5. ความจริงแสนเจ็บปวด

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ความจริงแสนเจ็บปวด

--------------------------------------------------------------------------

ฮาร์ทเดินปรี่เข้าไปหาเด็กสาวที่มีใบหน้าคล้ายแมวน้อย เธอส่งยิ้มให้เขาเพราะยังไม่รู้ถึงอันตรายจากชายผู้นี้

“ชื่ออะไรคะ?”

“...” เลย์อิแปลกใจที่ฮาร์ททักทายเธอด้วยภาษาไทย ที่เป็นภาษาบ้านเกิดของเธอ แทนที่จะเป็นภาษาเกาหลีอย่างที่เธอคิด “หนู...ชื่อเลย์อิค่ะ”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?”

“คือ...หนูคิดว่าท่านประธานเป็นคนเกาหลีน่ะค่ะ”

“ประธานงั้นเหรอ คนเกาหลีงั้นเหรอ ฮ่า ๆ” คำพูดของฮาร์ทกับเสียงหัวเราะของเขาทำเด็กสองคนเริ่มเกิดความสับสนขึ้นเล็ก ๆ “โอเค พอเข้าใจได้ น่าจะเป็นกลลวงอะไรสักอย่างของพวกมันสินะ…”

สองสาวเริ่มน่าเสีย เมื่อได้ยินประโยคที่ฟังดูไม่เข้าท่าของฮาร์ท “…”

“แล้วเธอล่ะ ชื่ออะไร?” ขุนพลเอ่ยถามกับเด็กสาวตาโต ใบหน้าไร้เดียงสาปนดื้อ คล้ายกระต่ายน้อย อีกคนที่เขาให้ความสนใจ

“หนูชื่อ…โมอาค่ะ”

“นี่เป็นประวัติของโมอากับเลย์อิครับท่าน” ลูกน้องของฮาร์ทยื่นเอกสารสำคัญของเด็กสาวทั้งสองให้กับชายเจ้าของเกาะทั้งสี่คนอ่าน ซึ่งในนั้นก็ยังมีใบรับรองสินค้าว่าพวกเธอยังบริสุทธิ์อยู่

หลังจากที่เปอร์รับเอกสารมา เขาก็อ่านมันอย่างละเอียด ในเอกสารของโมอาดูน่าสนใจมากหลังจากที่เขาอ่านจบ แต่เมื่อเริ่มอ่านเอกสารของเลย์อิ ก็มีบางอย่างที่สะกิดใจเขาจนต้องเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวอีกครั้ง

แววตาใสซื่อนั้นดูน่าสงสารไม่ต่างจากประวัติของเธอที่เขาเพิ่งอ่านจบ และเขาก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้ฮาร์ทเลือกเธอเป็นตัวหารของเขาทั้งสองคน

“ไอ้เปอร์ คนนี้เป็นไง?” ฮาร์ทที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของเลย์อิเอ่ยถามความพอใจกับหุ้นส่วนของเขา มือหนาสองข้างวางลงที่ไหล่สวยของคนตัวเล็กที่ยืนเกร็งเพราะการกระทำของชายแปลกหน้า

“ผมยังไงก็ได้ครับ เฮียเลือกเลย...”

“หรือว่าคนนี้ดี?”

“คนนั้นของกู” อาร์เจพูดขึ้นค้านความคิดของฮาร์ท เมื่อเห็นว่าเพื่อนสุดหื่นของตนยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้โมอา สาวสวยที่เขาเลือกไว้ในใจแล้ว

เวลานี้สองสาวรู้สึกถึงความแปลกแบบขั้นสุด เพราะชายทั้งสี่ที่พวกเธอคิดว่าเป็นเจ้าของค่ายตามคำบอกกล่าวของพี่เลี้ยง ตอนนี้ความคิดนั้นเปลี่ยนไป ใบหน้าของสองสาวเริ่มแสดงความกังวลเมื่อคนทั้งสี่ลุกขึ้นมายืนจ้อง และเดินวนอยู่รอบตัวของพวกเธอ ราวกับต้องการตรวจสอบบางอย่าง

“เอกสารเรียบร้อยดีใช่ไหม?” อาร์เจถามกับเปอร์ น้องเล็กของบ้านที่อ่านเอกสารทั้งสองชุดของเด็ก ๆ

“เรียบร้อยครับเฮีย มีใบรับรองจากแพทย์ของเราว่าเธอสองคนยังบริสุทธิ์อยู่…”

“เจอแล้ว…งั้นกูเลือกเลย์อิ” ฮาร์ทถูกใจกับแววตาและท่าทางของเลย์อิที่ดูเป็นเด็กขี้กลัว เขามองใบหน้าของเธอและได้แต่ตั้งคำถามว่า หากเธอถูกเขาขืนใจมันจะสนุกมากเพียงใด เธอคงทำให้คนหื่นเช่นเขามีอารมณ์ขั้นสุดเมื่อได้เห็นน้ำตาและเสียงร้องงอแงของเธอบนเตียง

“เอ่อ...เดี๋ยวนะคะ”

“มีคำถามเหรอคะ?” ฮาร์ทพูดหวานกับโมอา เมื่อเห็นว่าเธอดูจะสงสัยกับคำพูดและการกระทำของพวกเขา ซึ่งก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

“ค่ะ คือหนูสงสัยว่า...”

“ถามมาสิ ฉันจะเป็นคนตอบให้เอง” ขุนพลพูดเมื่อเห็นว่าโมอาเงียบไป เพราะไม่กล้าเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยออกมา

“พวกคุณทั้งสี่คน...เป็นเจ้าของที่นี่ใช่ไหมคะ?”

“ใช่ เราทั้งสี่คนเป็นเจ้าของที่นี่...”

“งั้นพวกคุณก็เป็นเจ้าของค่ายเพลงถูกไหมคะ?” โมอาถามต่อ

“...” ขุนพลเงียบไป ก่อนจะหันไปมองหน้าลูกน้องทั้งสองคนที่พาตัวสองสาวมาส่งมอบให้พวกเขา

“คือ...เด็ก ๆ เข้าใจว่าพวกเธอจะได้เป็นศิลปินน่ะครับ แล้วก็เข้าใจว่านายท่านทั้งสี่เป็นเจ้าของค่ายเพลง”

“เอาเถอะ พวกมึงจะหลอกเด็กมาด้วยลูกไม้อะไรกูไม่สน แต่ตอนนี้หมดหน้าที่ของพวกมึงแล้ว ไสหัวไป...”

“ครับนายท่าน”

“ครับนายท่าน”

“หมายความว่ายังไงคะ?” โมอารีบถามถึงสิ่งที่เธอได้ยินเมื่อครู่ สีหน้าหวาดกลัวเริ่มแสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจน ในตอนนี้สองสาวจับมือกันไว้แน่นเพราะรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยจากชายแปลกหน้าทั้งสี่

“หมายความว่า พวกฉันเป็นเจ้าของที่นี่ แต่ไม่ใช่เจ้าของค่ายเพลงอะไรที่หนูเข้าใจไงจ๊ะ...ส่วนเรื่องศิลปินอะไรนั่น พวกหนูคงไม่ได้เป็นแล้วล่ะ แต่น่าจะได้เป็นเมียของพวกฉันแทน…” ฮาร์ทอธิบายด้วยใบหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่มีสลดกับความชั่วที่ทำอยู่

“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ!?” สองสาวเดินถอยหลังหนีท่าทางหวาดกลัวชายทั้งสี่ เมื่อได้ยินความจริงที่พวกเธอไม่ได้เตรียมใจมาฟัง

“ฮึก โมอา” เลย์อิร้องเรียกเพื่อนของเธอเสียงสั่น เพราะเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยจากสายตาของชายแปลกหน้า

“ยังไงพวกเธอก็ต้องทำหน้าที่นี้ ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม...” อาร์เจพูดบอกเพื่อให้สองสาวทำใจ เพราะไม่ว่าจะขัดขืนเช่นไรก็ไม่เป็นผล และการคิดหนีจากที่แห่งนี้ก็คงเป็นเพียงความฝันลม ๆ แร้ง ๆ

“แต่ว่าพวกหนูไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นอะไรอย่างนั้นให้พวกคุณนะคะ”

“เธอไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะเป็นอะไร ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ สิ่งเดียวที่ทำได้คือทำตามคำสั่งของพวกฉัน...” อาร์เจพูด

วินาทีที่ได้ยินคำพูดของอาร์เจก็ทำให้สองสาวแน่ใจว่าพวกเธอถูกคนไม่ดีหลอกมาที่แห่งนี้ ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ความฝันที่จะได้เป็นศิลปินก็ดับวูบลงไปด้วย หนำซ้ำเรื่องจริงที่ได้ยินยังตอกย้ำให้ยิ่งเสียใจ ว่าพวกเธอต้องกลายเป็นอะไรที่ไม่ได้เต็มใจ เพื่อสนองตัณหาให้มาเฟียใจร้ายทั้งสี่…

ฟุบ!

เลย์อินั่งคุกเข่าลงที่พื้น พร้อมกับยกมือเล็กที่กำลังสั่นระรัว ขึ้นไหว้ขอร้องชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าทั้งน้ำตา “ฮึก ๆ อย่าทำอะไรพวกหนูสองคนเลยนะคะ ฮือ”

โมอาที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่รอช้า รีบคุกเข่าลงข้างกันกับเลย์อิ เพื่อหวังให้ชายทั้งสี่คนเห็นใจและปล่อยพวกเธอไป “อย่าทำอะไรพวกเราเลยนะคะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ ฮือ”

อาร์เจที่เห็นแบบนั้นก็ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ที่ด้านหน้าของโมอา เพื่อบอกเรื่องจริงอีกอย่างที่คิดว่าเด็กทั้งสองควรรู้ “มีอีกเรื่องที่พวกเธอต้องรู้...พวกฉันเป็นมาเฟีย หรือเรียกง่าย ๆ ก็คือ เป็นพวกคนชั่ว และถ้าสิ่งที่เธอทำอยู่เรียกว่าเป็นการขอความเห็นใจ เธอคงไม่ได้มัน รู้ใช่ไหมว่าทำไม...”

“ฮึก ฮือ!”

“เพราะไม่มีเสือตัวไหน ใจอ่อนกับเหยื่อของมันยังไงล่ะ” หมับ! ร่างของโมอาถูกช้อนตัวขึ้นจากพื้นโดยมือหนาของอาร์เจผู้เป็นเจ้าของของเธอ

“ฮือ! ไม่นะ”

“โมอา!” คนขี้ขลาดใช้ความกล้าที่มีลุกขึ้นไปจับตัวเพื่อนรักของเธอไว้ แต่ยังไม่ทันที่สองสาวจะถึงตัวกัน เอวบางคลอดของเลย์อิก็ถูกชายผู้เป็นเจ้าของกอดรัดไว้ เพราะเขาต้องการจับแยกสองสาวออกจากกัน

“ไม่ต้องกลัวนะครับเด็กดี ปล่อยเพื่อนหนูไป แล้วเราไปเล่นสนุกกันบนห้องส่วนตัวของเราดีกว่า...ปะไอ้เปอร์” ฮาร์ทพูดพร้อมกับใช้สายตาสุดหื่น กวาดตามองทั่วเรือนร่างของแมวน้อยที่ร้องไห้น้ำตาเป็นสาย เนื้อตัวสั่นอย่างน่าเวทนา แต่กลับไร้ซึ่งความเห็นใจจากมาเฟียเถื่อน…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~