บทที่ 3 ช่างสบายใจเสียจริง/2

“หลิงหลิงเจ้ามานี่หน่อย” หลัวไป๋เย่เรียกสาวใช้เสียงใส ตอนนี้ร่างกายของนางเริ่มดีขึ้นมากแล้ว สามารถนั่งรถม้าไกล ๆ ได้แล้วจึงอยากไปหาน้องชายที่สำนักศึกษา

“มีอันใดหรือเจ้าคะคุณหนู”

“เจ้าไปแจ้งท่านพ่อ ข้าอยากไปเยี่ยมเฉินเอ๋อร์ที่สำนักศึกษา” ตอนนี้บิดาของนางอยู่ที่จวน นางเชื่อว่าเขาจะต้องให้นางไปพบน้องชายแน่นอน และก็เป็นไปตามที่นางคาดเอาไว้ บิดายอมให้นางไปหาน้องชาย พร้อมกับมอบเงินและจะจัดเตรียมองครักษ์เอาไว้ให้

“เจ้าไปเตรียมตัว เราจะออกไปซื้อผ้าตัดชุดให้เฉินเอ๋อร์” เดินทางไปสำนักศึกษาต้องให้เวลาเกือบหนึ่งวัน ยามที่ไปเยี่ยมเยียนญาติที่สำนักศึกษาจึงจะพักอยู่ที่นั่นสองสามวัน แต่ไปครั้งนี้นางกะว่าจะไปอยู่สักเจ็ดวัน นางอยากวัดตัวแล้วค่อยตัดชุดให้น้องชายด้วยตนเอง เพราะไม่รู้ว่าเขาจะโตขึ้นมากเพียงใด

สองนายบ่าวออกจากจวนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางสามารถใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายได้

“คุณหนูผ้าสีนี้เหมาะกับท่านยิ่งนัก” หลิงหลิงหยิบผ้าสีชมพูขึ้นมาทาบกับมือของเจ้านาย

“พวกเรามาหาซื้อผ้าให้เฉินเอ๋อร์ มิได้มาซื้อให้คนเอง” หลัวไป๋เย่ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ ให้สาวใช้ วันนี้นางตั้งใจมาดูของให้น้องชาย ไม่ได้มาซื้อของให้ตนเอง

“คุณหนูก็จำเป็นต้องมีชุดสวย ๆ นะเจ้าคะ” เมื่อก่อนชุดที่ฮูหยินใหญ่ส่งมาให้ล้วนมีแต่ชุดที่ใช้การไม่ได้ ยามที่ไปงานเลี้ยงล้วนถูกผู้คนหัวเราะเยาะตลอด

“เรื่องนี้เอาไว้วันหลัง วันนี้เราต้องเตรียมของให้เฉินเอ๋อร์ ยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องซื้อ” แม้ที่หน้าสำนักศึกษาจะมีทุกอย่างพร้อมสรรพ แต่นางก็ยังไม่วางใจอยู่ดี นางจะต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม

“เจ้าค่ะ”

สองนางบ่าวเดินซื้อของอยู่อีกนานสองนานเมื่อเห็นว่าซื้อทุกอย่างครบแล้วก็พากันกลับจวน

ท่าทางมีความสุขของหลัวไป๋เย่อยู่ในสายตาของจางเข่อซินตลอด นางใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ต่างจากเขาที่นอนไม่หลับเอาแต่คิดถึงเรื่องของนาง

ได้ ในเมื่อนางไม่สนใจเขา เขาก็จะไม่สนใจนางเช่นกัน

“เจ้าไปกลับไปที่หอกุ้ยโยวเตรียมสตรีให้ข้าหนึ่งคน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดงุ่นง่าน ยิ่งมาเห็นท่าทางมีความสุขของนางเขาก็ยิ่งโมโห แต่ก็ไม่สามารถทำอันใดได้ เพราะเป็นเขาเองที่เอ่ยปากกว่าอย่าได้มาเกี่ยวข้องกันอีก

“ขอรับ” ตงหยางที่อยู่ข้างกายเจ้านายรับคำสั่งก็เร่งไปจัดการทันที ดูแล้วเจ้านายของเขาคงสิ้นท่าแล้วจริง ๆ มิเช่นนั้นคงไม่อารมณ์เสียเช่นนี้ หลายวันนี้ไม่มีผู้ใดเข้าหน้าเจ้านายของเขาติดแล้ว

สตรีที่เรียกมาวันนี้ก็คงไล่ตะเพิดออกมาเหมือนคนก่อน ๆ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้านายของเขาจะทำเช่นนี้ไปเพื่ออันใด

จางเข่อซินลอบติดตามหญิงสาวที่ทำให้ตนเองอารมณ์เสียอยู่หลายวัน นางยังคงจัดเตรียมของให้น้องชายด้วยใบหน้าที่เบิกบาน เขาอยากจะรู้ว่าในใจของนางหวนคิดถึงเขาบ้างหรือไม่

หลายวันมานี่เขาลอบติดตามดูนางที่เรือนมาตลอด เขาก็เห็นว่านางใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ที่เขาตามมาดูนางถึงที่จวนเพราะอยากจะเห็นว่านางทุกข์ใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นหรือไม่ นางจะร้องไห้เพราะคิดผิดที่ไม่ยอมเอ่ยปากให้เขารับผิดชอบหรือไม่

ไม่มี ไม่มีเลยสักนิดที่นางคิดเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทว่ากลายเป็นเขาเองที่คิดมาก และคิดถึงกลิ่นกายหอม ๆ ของนางจนไม่เป็นอันทำอันใด จึงได้ตามมาดูนางทุกวันเช่นนี้

เขากลับไปที่หอกุ้ยโยวด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น เข้าไปในห้องที่ลูกน้องจัดเตรียมเองไว้ เมื่อเข้าไปในห้องสาวงามที่ถูกเรียกตัวมาก็เข้าไปปรนนิบัติ หากทำให้เขาถูกใจก็จะได้รางวัลมากมาย ซึ่งที่ผ่านมาเขาตกรางวัลสาวงามมากมายจนมีกินมีใช้ไปตลอดชีวิต

“นายท่านวันนี้ข้าน้อยจะปรนนิบัติให้สุดฝีมือเลยเจ้าค่ะ” หญิงสาวเดินนวยนาดเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม ทว่าก็ชะงักเมื่อชายหนุ่มยกมือขึ้นมาห้ามเอาไว้ก่อน

“เจ้าออกไปเถิด” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“นายท่านให้ข้าปรนนิบัติเถิดนะเจ้าคะ” นางเชื่อว่าหากนางได้ร่วมเตียงกับเขา จะต้องทำให้เขาติดใจได้แน่นอน

“ออกไป” เขาตะคอกเสียงดัง ตอนนี้เขาฉุนกลิ่นเครื่องหอมของนางจนปวดหัวไปหมด ไม่รู้ว่าจะประโคมมาทำไมนักหนา ขนาดหลัวไป๋เย่แทบจะไม่ได้ประโคมเครื่องหอมพวกนั้น กลิ่นกายของนางก็ยังหอมหวาน ยามได้กลิ่นหอมจากตัวของนางก็ทำให้เขาผ่อนคลายยิ่งนัก

เขาเดินออกจากห้องแล้วขึ้นไปยังห้องพักของตนเอง พร้อมกับทิ้งตัวลงนอนที่เตียงอย่างหมดอาลัย นี่เขาเป็นอันใดไป เหตุใดต้องนึกถึงนางเพียงนั้น ทั้ง ๆ ที่ก็เพียงเจอกันแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

ใช่ เขาต้องหลงในรสสวาทของนางเป็นแน่ ที่ผ่านมายังไม่มีผู้ใดทำให้เขาพึงพอใจเท่านางมาก่อน ต้องเป็นเพราะเหตุนี้จึงทำให้เขาคอยคิดถึงเพียงแต่นาง

ทว่าเขาได้เอ่ยปากไปแล้วว่าอย่าได้ยุ่งเกี่ยวกันอีก แต่จะหาคนที่ถูกใจเช่นนี้ได้อีกหรือไม่ หรือว่าเขาจะยอมกลืนน้ำลายตนเอง