อดีตฝังจำ

รุจาริน พิชารักษ์ ไม่เคยลบเลือนภาพในวันนั้นออกไปจากสมองและหัวใจได้ แม้เวลาจะผ่านไปอีกกี่ปี เธอจำได้แม่นว่ามันคือวันเกิดปีที่ครบรอบสิบขวบ และยังเป็นวันที่ผลสอบปลายภาคออกอีกด้วย

เด็กหญิงรุจาริน เปรมจิตติ ในวันนั้นเดินแกมวิ่งไปบนถนนที่ทอดไปสู่บ้านน้อยกลางซอยของเธอด้วยใจที่เบิกบาน

ที่หนึ่งอีกครั้ง!

ริมฝีปากชมพูจิ้มลิ้มยิ้มร่า อันที่จริงก็ไม่ต่างจากทุกครั้งตั้งแต่เริ่มเข้าเรียน เด็กหญิงไม่เคยมีผลการเรียนต่ำกว่าที่หนึ่งของห้องเลยสักครั้ง แต่ที่พิเศษคือครั้งนี้พ่อของเธอสัญญาว่าจะซื้อจักรยานให้ลูกสาวคนเก่งไว้ขับไปโรงเรียน หลังจากที่เขาไปทำงานที่ต่างจังหวัดอยู่นานกว่าสองปี และพ่อคงจะพาเธอและแม่ไปทานอะไรอร่อยๆ ฉลอง พร้อมกับมีขนมเค้กสวยๆ มาให้เธอเป่าเทียนวันเกิดด้วย 

ส่วนนางดารินแม่ของเธอนั้นให้ของขวัญก่อนล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อวานแล้ว มันคือชุดเดรสสีชมพูแสนหวานที่ตัดเย็บเองกับมือ ซึ่งเธอรบเร้าอยากได้ เพื่อใส่ไปงานฉลองปิดภาคเรียนที่เธอได้รับเลือกให้แสดงโชว์บนเวที

นั่นไง! รถเก๋งของพ่อเธอจอดอยู่หน้าบ้านแล้ว เด็กหญิงยิ้มร่า หัวใจพองโต มันนานมากที่เธอไม่ได้เจอพ่อ ความคิดถึงท่วมท้นหัวใจ มือที่กำสมุดพกสั่นนิดๆ แทบจะอดใจไม่ไหวที่จะได้เห็นหน้าพ่อตอนที่รู้ว่าลูกสาวคนเดียวเรียนเก่งถึงเพียงนี้

“พี่ยะ! พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง”

เด็กหญิงชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงตวาดของมารดาผู้อ่อนหวานใจเย็นของตนดังลั่นบ้าน พี่ยะ หรือ ปิยะ เปรมจิตติ คือชื่อบิดาของเธอนั่นเอง

“ดาใจเย็นๆ ก่อน อย่าเพิ่งโมโห คุยกันดีๆ ก็ได้น่า” นายปิยะเอ่ยด้วยเสียงแข็งๆ ผิดกับทุกครั้ง

“จะให้ใจเย็นยังไง ในเมื่อนี่มันเรื่องคอขาดบาดตาย พี่ทำแบบนี้กับฉันและลูกได้ยังไง”

“พี่ผิดไปแล้วไงดา”

“พี่ผิด! แต่คนที่ต้องรับเคราะห์คือฉันกับลูกจ๋า พวกเราผิดอะไร”

“เบาๆ เสียงหน่อย เกรงใจคุณณีแกบ้างเหอะ”

นางดารินหน้าชา ดวงตาวาวโรจน์เหลือบมองไปทางแขกที่สามีเพิ่งพาเข้าบ้านอย่างเจ็บจุกจนใจชา

คุณณี หรือ ปราณี นั่งไขว่ห้างวางท่าสูงส่ง การแต่งกายงดงามภูมิฐานบ่งบอกฐานะที่น่าจะไม่น้อยของเจ้าหล่อน ตลอดจนใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางจนงามชดช้อยไม่ได้ทุกข์ร้อน หากที่น่าโมโหคือสายตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยรอยเยาะเย้ยที่ปิดไม่มิด ข้างกายของหญิงผู้นั้นคือเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มวัยห้าขวบที่นั่งกอดเอวมารดาของตนแน่นด้วยสีหน้าตื่นตกใจ เพราะเสียงทะเลาะดังลั่นของผู้ใหญ่

“เกรงใจ! พี่กำลังบอกให้ฉันเกรงใจผู้หญิงหน้าด้านแถมยังร่านมาแย่งสามีชาวบ้านคนนี้นี่หรือ”

“ดาริน! ฉาด!”

เสียงฝ่ามือตวัดมากระทบใบหน้าของคนพูดจังๆ จนล้มถลาไปกองแทบเท้าของคนที่ยืนหน้าประตูพอดี

“แม่!”

คนเป็นลูกร้องตะโกนลั่นด้วยความตกใจ พลางรีบถลาเข้าไปประคองร่างมารดาที่ล้มพับไปกองที่พื้น น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความชอกช้ำใจ มือกุมแก้มที่โดนตบไว้อย่างเจ็บปวด มุมปากข้างหนึ่งปรากฎรอยเลือดซึมออกมา คงจะแรงพอดูจึงทำให้ปากแตก

“แม่จ๋า...เจ็บมากไหม” คนพูดมือไม้สั่น รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเลือดที่มุมปากให้แม่เบาๆ น้ำตาไหลพราก

“ลูกจ๋า...” คนเป็นพ่อหน้าเสีย เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายภรรยาต่อหน้าลูกสาว แต่แรงโทสะร้อนทำให้เผลอมือไป “พ่อ...”

“พ่อมาตบแม่ของจ๋าทำไม!” เด็กหญิงวัยสิบขวบวันนั้นตวาดเสียงดังใส่บิดาชนิดที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต ดวงตาเรียวงามราวกับตากวางถูกกลบด้วยน้ำตานองหน้าหันไปมองบิดาผู้ที่ยืนจังก้ากลางห้องอย่างเสียใจปนตำหนิ

“ลูกจ๋า...” นายปิยะสะอึกไปนิดๆ ยามที่เห็นน้ำตาลูกสาวผู้ร่าเริงเป็นนิจของตน รุจารินได้เค้าดวงตาของเขามาแต่กลับคมกริบฉลาดเกินวัยกว่าต้นแบบมากมาย ยามที่จ้องมองมาที่คนเป็นพ่อนิ่งๆ มันทำให้คนมีชนักติดหลังเสียววาบไปทั้งหัวใจ

“ลูกจ๋า ขึ้นไปด้านบนก่อนลูก ผู้ใหญ่จะคุยกัน”

“ไม่ค่ะ จ๋าจะอยู่ตรงนี้ ไม่ให้ใครทำร้ายแม่ได้หรอก” คนพูดปาดน้ำตาทิ้ง ลำแขนเรียวเล็กโอบกอดปกป้องมารดาอันเป็นที่รักไว้มั่น ดวงตาเฉลียวฉลาดจ้องมองทางหญิงแปลกหน้าทั้งสองคน “สองคนนั่นใครคะพ่อ”