ไม่มีทางออก

ยี่สิบสี่ชั่วโมง...คำว่ายี่สิบสี่ชั่วโมงดังก้องอยู่ในหัวของเอวาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันคือเส้นตายที่กำหนดชีวิตของแม่และศักดิ์ศรีของเธอเอง

เอวาใช้เวลาตลอดคืนนั้นในความมืดมิดของห้องเช่าเล็ก ๆ ที่แสนจะคับแคบ เธอไม่ได้หลับ ไม่ได้พักผ่อน มีเพียงแสงจันทร์สลัว ๆ ที่เล็ดรอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นเพื่อน เธอเปิดซองเอกสารที่ดินยื่นให้เมื่อคืนนี้อย่างช้า ๆ มือยังคงสั่นเทาเมื่อหยิบแผ่นกระดาษออกมา รายละเอียดค่าใช้จ่ายทุกบาททุกสตางค์ของแม่เธอถูกระบุไว้ชัดเจน พร้อมกับประโยคที่ว่า "ชำระแล้ว" และตราประทับของโรงพยาบาล สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือในซองนั้นยังมีรูปถ่ายของแม่เธอกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้ และตารางการรักษาที่ดินได้มาจากที่ไหนสักแห่ง มันเป็นหลักฐานที่ชัดเจนว่าเขาไม่ได้พูดเล่น

"ฉันรู้ว่าแม่เธออยู่ที่โรงพยาบาลไหน หมอคนไหนดูแลอยู่ และมีหนี้สินเท่าไหร่ ค่ารักษาพยาบาลต่อเดือนเท่าไหร่ ค่าห้อง ค่าผ่าตัด ค่าคีโม...ทุกอย่าง" เสียงของดินยังคงดังก้องในโสตประสาทของเธอ

เอวากำรูปถ่ายของแม่ไว้แน่น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนภาพนั้น ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ เธอคือลูกคนเดียว และในสถานการณ์เช่นนี้ เธอคือความหวังเดียวของแม่

"แม่...เอวาจะทำยังไงดีคะ" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าด้วยความเจ็บปวด

ศักดิ์ศรีของเธอ...ที่เคยภาคภูมิใจมาตลอดชีวิต กำลังถูกบดขยี้ด้วยอำนาจมืดของชายที่ชื่อหัสดิน เดทาวิรักษ์ เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะมีวันที่ต้องมาเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายถึงเพียงนี้ การยอมเป็นผู้หญิงของใครสักคนเพื่อแลกกับเงินทองนั้นเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดในความคิดของเธอ แต่ถ้าไม่ทำ...แม่ของเธอจะต้องตาย

เธอหลับตาลง พยายามคิดหาทางออกอื่น ๆ แต่ไม่ว่าจะคิดเท่าไหร่ก็ไม่มีทางใดที่จะหาเงินจำนวนมหาศาลมาได้ทันเวลา เธอพยายามโทรหาเพื่อนสนิท ขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ แต่ทุกคนต่างก็มีข้อจำกัดและไม่มีใครสามารถหยิบยื่นความช่วยเหลือที่เพียงพอได้เลยแม้แต่น้อย

"พรุ่งนี้บ่ายสอง...ฉันรอเธอ" คำพูดสุดท้ายของดินยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

เมื่อแสงแรกของวันใหม่สาดส่องเข้ามา เอวารู้สึกเหมือนไม่เหลือเรี่ยวแรงใด ๆ แล้ว ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ตลอดคืน ร่างกายอ่อนล้าแต่จิตใจกลับสับสนว้าวุ่น เธอเดินไปนั่งข้างเตียงของแม่ที่โรงพยาบาล มือเย็นเฉียบของเธอสัมผัสลงบนมือที่ผอมซูบของแม่

"คุณหมอบอกว่าอาการของแม่ดีขึ้นมากเลยนะครับ ถ้าได้รับยาและทำคีโมอย่างต่อเนื่อง ก็มีโอกาสหายสูงครับ" เสียงของคุณหมอดังก้องอยู่ในหูของเธอเมื่อวานนี้

"ถ้าเธอไม่ยอมรับข้อเสนอของฉัน...รับรองได้เลยว่าการรักษาของแม่เธอจะหยุดชะงักลงทันที จะไม่มีใครให้ความช่วยเหลือแม่เธออีกต่อไป และเธอจะได้เห็นแม่เธอค่อยๆ ตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างช้าๆ" คำข่มขู่ของดินตอกย้ำความจริงที่โหดร้าย

เอวานั่งเฝ้าแม่จนเกือบเที่ยงวัน ก่อนจะตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต เธอหันไปมองหน้าแม่ที่หลับใหลอย่างอ่อนโยน ความรักที่เธอมีให้แม่นั้นยิ่งใหญ่กว่าสิ่งใด มันใหญ่ยิ่งกว่าศักดิ์ศรีของเธอเอง

"แม่คะ...หนูขอโทษนะคะที่ต้องทำแบบนี้" เธอพึมพำ น้ำตาไหลอาบแก้ม "แต่หนูไม่มีทางเลือก...แม่ต้องรอดนะคะ"

เธอลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับว่าไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอเพิ่งตัดสินใจที่จะก้าวเดินไปในทางที่มืดมิดที่สุดในชีวิต เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าขึ้นมาดูเวลา เหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกตัดสิน

เธอเดินไปตามท้องถนนด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ชุดนักศึกษาที่เคยสวมใส่ด้วยความภาคภูมิใจ บัดนี้กลับดูหนักอึ้งราวกับโซ่ตรวนที่ล่ามเธอไว้ เธอเห็นนักศึกษาคนอื่น ๆ เดินจับกลุ่มหัวเราะอย่างมีความสุข บางคนกำลังรีบไปเรียน บางคนกำลังนั่งอ่านหนังสือในร้านกาแฟภาพเหล่านั้นยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตเช่นพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

ความตั้งใจที่จะเรียนให้จบ เพื่อหางานดี ๆ มาดูแลแม่ ดูเหมือนจะกลายเป็นความฝันที่ไกลเกินเอื้อม