11แปด มีเด็กหลงทาง

แปด มีเด็กหลงทาง

“เจ้าเข้าใจถูกต้อง ข้าเคยมีความคิดเหมือนกับเจ้าในอดีต แต่ว่าปัจจุบันข้าเลิกคิดเช่นนั้นไปแล้ว...เสียใจด้วย ข้าคงขายหนังสือของข้าให้เจ้าไม่ได้หรอก”

“ทะ…ทำไมเล่าเจ้าคะ !”

“ใจเย็นก่อนแม่นางเจียวเชิน”

อาจารย์หนุ่มยกมือขึ้นห้ามทัพเจียวเชินที่ผุดขึ้นยืนเพราะคำพูดปฏิเสธของเขา “ข้ากำลังจะบอกว่าหนังสือพวกนี้ข้าขอมอบให้เจ้าโดยไม่คิดเงินสักตำลึง ข้ามอบให้เจ้าทั้งหมด”

“ฟู่...โธ่ ท่านชงอวี้ช่างหยอกล้อใจข้าได้เก่งเสียจริง”

เมื่อสักครู่เจียวเชินคิดว่าอีกฝ่ายปฏิเสธนางจริง ๆ เสียอีก

“อย่างไรหนังสือพวกนั้นก็ขายไม่ออกอยู่แล้ว หากยังอยู่ที่ห้องของข้าในไม่ช้าพวกมันอาจกลายเป็นเศษขยะก็ได้ ไม่สู้ข้า

มอบให้แม่นางนำไปใช้ประโยชน์ไม่ดีกว่าหรือ”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ ถือเสียว่าเป็นของขวัญสำหรับการทำความรู้จักกันครั้งแรกก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าให้คนห่อหนังสือและส่งไปให้ถึงจวน ให้สาวใช้แจ้งที่อยู่แม่นางได้เลย”

“ไม่ลำบากท่านชงอวี้ขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ เดี๋ยวพวกข้ายกกลับไปเลยดีกว่า”

“มันหนักเกินไป เพียงแค่หนังสือที่สาวใช้ของแม่นางถืออยู่ก็มากพอแล้ว”

“แต่...”

“เอาเถอะน่า เผื่อว่าวันใดข้าอยากไปเยี่ยมเด็ก ๆ ที่อ่านหนังสือของข้าบ้าง จะได้ไม่ต้องถามหาที่อยู่อีกอย่างไรเล่า”

“เอาเช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ คราหลังอย่ามาหาว่าข้าไม่เกรงใจท่านชงอวี้นะเจ้าคะ”

“ไม่มีเรื่องเช่นนั้นแน่นอน”

ทั้งสองคุยธุระสำคัญจบ หลังจากนั้นจึงพูดคุยเรื่องทั่วไปกันต่ออีกหลายก้านธูปเพราะคุยกันถูกคอมากกว่าที่คาดเอาไว้

เจียวเชินปรึกษาเรื่องบทเรียนของเด็กในยุคนี้บ้าง บางทีก็สอบถามเรื่องหนังสือที่เหมาะกับเด็กอายุไม่ถึงสิบหนาวบ้าง และอีกหลาย ๆ หัวข้อที่ทำให้เวลาการพูดคุยวันนี้ดูเหมือนผ่านไปเร็วเหลือเกินจนดวงตะวันเกือบลับขอบฟ้า

ถึงเวลาที่เจียวเชินจะต้องกลับจวนเสียแล้ว

“เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนเจ้าค่ะ ข้าและพวกเด็ก ๆ จะรอคอยท่านชงอวี้ผู้เป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนพวกเรามาเยี่ยมอย่างมีความหวังเจ้าค่ะ”

เจียวเชินพูดทีเล่นทีจริงทิ้งท้ายก่อนโค้งศีรษะ หันหลังเดินจากไปโดยมีแววตาส่อความเสียดายอย่างสุดซึ้งออกมาตามหลังร่างบางที่ห่างออกไป

เจียวเชินกลับมาถึงจวนก็เป็นเวลามื้ออาหารเย็นพอดี วันนี้นางสั่งให้คนขึ้นสำรับอาหารที่เรือนกลางหรือเรือนตู้เจวียน เรือนที่นางยกให้เป็นเรือนพักผ่อนของเด็ก ๆ ที่ยังไม่มีผู้ปกครองมารับกลับบ้าน

วันไหนที่เจียวเชินไม่มีเวลาไปเล่น พูดคุยกับพวกเด็ก ๆ ด้วยนางก็จะใช้เวลามื้ออาหารเป็นช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกับพวกเด็ก ๆ นั่นแหละ

“พี่เจียวเชินมาแล้ว”

“พี่สาวมาแล้ว”

“เย่ พี่สาวมาหาพวกเราแล้ว”

เท้ายังไม่ทันก้าวเข้าไปในอาณาเขตเรือนตู้เจวียน เสียงใสแจ๋วคุ้นเคยก็ดังทักทายนางแต่ไกลพร้อมกับร่างอ้วนป้อมของเชินหลงวิ่งนำทัพสหายคนอื่นเข้ามาจู่โจมกอดขาของเจียวเชิน

“ปล่อยพี่สาวก่อนสิ” พอเห็นว่าเจ้าร่างอ้วนป้อมส่ายศีรษะไม่ยินยอมปล่อยอ้อมกอดจากขานางจนนางเดินต่อไม่ได้ เจียวเชินจึงก้มลงไปพูดต่อ “ไม่หิวกันหรืออย่างไร หากมัวกอดพี่สาวเช่นนี้เกรงว่าพี่น้องของเจ้าอาจต้องหิ้วท้องรอนะหลงเอ๋อร์”

พรึ่บ

พอพูดถึงของกินนิดเดียวล่ะปล่อยทันทีเชียว มือบางโดนเด็กน้อยดึงลากเข้าไปนั่งอยู่หน้าโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารหน้าตาน่ากิน

“พี่เจียวเชินเหนื่อยหรือไม่ขอรับ” จางหยวนเด็กน้อยแปดหนาวที่อายุมากที่สุดในบรรดาเด็กที่นางรับเลี้ยงดูเอ่ยถามขึ้นขณะลงมานั่งข้างกายเจียวเชินหลังจากช่วยส่งน้อง ๆ นั่งเรียงเป็นระเบียบหน้าโต๊ะอาหารอย่างที่เจียวเชินเคยสอน

“ไม่เหนื่อยหรอก หยวนเอ๋อร์เป็นพี่ใหญ่ดูแลน้อง ๆ ทั้งวันเหนื่อยกว่าพี่อีกกระมัง”

“หยวนเอ๋อร์ไม่เหนื่อยขอรับ”

ก่อนที่พวกนางจะได้กินอาหารที่เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วตรงหน้า เสียงฝีเท้าเร่งรี่วิ่งเข้ามาในเรือนก็ดังขัดจังหวะการกินเสียก่อน

เจียวเชินเงยหน้าขึ้นมองอามี่สาวใช้ของตนเองที่วิ่งเข้ามาหน้าตาตื่นตระหนก

“คุณหนูเจ้าคะ รบกวนตามบ่าวไปดูข้างหน้าจวนหน่อยเถอะเจ้าค่ะ บ่าวไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี”

“หือ มีเรื่องอันใดเวลานี้กัน”

“บ่าวพูดไม่ถูกเจ้าค่ะ คุณหนูเดินตามไปโดยเร็วก่อนเถิด”

“ได้...เด็ก ๆ เดี๋ยวพี่สาวกลับมานะ ใครหิวลงมือกินอาหารไปก่อนเลยไม่ต้องรอพี่สาว”

“อื้ม พี่สาวรีบกลับมานะ ไม่เช่นนี้หลงเอ๋อร์กินของท่านหมดแน่”

“กินให้เยอะ ๆ ดีแล้ว”

ก่อนลุกขึ้นไปเจียวเชินไม่ลืมโยกหัวของเจ้าก้อนแป้งอ้วนท้วนสมบูรณ์อย่างมันเขี้ยว

เนื่องจากจวนของเจียวเชินไม่ได้กว้างขวางมากนักจึงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูปก็สามารถเดินเท้ามาถึงด้านหน้าทางเข้าจวนของนาง

เดินไปหน้าประตูจวนเห็นแค่ผู้คุ้มกันของตนกำลังยืนหันหลังโน้มตัวไปเหมือนก้มลงไปคุยกับใครที่พื้น

“นั่นคุณหนูมาถึงแล้ว ปล่อยให้คุณหนูจัดการเถอะ”

“ลู่เสียน นั่นเจ้าคุยกับผู้ใดน่ะ อะ…อ้าว เจ้า !”

คนที่ผู้คุ้มกันหน้าประตูจวนของเจียวเชินกำลังคุยด้วยอยู่นั้นเป็นเด็กน้อยคนหนึ่งกำลังนั่งกอดเข่าซบใบหน้าลง พอได้ยินเสียงเรียกชื่อของเจียวเชินเด็กน้อยคนนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมา

ดวงตากลมใสแจ๋วเอ่อคลอด้วยน้ำตา ริมฝีปากเล็กเบะออกขณะสบตาเจียวเชิน

“พี่สาว ข้าหลงทางมาแถวนี้ ข้าหิวยิ่งนัก”

เจียวเชินที่ตอนแรกตกใจเมื่อเห็นหน้าเด็กน้อยที่ไม่ควรมาโผล่อยู่แถวจวนนอกเส้นทางหลักของเมืองหลี่ซงได้ฟังเช่นนั้นจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนยกยิ้มมุมปากรู้ทัน

ร่างบางเดินเข้าไปนั่งยอง ๆ ปลายนิ้วแตะปลายจมูกรั้นเหมือนนิสัยเจ้าของอย่างมันเขี้ยว

“อาเว่ยของพี่สาวหลงมาเสียไกลเชียวนะ ไป เข้าไปข้างในเถอะ”