สัญญา

นาฬิกาบนโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าแสดงเวลาบ่ายโมงสี่สิบห้านาที เอวาเพิ่งอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยในห้องเช่าเล็กๆ ของเธอ ชุดที่เธอเลือกสวมใส่นั้นไม่ใช่ชุดราตรีหรูหราหรือชุดที่ดูยั่วยวนเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ในบาร์ แต่เป็นเพียงชุดเดรสสีครีมเรียบๆ ที่เธอใส่ไปงานวันเกิดเพื่อนเมื่อหลายเดือนก่อน มันเป็นชุดที่ดูสุภาพและเรียบร้อยที่สุดเท่าที่เธอมี มันไม่ได้ช่วยเพิ่มความมั่นใจให้เธอเลยแม้แต่น้อย แต่ก็เป็นชุดเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่ายังเหลือความเป็นตัวเองอยู่บ้างก่อนจะก้าวเข้าสู่โลกที่เธอไม่อยากไป

เอวาหันไปมองตัวเองในกระจกเงาบานเล็กๆ ที่แตกร้าวตรงมุมขอบ ภาพสะท้อนของหญิงสาววัย 21 ปีผู้เคยมีแววตาเป็นประกายสดใส บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยดวงตาที่บวมช้ำและว่างเปล่า ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ผมสีน้ำตาลเข้มที่เคยสลวยยาวเคลียหลังตอนนี้ถูกรวบเป็นหางม้าอย่างลวกๆ

"นี่คือตัวตนสุดท้ายของฉัน...ก่อนจะกลายเป็นใครอีกคน" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ

หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่เพราะความกลัวและความประหม่าที่ถาโถมเข้ามา เธอได้แต่ภาวนาให้เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ฝันร้ายที่เธอจะตื่นขึ้นมาแล้วลืมมันไปให้หมดสิ้น แต่ภาพใบหน้าของแม่ที่หลับใหลอย่างอ่อนแรงในโรงพยาบาลก็ฉายชัดขึ้นมาในสมองทันที ความปรารถนาที่จะให้แม่มีชีวิตรอดได้บดบังความรู้สึกกลัวและเจ็บปวดทั้งหมดไปจนหมดสิ้น

เธอคว้ากระเป๋าถือใบเล็กๆ ขึ้นมาคล้องบ่า ก่อนจะหันหลังให้กับห้องเช่าแห่งนี้ ห้องที่เคยเป็นที่พักพิงและเป็นที่เก็บความทรงจำมากมายของเธอและแม่ ห้องที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นสถานที่ที่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

เอวาโบกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่งที่แล่นผ่านมาอย่างเชื่องช้า แล้วบอกจุดหมายปลายทางให้กับคนขับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "โรงแรมลักซ์ เซ็นทารา ค่ะ"

ระหว่างทางที่รถแท็กซี่เคลื่อนตัวไปตามท้องถนนในมหานครที่แสนวุ่นวาย เอวาได้แต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพตึกรามบ้านช่องที่สลับกันไปมาดูพร่าเลือนจนแยกแยะไม่ออก เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับมาอยู่กับตัว เธอรู้ว่าตัวเองจะต้องเข้มแข็ง เธอจะต้องไม่แสดงความอ่อนแอให้หัสดินเห็นเด็ดขาด เธอจะต้องไม่ปล่อยให้เขาเห็นว่าคำพูดของเขาสามารถทำร้ายจิตใจเธอได้ถึงเพียงนี้

การเดินทางใช้เวลาเพียงไม่นาน แท็กซี่ก็จอดลงตรงหน้าอาคารสูงระฟ้าที่ถูกออกแบบอย่างหรูหราอลังการ ด้านหน้าโรงแรมมีน้ำพุขนาดใหญ่ตั้งอยู่ และรอบๆ บริเวณมีพนักงานแต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบเรียบร้อยยืนต้อนรับแขกที่เข้ามาอย่างยิ้มแย้ม

เอวาชำระค่าโดยสารและลงจากรถด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เธอเดินเข้าไปในล็อบบี้ของโรงแรมอย่างเชื่องช้า พื้นหินอ่อนมันวาวสะท้อนภาพเงาของเธออย่างพร่าเลือน รอบๆ บริเวณตกแต่งด้วยโทนสีทองและสีขาว มีโคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่แขวนอยู่กลางล็อบบี้และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่บ่งบอกถึงความหรูหราฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบริเวณ

เอวารู้สึกไม่คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้เลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงแค่สิ่งแปลกปลอมที่หลุดเข้ามาอยู่ในโลกที่เธอไม่ควรอยู่ เธอเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พยายามรักษาท่าทีให้ดูสงบนิ่งที่สุด

"เอ่อ...มาพบคุณหัสดิน เดทาวิรักษ์ ค่ะ" เธอเอ่ยบอกกับพนักงานหญิงด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

พนักงานหญิงผู้นั้นมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประเมินและสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะผายมือไปที่ลิฟต์ที่อยู่ด้านหลัง "เชิญที่ลิฟต์ด้านขวามือเลยค่ะ คุณหัสดินรอคุณอยู่ที่ชั้น 50 แล้วค่ะ"

เอวาเดินไปที่ลิฟต์ตามที่พนักงานบอก เธอเข้าไปในลิฟต์ที่ประดับด้วยกระจกและโลหะสีทองหรูหราเพียงลำพัง เธอกดปุ่ม "50" ด้วยมือที่สั่นเทา ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนเอวารู้สึกหวิวๆ ที่ท้องน้อย เธอยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกสะท้อนเงาของตัวเอง พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออก

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เอวาพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในโถงทางเดินที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูและเงียบสงัด รอบๆ บริเวณไม่มีผู้คนเลยแม้แต่คนเดียว มีเพียงเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ คลออยู่ตลอดเวลา เธอเดินตรงไปตามทางเดินไปจนสุดทางก่อนจะเจอกับประตูบานหนึ่งที่ใหญ่กว่าประตูทั่วไปและถูกแกะสลักอย่างสวยงาม เธอยืนอยู่หน้าประตูนั้นสักพัก ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูเบาๆ

"เชิญ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากด้านในห้อง

เอวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่สั่นเทาของเธอค่อยๆ เอื้อมไปบิดลูกบิดประตูโลหะเย็นเฉียบ แล้วค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป

ห้องนี้กว้างขวางมาก มันถูกตกแต่งในสไตล์โมเดิร์นแต่ก็ยังคงความหรูหราเอาไว้ โซฟาหนังสีดำขนาดใหญ่ถูกจัดวางอยู่กลางห้อง บนโต๊ะกาแฟมีแก้วกาแฟวางอยู่สองใบ มีขวดไวน์ราคาแพงตั้งอยู่บนตู้กระจกบานใหญ่ และมีกระจกใสบานใหญ่ที่เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ของมหานครที่สวยงามตระการตา

และหัสดิน...เขากำลังยืนหันหลังให้เธอ มองออกไปนอกกระจกบานใหญ่นั้น ร่างกายกำยำของเขาสวมใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมเม็ดบนออก เผยให้เห็นแผงอกหนาๆ ของเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับโชยมาแตะจมูกของเอวาอีกครั้ง

"มาแล้วเหรอ" เขาเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองเธอ "ฉันนึกว่าเธอจะไม่มาซะแล้ว"

"ดิฉัน...ไม่เคยคิดจะผิดคำพูดค่ะ" เอวาตอบด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างที่สุดเท่าที่จะทำได้

หัสดินหันกลับมามองเธอช้าๆ ดวงตาคู่คมสีรัตติกาลจับจ้องเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รอยยิ้มหยันๆ ปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกของเขา "ชุดของเธอมันดูธรรมดาไปหน่อยนะ...แต่ก็ไม่เป็นไร"

เอวากำมือแน่นเพื่อระงับความโกรธที่กำลังคุกรุ่นในอก เธอไม่สนใจคำพูดของเขา เธอแค่ต้องการให้เรื่องนี้จบลงเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"คุณต้องการอะไรจากฉันก็บอกมาเถอะค่ะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด

หัสดินเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ จนเอวารู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอีกครั้ง "ใจร้อนจังนะ...ไม่ได้อยากจะดื่มกาแฟก่อนเหรอ" เขาผายมือไปที่โซฟา "นั่งก่อนสิ"

เอวาปฏิเสธที่จะนั่งลง เธอไม่ต้องการที่จะอยู่ในห้องนี้แม้แต่วินาทีเดียว "ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันแค่อยากรู้ว่าคุณต้องการให้ดิฉันทำอะไร"

หัสดินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพอใจในตัวเธอ "ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอทำอะไรมากหรอก...แค่ยอมเป็นของฉัน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกดูถูกเหยียดหยามอีกครั้ง

"คุณหมายความว่ายังไงคะ" เอวาถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ

"เธอก็เป็นแค่เด็กนั่งดริ้งในบาร์ไม่ใช่เหรอ? เธอคิดว่าฉันจะใช้เงินซื้อเธองั้นเหรอ? เธอไม่มีค่าพอที่จะให้ฉันต้องทำแบบนั้นด้วยซ้ำ" คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดแทงลงบนแผลสดของเธอ

"แล้วคุณต้องการอะไรจากฉันคะ!" เอวาขึ้นเสียงเล็กน้อย พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมา

หัสดินยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอเป็นเด็กเลี้ยงของฉัน" เขาเว้นจังหวะก่อนจะพูดประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เอวารู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล "ฉันต้องการให้เธอ...เป็นเจ้าสาวของฉัน"

เอวาชะงักไปในทันที สมองของเธอประมวลผลคำพูดของเขาอย่างยากลำบาก "เจ้าสาว...ของคุณ? คุณพูดเรื่องอะไรคะ! ดิฉัน...ดิฉันไม่เข้าใจ"

"มันไม่ยากที่จะเข้าใจเลยนะ" หัสดินเดินไปหยิบซองเอกสารอีกฉบับหนึ่งมาจากโต๊ะ ก่อนจะยื่นให้เธอ "ในนี้คือสัญญาทั้งหมด...เธอแค่อ่านมันแล้วเซ็นชื่อลงไปก็พอ"

เอวารับซองเอกสารมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอยื่นหน้าอ่านรายละเอียดในสัญญาอย่างรวดเร็ว

"สัญญาการเป็นภรรยาโดยชอบธรรม..." เธออ่านชื่อสัญญาในใจ แล้วก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน "คุณ...คุณต้องการให้ดิฉันแต่งงานกับคุณอย่างนั้นเหรอคะ!"

"ใช่" หัสดินตอบกลับมาอย่างเรียบง่าย "เธอต้องแต่งงานกับฉันและเป็นภรรยาของฉันตามกฎหมาย แลกกับการที่ฉันจะออกค่ารักษาพยาบาลให้แม่ของเธอทั้งหมด และดูแลครอบครัวของเธอจนกว่าแม่ของเธอจะหายดี"

"ทำไม...ทำไมต้องเป็นดิฉันคะ" เอวาถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณมีเงินทองมากมายขนาดนี้ คุณสามารถแต่งงานกับใครก็ได้ที่คู่ควรกับคุณ ทำไมต้องเป็นดิฉัน!"

"เพราะฉันต้องการเธอ" หัสดินตอบกลับมาอย่างไม่ลังเล "ฉันต้องการผู้หญิงที่ฉันสามารถควบคุมได้ ผู้หญิงที่ไม่มีทางจะปฏิเสธคำสั่งของฉันได้" เขาเว้นจังหวะก่อนจะพูดประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจ "ผู้หญิงที่ต้องยอมจำนนต่อฉันในทุกๆ เรื่อง...เหมือนอย่างเธอ"

เอวารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะมีใครมาพูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอถึงเพียงนี้ เธอรู้สึกเจ็บปวดและอับอายจนแทบจะยืนไม่ไหว

"คุณ...คุณเป็นคนบ้าไปแล้ว!" เธอพูดออกไปอย่างขาดสติ

หัสดินไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย เขายังคงรักษารอยยิ้มหยันๆ บนใบหน้า "จะบ้าหรือไม่บ้า...เธอก็ไม่มีทางเลือกอยู่ดี" เขาเดินเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง "เซ็นสัญญานี่ซะ...แล้วแม่ของเธอจะรอด"

เอวาจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขาอีกครั้ง เธอเห็นความจริงจังและความอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น เธอรู้ว่าถ้าเธอปฏิเสธ...แม่ของเธอจะต้องตายอย่างแน่นอน

"ถ้าฉัน...ถ้าฉันเซ็นสัญญาฉบับนี้แล้ว...ชีวิตของฉันจะเป็นยังไงคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

"เธอก็จะเป็นภรรยาของฉันไง" หัสดินตอบ "เธอจะต้องอยู่ในความดูแลของฉันทุกอย่าง...เธอจะไม่มีสิทธิ์ที่จะไปไหน...เธอจะทำอะไรไม่ได้เลยหากไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน...เธอจะต้องเชื่อฟังฉันในทุกๆ เรื่อง...และที่สำคัญที่สุด...เธอจะต้องเป็นของฉันคนเดียว"

เอวาฟังคำพูดของเขาแล้วน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับไปขังไว้ในกรงทองที่สวยงาม แต่ไร้อิสระ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีไปในพริบตาเดียว

"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับดิฉันคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สะอื้นฮัก "ดิฉันไปทำอะไรให้คุณคะ!"

"เธอไม่ได้ทำอะไรให้ฉันหรอกเอวา" หัสดินตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ "แต่การที่ฉันจะช่วยชีวิตแม่ของเธอ...มันต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่า...และเธอก็คือสิ่งแลกเปลี่ยนนั้น...เพราะฉันรู้ว่าเธอจะไม่มีทางปฏิเสธคำสั่งของฉันได้"

เอวาปิดตาลงด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ว่าหัสดินพูดถูก เธอไม่มีทางเลือกจริงๆ เธอถูกต้อนจนมุมแล้วจริงๆ ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอด ไม่มีใครที่จะสามารถช่วยเธอได้เลย!

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติทั้งหมดที่มี ก่อนจะตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตอีกครั้ง เธอเปิดตาขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวแต่ก็ยังคงมีความเศร้าสร้อยซ่อนอยู่ภายใน

"ตกลงค่ะ...ดิฉันจะเซ็นสัญญาฉบับนี้" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "แต่คุณต้องให้คำมั่นสัญญากับดิฉันว่า...คุณจะดูแลแม่ของดิฉันอย่างดีที่สุด และคุณจะทำให้แม่ของดิฉันหายดี"

หัสดินยิ้มออกมาอย่างพอใจ "ฉันให้สัญญา" เขายื่นปากกาให้เธอ "เซ็นเลย"