ตอนที่ 9 ชิดใกล้

ฟองจันทร์แอบมองเพชรเป็นระยะ ๆ จนเขารู้ตัวว่าเธอแอบมองเขา จึงหันหน้ามาเผชิญหน้ากับเธอ

"มีอะไร"

ถามเธอเสียงเข้มอีกแล้ว

"มะ ไม่มีอะไร มองเฉย ๆ"

ตะกุกตะกักตอบเขาไป

"รถยนต์ มันขับยากไหมอ้ะ"

เธอก็เลยเฉไฉถามเขาไปอีกเรื่อง ลดความอึดอัดของบรรยากาศภายในรถ

"ไม่ยากหรอก อย่าบอกนะว่าคุณขับไม่เป็น"

ถามเธออย่างแปลกใจ ไม่น่าเชื่อว่าฟองจันทร์จะขับรถไม่เป็น ดูท่าทางของเธอแล้วเพชรไม่อยากจะเชื่อเลย

"ใช่ ขับไม่เป็น ขับเป็นแต่มอเตอร์ไซค์"

"ขับไม่ยากหรอก เอางี้ไหมล่ะ ถ้าว่างผมจะสอนให้"

"จริงเหรอคะ แต่..ไม่เอาดีกว่า ฟองเกรงใจ"

ออกจากหมู่บ้านของฟองจันทร์กับเพชรมาประมาณ 10 นาที ก็มาถึงหมู่บ้านของฝน

"บ้านของฝนหลังใหนคะ"

ถามเขา แต่เพชรไม่ตอบ เขาขับเข้าไปเรื่อย ๆ เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา กี่เลี้ยวฟองจันทร์ก็จำไม่ได้ จนกระทั่งมาจอดที่บ้านไม้สองชั้นหลังหนึ่งที่อยู่ค่อนข้างไกลออกมาทางทุ่งนาเพชรก็จอดรถ แต่ไม่ได้ดับเครื่อง เขาเปิดประตูรถและเดินเข้าไป ไฟในบ้านยังไม่ปิด เสียงหมาในบ้านเห่า และคนในบ้านก็เดินออกมา

"อ้าว..พ่อเพชร ไปไงมาไง เข้ามาก่อน"

ผู้ชายคนหนึ่งอายุน่าจะไม่เกิน 45 ปีน่าจะเป็นพ่อของฝนเปิดประตูรั้วออกมา

"พี่สอน สวัสดีครับ ผมมาส่งฝน"

"ห๊ะ ! มาส่งฝน มันเป็นอะไรครับ มิน่าวันนี้มันกลับดึก แล้วมันอยู่ใหนครับ"

"อยู่ในรถครับ หลับอยู่ พี่สอนช่วยไปปลุกฝนทีครับ"

เพชรพูดจบก็เดินนำพ่อของฝนมาที่รถ ฟองจันทร์จึงรีบเปิดประตูให้ สอนเมื่อเห็นสภาพลูกสาวก็รีบเดินไปและส่งเสียงปลุกเบา ๆ ฝนงัวเงียลืมตาขึ้นมามองคนนั้นที คนนี้ที พลางขยี้ตา พึมพำออกมา

"พ่อ คุณเพชร พี่ฟอง"

สักครู่ใหญ่ ๆ โน่นแหละฝนจึงตั้งสติได้ โซเซลงจากรถและเดินเข้าบ้านไปเลย

"พรุ่งนี้เจอกันนะฝน"

ฟองจันทร์บอกกับฝนก่อนที่เธอจะขึ้นไปนั่งรอเพชรบนรถ

"กลับก่อนนะพี่สอน"

เพรชกล่าวลาพ่อของฝน

"ครับ ขอบคุณคุณเพชรมากที่เป็นธุระมาส่งลูกสาวผม"

ขากลับบรรยากาศภายในรถอึดอัดยิ่งกว่าตอนขามา แถมเพชรยังนิ่งขรึมขึ้นไปอีก และในที่สุดฟองจันทร์ก็เอ่ยขึ้นมาทำลายบรรยากาศอันแสนอึดอัดนั้นเพราะทนแรงกดดันไม่ไหว

"ฝนจะโดนพ่อตีไหม ไม่น่าเล้ย ถ้ารู้ว่าคออ่อนขนาดนี้เดี๋ยววันหลังพากินสปายดีกว่า"

เพชรส่ายหน้าช้า ๆ

"ยังไม่เข็ดอีก พ่อฝนน่ะดุและหวงลูกสาวมาก ถ้าฝนโดนพ่อตีนั่นต้องโทษคุณ"

เพชรคำหนิเธอกราย ๆ

"โอ๊ย ! ฝนพี่ขอโทษ"

ฟองจันทร์พึมพำขอโทษฝนเบา ๆ เธอลืมนึกไปเพราะไปใช้ชีวิตอิสระที่กรุงเทพ ฯ นาน เธออยากไปเที่ยว ไปกินไปดื่มที่ใหนก็ไปเพราะอยู่คนเดียว แค่ไม่ทำตัวเสียหายและไม่เสียการเสียงานก็พอ แต่พอกลับมาอยู่บ้านที่ต่างจังหวัดแล้วเธอก็ต้องคำนึงถึงค่านิยม ประเพณีของที่นี่ด้วย

"แสดงว่าคุณทำแบบนี้บ่อย ?"

เพรชหมายถึงว่าฟองจันทร์ดื่มเหล้าบ่อย ๆ ใช่หรือเปล่า

"เฉลี่ย ก็เดือนละสองครั้งนะ"

เธอก็ตอบตามความจริงแบบไม่กั๊กเหมือนกัน

เพชรจึงเงียบและตั้งใจขับรถ ไม่นานก็มาถึงบ้านของฟองจันทร์ เมื่อรถจอดที่หน้าบ้าน ป้านงค์ก็เดินออกมาเปิดประตูรั้วให้ลูกสาว สามทุ่มครึ่ง ชาวบ้านส่วนใหญ่ปิดไฟนอนกันเกือบหมดแล้ว

"สวัสดีครับป้านงค์"

ยกมือไหว้แม่ของฟองจันทร์

"อ้าว ! คุณเพชร"

รับไหว้เขา และหันไปพูดกับลูกสาว

"กลับดึกจัง เมารึเปล่า แล้วทำไมคุณเพชรถึงมา.."

ฟองจันทร์รีบวิ่งมากอดแม่อย่างประจบก่อนที่ท่านจะพูดจบด้วยซ้ำ

"ไม่เมาจ้ะแม่ เอ่อ..เรื่องมันยาวเดี๋ยวฟองเล่าให้ฟัง"

ลุนหลังแม่ให้เดินเข้าไปในบ้าน เพรชเดินอ้อมไปท้ายรถและทำท่าจะยกมอร์เตอร์ไซค์ของฟองจันทร์ลงคนเดียวเธอจึงรีบวิ่งไปช่วยเขา แต่ส่วนมากแล้วจะเป็นเพชรซะมากกว่าที่เป็นคนออกแรง ทุลักทุเลอยู่เกือบสิบนาทีก็ยกรถมอร์เตอร์ไซค์ลงได้สำเร็จ

"ขอบคุณมากค่ะ"

เพชรไม่ว่าอะไร เดินไปขึ้นรถและขับออกไป เมื่อเขาลับตาไปแล้วเธอก็ปิดประตูรั้ว เดินเข้าบ้านเพื่อไปอธิบายเรื่องราวให้ป้านงค์ฟัง

"ฝน..เป็นไงบ้างเมื่อคืน พ่อดุไหม"

เมื่อเตรียมของและเปิดร้านเรียบร้อยแล้ว ฟองจันทร์ก็รีบเดินไปที่ร้านน้ำแข็งใสของฝนและสอบถามฝนทันที

"โดนบ่นนิดหน่อยค่ะพี่ฟอง"

ฟองจันทร์โล่งใจ

"จริงนะ.. ? เห็นคุณเพชรบอกว่าพ่อของฝนดุมาก"

ถามย้ำกับฝนอีกรอบ พร้อมกับสำรวจเนื้อตัวของฝนไปด้วย

"ไม่เป็นไรจริง ๆ พี่ฟอง ว่าแต่เมื่อคืนหลังจากไปส่งหนูแล้ว พี่กับคุณเพชรคืบหน้ากันไปถึงใหนแล้วอ้ะ"

เปลี่ยนมาถูกถามบ้างฟองจันทร์ถึงกับไปไม่เป็น

"บ้า..คืบนงคืบหน้าอะไรกัน"

พูดจบก็เดินกลับไปที่ร้านเลย ฝนได้แต่หัวเราะเพราะอดขำท่าทางของฟองจันทร์ไม่ได้

"เอสเย็น เข้ม ๆ แก้วนึง"

เสียงเข้มสั่งกาแฟ ซึ่งฟองจันทร์ไม่ต้องมองก็รู้ว่าใคร เธอจึงรีบเข้าไปในร้านและลงมือชงกาแฟให้เขาทันที

"ได้แล้วจ้า"

ยื่นแก้วกาแฟไปตรงหน้าเขา เพชรเตรียมหยิบเงินในกระเป๋าตังค์ออกมาเพื่อจ่ายค่ากาแฟ

"ไม่ต้องจ่ายค่ะ เป็นการสมน้ำหน้าคุณ เอ๊ยเป็นของสมนาคุณ ที่คุณเพชรช่วยเหลือพวกเราเมื่อคืน"

เพชรจึงเก็บเงินใส่ไว้ในกระเป๋าเหมือนเดิม

"ขอบใจ"

พร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นดูดปรู๊ดดใหญ่

"ขอบคุณอีกครั้งนะคะเรื่องเมื่อคืน ถ้าไม่ได้คุณเพชร ฟองกับฝนคงแย่"

กล่าวขอบคุณเขาอีกครั้ง พร้อมกับนั่งลงเพื่อคุยกับเขาไปด้วย เพิ่งเก้าโมงเช้า ลูกค้ายังไม่มี ส่วนมากแล้วลูกค้าของเธอจะเริ่มหนาแน่นช่วงสิบโมงถึงประมาณบ่ายสอง

"ไม่ต้องเกรงใจ มีอะไรก็เรียกผมได้"

ตอบเธอไป

"ปกติแล้วคุณเพชร พูดน้อยแบบนี้กับทุกคนหรือกับแค่บางคนคะ"

เพชรสะอึกกับคำถามตรง ๆ ของเธอ หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดูดอึกใหญ่

"ทำไมเหรอ"

"ก็...เห็นคุยกับฟอง ถามคำตอบคำ เหมือนไม่อยากคุยด้วย"

เพชรดูดกาแฟอีกรอบ คราวนี้หมดแก้วเลย ฟองจันทร์จึงลุกไปชง 'เอสเย็นเข้ม ๆ' มาให้เขาอีกแก้ว

"พอแล้วนะแก้วนี้ หมดโควต้าของสมนาคุณแล้ว"

เพชรขำให้กับความขี้งกของฟองจันทร์ เขาหัวเราะเสียงดังลั่น

"ฮ่า ๆๆๆๆ ขี้งกไปได้"

"ไม่ได้งก จรรยาบรรณของแม่ค้าน่ะคุณ ลดแลกแจกแถมมากเดี๋ยวขาดทุนกันพอดี"

เสียงหัวเราะของเพชรคงจะดังมากจนผู้คนแถวนั้นหันมามอง สงสัยว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้เสือยิ้มยากอย่างเพชร เปล่งเสียงหัวเราะออกมาได้เสียงดังขนาดนี้ แม้แต่ฝนแม่ค้าน้ำแข็งใสก็ยังชะเง้อคอมอง

"เบา ๆ หน่อยคุณ คนเขามองกันใหญ่แล้ว"

ฟองจันทร์บอกกับเพชรเสียงเบา เขาจึงคว้าแก้วกาแฟแล้วเดินออกจากร้านไป

"แหม.. พี่ฟองสนิทสนมกันเร็วจริงเพียงชั่วข้ามคืนเอง"

ฝนอดไม่ได้จนต้องเดินมาแซวฟองจันทร์

"สนิทอะไรล่ะ ฝนก็พูดไปเรื่อย เอาน้ำแข็งใสใส่เครื่องเยอะ ๆ มาถ้วยนึง"

สั่งน้ำแข็งใสแก้เขิน ฝนจึงเดินกลับไปร้าน เพื่อลงมือทำน้ำแข็งใสให้ฟองจันทร์

เพชรกระโดดขึ้นรถกระบะ วันนี้เขาไม่ได้ขับรถขนดินเพราะต้องเข้าไปคุยงานที่อำเภอเรื่องโครงการซ่อมแซมถนนในตำบลนี้ทุกเส้น บริษัทของเพชรประมูลได้ เหลือเพียงขั้นตอนและรายละเอียดอีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก็จะเริ่มกำหนดวันเริ่มซ่อมแซมได้ เขาจึงแวะกินกาแฟก่อนเพราะอยากเจอหน้าฟองจันทร์นั่นเอง