EP12...เรามา...คบกันมั้ย?

“หรือว่า...มันเป็นความรัก” บางทีผู้ชายคนนี้อาจอยู่ใกล้ จนเธอมองข้ามหรือไม่เคยมองเห็นก็เป็นไปได้ ผู้ชายที่ทำให้เธออยากเปิดหน้าต่างในตอนเช้าของทุกวัน ผู้ชายที่เปรียบเสมือนแสงแดดในยามเช้าของเธอ

“ใยบัว!” เสียงของผู้ชายคนหนึ่ง ดังขึ้นมาจากข้างหลัง เธอหันกลับไปมองเขาด้วยความแปลกใจ แทนไทผู้เป็นดาวโรงเรียนฝ่ายชาย เขาเก่งรอบด้าน แถมยังเป็นประธานนักเรียนซ้อนกันถึง 3 สมัย เป็นนักกีฬาฟุตบอลเยาวชนระดับเขต ที่สำคัญ เป็นลูกชายของผู้ว่าราชการจังหวัดเสียด้วย เรียกว่าครบครัน สมบูรณ์แบบ ไม่มีที่ติ  

แต่แทนไทคนนี้ไม่เคยมองผู้หญิงคนไหน เขาเอาแต่เรียน เล่นกีฬา ฮาเฮกับเพื่อน แม้สาวๆมากมายจะเข้ามาสารภาพรัก เข้ามาขายขนมจีบ แต่ก็ไม่เคยมีใครผ่านเข้าไปในใจเขาได้สักคน จนผู้คนพากันลือว่าเขาอาจเป็นเกย์ก็ได้

“เรียนจบกันซะทีนะ”

เขาไม่เคยพูดกับเธอด้วยซ้ำ แต่วันนี้กลับยื่นดอกกุหลาบสีแดงสดสวยให้แก่เธอ พร้อมรอยยิ้มเอียงอายเหมือนคนไม่มั่นใจในตัวเอง ทำเอาเธอเหวอ ไปไม่เป็นเลยล่ะ เขาคงไม่ได้สารภาพรักเธออยู่หรอกนะ

“อะ...เราให้เธอ”

“ให้เราเนี่ยนะ” เธอชี้หน้าตัวเอง เขาพยักหน้าหงึกๆ เธอจึงรับดอกกุหลาบดอกนั้นมาอย่างงงๆ ขณะเหล่านักเรียนเริ่มมุงมากขึ้น เสียงซุบซิบอื้ออึงเหมือนแมงหวี่แมงวัน   

“ตอนนี้เราก็โตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว” เขาเริ่มต้นพูดอีกครั้ง ด้วยสีหน้าจริงจังกว่าเดิม “เรามา...คบกันมั้ย?”

เท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดของเหล่าไทยมุงและเสียงโห่แซวก็ดังขึ้นตามมา และหลังจากนั้นไม่นาน ข่าวการสารภาพรักระหว่างแทนไทและใยบัวก็สะพัดไปทั้งโรงเรียน จากการบอกต่อกันในโลกโซเชี่ยลและการจับกลุ่มนินทา งานนี้จึงมีทั้งคนอกหัก คนชื่นชม และคนอิจฉาตาร้อน...

“ว่าไงล่ะใยบัว”

ตอนเย็นเขายังตามมาตื๊อถึงที่รถ เพื่อขอคำตอบที่ชัดเจนจากเธอ โดยไม่เกรงกลัวบอดี้การ์ดมาดเข้มที่บิดาส่งมาดูแลเธอเลยสักนิด ทั้งน้าปรีชาคนขับรถและพี่โก้ซึ่งเป็นบอดี้การ์ดที่ยิ้มไม่เป็น

“หลังจากนี้เราก็ต้องแยกย้ายกันไปแล้วนะ ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก เราจะไปเรียนต่อที่ไหนก็ยังไม่รู้เลย”

“นายเป็นบ้าเหรอ นายยังไม่เคยจีบฉันเลยสักครั้ง อยู่ๆก็มาขอเป็นแฟน มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ”

“ก็ก่อนหน้านี้พวกเรายังเด็กกันอยู่ ยังไม่สมควรที่จะมีแฟนเข้าใจมั้ย แต่ตอนนี้เราเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว”

“อายุแค่ 18 เนี่ยนะผู้ใหญ่!”

“ทำไม เลือกตั้งได้แล้วกัน แถมผู้หญิงก็ท้องได้แล้วนะ”

“นี่!” เธอหน้าร้อนผ่าว มองเขาตาเขียว “ฉันรู้หรอกน่า เรียนมาเหมือนกัน หยุดพล่ามได้แล้ว แล้วก็รีบกลับไปเตรียมตัวอ่านหนังสือสอบเข้ามหางลัยเหอะ ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดเรื่องมีแฟนเลย เอาไว้สอบได้ซะก่อนแล้วค่อยคิด”

“งั้นจะให้คำตอบหลังเข้ามหา’ลัยได้แล้วใช่มั้ย”

เธอถอนใจอย่างระอา ก่อนทำหน้าดุใส่คนช่างตื๊อ

“อืม ๆ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันไปก่อนแล้วกัน คุยกันไปก่อน ไม่ต้องรีบหรอก ยังมีเวลาอีกเยอะ”

“งั้นแสดงว่าตอนนี้เราเป็นคนคุย ๆ กันอยู่ กำลังศึกษาดูใจกันถูกมั้ย งั้นขอไลน์กับเบอร์โทรหน่อยดิ”

“นายนี่กะล่อนดีจัง” ที่สำคัญ ไม่กลัวบอดี้การ์ดหน้าเข้มที่กำลังวางท่าเหมือนจะกัดคอเขาเสียด้วย พอคิดดูแล้ว เปิดโอกาสให้หมอนี่สักครั้งคงไม่เสียหายอะไร “ก็ได้ ฉันจะให้เบอร์โทรนาย แต่ห้ามโทรตอนกลางคืนเด็ดขาดนะ”

“เย้!” เขาดีใจมากตอนที่เธอจดเบอร์โทรใส่ฝ่ามือเขาให้ สายตาของเด็กหนุ่มบ่งบอกว่าชอบพอเธอไม่น้อยเลยล่ะ ก่อนโบกมือลากัน เขายังสารภาพอีกด้วยว่าแอบชอบเธอมาตั้งแต่อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 แล้ว แต่ก็ไม่กล้าเผยความในใจให้เธอรู้ อีกทั้งยังสัญญากับมารดาเอาไว้ว่าจะไม่มีแฟนจนกว่าจะเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งก็คือวันนี้