีร์”

“แต่ผมไม่อยากได้ยินเสียงของคุณ และเลิกยุ่งวุ่นวายกับผมสักทีคุณญาดา และเลิกแทนตัวเองว่า ‘แม่’ กับผมได้แล้ว คุณไม่ใช่ ได้ยินไหมคุณไม่ใช่” ภีร์บอกย้ำในสายแล้วกดตัดวางสายทิ้งพร้อมบล็อกเบอร์โทรล่าสุดไม่ให้ติดต่อตัวเองได้อีก พอบล็อกเบอร์โทรเสร็จก็มองไปยังห้องรับรองญาติผู้ป่วยวีไอพีห้องฟอกไตก็เห็นมารดาผู้ให้กำเนิดร้องไห้โดยมีลูกเลี้ยงโอบกอดปลอบ

“แสดงเก่ง!” แล้วเขาก็หมุนตัวเดินออกไปจากจุดที่ยืนอยู่ทันที

ปิดเทอมแรกของชีวิตนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง อ้อมดาวก็ย้ายออกจากหอพักหญิงมาอยู่คอนโดกับผู้มีพระคุณตามคำชักชวน ข้าวของของอ้อมดาวมีไม่เยอะ มีแค่กระเป๋าเดินทางใบเล็กใบเดียวเท่านั้นติดตัวมาด้วย และของทุกอย่างเป็นของที่หมอภีร์ซื้อให้ทั้งหมด ไหนจะเสื้อผ้า ชุดชั้นในถึงจะซื้อเอง แต่ก็เป็นเงินของนายแพทย์หนุ่ม

“อันนี้เก็บไว้นะ” หมอภีร์เดินเข้ามาหาคนที่กำลังจัดเสื้อผ้าใส่ตู้เสื้อผ้าในห้องส่วนตัว เมื่อก่อนเป็นห้องรับแขก แต่ตอนนี้เป็นห้องของอ้อมดาว

       “อะไรคะ” เธอหยุดมือที่กำลังหยิบเสื้อหันมามองสิ่งที่ถูกมือใหญ่ยื่นมาตรงหน้า

       “กุญแจห้องของ ‘เรา’ ยังไงล่ะ ฉันปั๊มมาให้เธอหนึ่งชุดเก็บไว้ และฉันก็มีอีกหนึ่งชุด”

       “ขอบคุณนะคะหมอภีร์” เธอขอบคุณพร้อมรับมาถือไว้ในมือ

       “อยากได้อะไรก็บอกฉันนะเดี๋ยวพาไปซื้อ อ้อ...ไม่ต้องเกรงใจฉันนะ คอนโดนี้เป็นของดาวด้วยไม่ใช่ของฉันคนเดียว เพราะเราสองคนเป็นครอบครัวของกันและกัน เข้าใจไหมดาว ดาวไม่ใช่คนอื่นและฉันก็ไม่ใช่คนอื่นสำหรับดาวด้วย” ภีร์บอกเด็กสาวด้วยกลัวว่าเธอจะอึดอัด

       ‘ครอบครัวของกันและกัน’ คำพูดนี้ของเขามันทำให้ใจของสาวน้อยวัยสิบแปดย่างสิบเก้าสั่นระรัวเต้นไม่เป็นจังหวะจนต้องก้มหน้ามองเสื้อผ้าในกระเป๋าเดินทาง ไม่กล้ามองสบตาคนตัวสูง

       “ไปทำงานก่อนนะ” แล้วหมอภีร์ก็ยีผมอ้อมดาวพร้อมก้มโน้มหน้าลงจุ๊บหน้าผากมนแล้วเดินจากไป และมันก็ทำให้อ้อมดาวที่เต็มไปด้วยความสงสัยจากครั้งก่อนจากการกระทำของผู้มีพระคุณอดใจจะร้องตะโกนถามไม่ได้