ตอนที่ 10 ยังไงดี

"เรลี่ ตกลงสงกรานต์นี้แกจะมาเที่ยวหาฉันหรือเปล่า หยุดตั้งหลายวันไม่ใช่เหรอ"

ฟองจันทร์วีดีโอคอลหาเรลี่ซึ่งเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

"ไปสิ ไปอยู่แล้ว ว่าแต่มีอะไรน่าเที่ยว ตอนแรกฉันกะว่าจะไปเที่ยวเชียงใหม่นะเนี่ย แต่ทนคิดถึงแกไม่ไหว ไปเที่ยวอุดรก็ได้"

"ดีมากเพื่อนเลิฟ อุดรบ้านฉันมีที่เที่ยวเยอะแยะ สาธยายไม่หมดหรอก แค่อำเภอหนองวัวซอนี่ก็เที่ยวไม่หวาดไม่ไหวแล้ว"

โฆษณาบ้านตัวเองเสียหน่อย ให้อิเรลี่น้ำลายหกเล่น ๆ

"หรือแกจะไปคำชะโนดมั้ยล่ะ อำเภอบ้านดุงไม่ไกลมาก สายมูต้องมาที่นี่เลยนะแก"

"เออ ! จริงด้วย 'คำชะโนด' ฉันอยากไปนานแล้ว บ้านแกนี่ของดีเยอะจริงว่ะ"

ฟองจันทร์เดินผิวปากออกมาจากบ้านอย่างอารมณ์ดี เพราะอีกไม่กี่วันก็จะได้เจอหน้าเพื่อนรักอย่างเรลี่แล้ว ถ้าไปเที่ยวเดี๋ยวเธอจะชวนฝนไปด้วย แต่ไม่รู้ว่าฝนจะสะดวกไปด้วยหรือเปล่า เพราะต้องปิดร้านไป แต่ยังไงก็คงต้องลองชวนดู

"ทำไมวันนี้ดูอารมณ์ดี มีหนุ่มมาจีบหรือไง"

ป้านงค์อดแซวลูกสาวไม่ได้

"แม่ขา..ไม่ต้องมีคนมาจีบหนูก็อารมณ์ดีตลอดอยู่แล้ว"

พูดจบก็เดินไปกอดเอวแม่อย่างประจบ

"แม่ สงกรานต์นี้เพื่อนหนูที่กรุงเทพ ฯ เค้าจะมาเที่ยวบ้านเรานะ"

"ก็ดีสิ มากันกี่คน แล้วผู้หญิงหรือผู้ชาย เพื่อนหรือแฟน"

ถามลูกสาวไปหลายคำถามในประโยคเดียว

"มาคนเดียวค่ะแม่ และมันเป็นผู้หญิง ไม่ใช่แฟนมันคือเพื่อนสาว"

ตอบแม่ทุกคำถามในประโยคเดียวเช่นกัน พูดจบก็หอมแก้มแม่ฟอดนึง

"แม่ไปวัดก่อนนะ"

ฟองจันทร์จึงปล่อยเอวแม่ และเดินเข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรกินก่อนออกไปเปิดร้าน เธอมาอยู่ที่บ้านได้เกือบสามเดือนแล้ว และเปิดร้านกาแฟได้ครบสองเดือนพอดี ซึ่งยอดขายก็เป็นที่น่าพอใจมาก ถ้ายอดขายเป็นแบบนี้ตลอดไปนะ เธอไปเที่ยวที่ไหนก็ได้แบบชิว ๆ

เมื่อกินข้าวเสร็จเธอก็ควบมอร์เตอร์ไซค์คันเก่าตรงไปยังปั๊มน้ำมันเพื่อเปิดร้าน ทักทายคนนั้นคนนี้พอเป็นพิธี เมื่อเปิดร้านเสร็จแล้วก็หันมาพิจารณาเจ้ามอร์เตอร์ไซค์ของเธอดู จะว่าไปแล้วนะเจ้าคันนี้มันก็เก่ามากแล้วแหละเกเรก็บ่อย เธอควรจะซื้อมอร์เตอร์ไซค์คันใหม่ดีหรือเปล่าหว่า ยังไงดีน้า

"เอสเย็นเข้ม ๆ แก้วนึง"

เสียงเข้มที่คุ้นเคย สั่งเมนูที่เคยคุ้น ฟองจันทร์จึงออกจากความคิดของตัวเอง เธอลุกไปชงกาแฟให้เขา ผ่านไปสักพักหนึ่ง

"ได้แล้วค่ะ"

เพชรหยิบตังค์ออกมาจ่าย ฟองจันทร์รับแบ๊งค์ร้อยมา และทอนเงินให้เขา เขามักจะเป็นลูกค้าคนแรกของเธอเสมอ

"คุณเพชรรีบไหมคะ"

เขาเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม ซึ่งฟองจันทร์มองว่าเป็นกิริยาที่น่ามองแต่ในขณะเดียวกันมันก็ดูกวน..ไปด้วยในตัว ซึ่งเพชรคงจะไม่รู้ตัว เขาจึงมักจะทำกิริยาแบบนี้บ่อย ๆ ถ้าเขาไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง

"มีเรื่องปรึกษาค่ะ"

พูดจบเธอก็นั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้าง ๆ เขา

"ว่ามาเลย"

รอฟังเธออย่างตั้งใจ

"ก่อนอื่น ขอออกตัวไว้เลยนะว่าที่ปรึกษาคุณเพชรก็เพราะไม่มีใครเหมาะสมเท่าคุณแล้ว"

"เรื่องอะไร รีบพูดมาเถอะ อารัมภบทอยู่ได้"

เพชรร้อนใจอยากรู้มากกว่ารำคาญ จึงรีบตัดบทและเร่งให้เธอพูดเร็ว ๆ

"คือว่า ..มันไม่เป็นการรบกวนคุณแน่นะ"

ย้ำเขาอีกรอบ เพชรจึงพยักหน้า ฟองจันทร์จึงเริ่มเปิดปากพูด

"ถ้าฟองอยากจะซื้อมอร์เตอร์ไซค์คันใหม่ จะเอารุ่นใหนดี"

เพชรจึงมองไปที่มอร์เตอร์ไซค์คันเก่าของเธอ มันก็น่าที่เธอจะซื้อใหม่อยู่หรอก ยี่สิบปีได้มั้งรุ่นนี้

"แล้วคุณชอบแบบใหน รุ่นใหน มียี่ห้อในใจที่ชอบเป็นพิเศษรึเปล่า อีกอย่างก็ต้องดูงบประมาณในกระเป๋าของเราด้วย"

"ก็นี่แหละ ฟองถึงได้มาปรึกษาคุณเพชรไง เพราะไม่มีความรู้ทางด้านนี้จริง ๆ เห็นคุณคลุกคลีกับรถกับเครื่องยนต์เยอะน่าจะเป็นที่ปรึกษาที่ดีได้ เรื่องงบประมาณก็มีอยู่ห้าหมื่นบาทขาดตัว"

พูดจบก็ยิ้มกว้างตบกระเป๋ากางเกงตัวเองเสียงดังตุบ ๆ เป็นการยืนยันว่าฉันมีตังค์จ้า เพรชยิ้มให้กับท่าทางของเธอ

"ถ้างั้นก็คุยกันง่ายหน่อย"

แล้วเพชรกับฟองจันทร์ก็ปรึกษาหารือเรื่องรถมอร์เตอร์ไซค์กันอยู่เกือบชั่วโมง จนลูกค้าของเธอเริ่มหนาแน่นขึ้นแล้วนั่นแหละเพชรจึงได้ออกจากร้านเธอไป

"คุยอะไรกันน้อตั้งนาน"

ฝนนั่นเอง รีบเข้ามาแซวเธอหลังจากที่ว่างจากลูกค้าแล้วเหมือนกัน ช่วงใกล้สงกรานต์แบบนี้ผู้คนคึกคักมาก เพราะหนุ่มสาวที่ไปทำงานที่กรุงเทพ ฯ กลับมาเยี่ยมเยือนบ้านเกิด บวกกับอากาศที่ร้อนจัดจึงทำให้เมนูน้ำขายดี ไม่ว่าจะเป็นกาแฟเย็น น้ำแข็งใส และเครื่องดื่มจำพวกน้ำอัดลม

"อ้าวฝน..พี่ปรึกษาคุณเพชรเรื่องซื้อมอร์เตอร์ไซค์คันใหม่น่ะ"

"ว้าว..พี่ฟอง จะซื้อมอร์เตอร์ไซค์ใหม่เหรอ ดีจัง คันนี้มันเก่าแล้วแหละให้มันพักผ่อนเถอะ"

ฝนพลอยตื่นเต้นยินดีไปกับเธอด้วย

"พี่ปรึกษาถูกคนแล้วแหละ รถมอร์เตอร์ไซค์ของพ่อ ก็ได้คุณเพชรนี่แหละช่วยแนะนำ เขารู้จักร้านขายรถในจังหวัดหลายร้าน ได้ส่วนลดและของแถมเยอะด้วยนะ"

ฟองจันทร์คุยกับเพชรถึงเรื่องรุ่นและราคารถคร่าว ๆ เธออยากได้ Honda scoopy i ซึ่งราคามันก็จะอยู่ที่ห้าหมื่นกว่าบาท ไม่เกินหกหมื่น ฟองจันทร์ไม่มีปัญหา แต่คงต้องปรึกษาแม่อีกรอบนึง เพราะเงินไม่พออาจจะต้องยื้มแม่ก่อน แต่ถ้าแม่ไม่ให้ก็คงต้องรอเก็บเงินให้ครบโน่นแหละถึงจะซื้อ แต่เธออยากได้ก่อนสงกรานต์เพราะจะได้พาเรลี่ขี่รถเลาะหาเที่ยว ไม่เป็นไรงานนี้คงต้องอ้อนแม่ให้หนัก ๆ กว่าเดิม

"เอ้อฝน สงกรานต์นี้พี่ว่าจะชวนฝนไปเที่ยวกับพี่ ฝนสะดวกไหม พอดีเพื่อนพี่ที่กรุงเทพ ฯ จะมา พี่ว่าจะปิดร้านสักสองสามวัน"

"สะดวกสิพี่ หนูก็ว่าจะชวนพี่ปิดร้านเหมือนกัน ที่หมู่บ้านหนู วันที่สิบสามเมษา มีรถแห่และหมอลำซิ่งด้วยนะ"

"จริงเหรอ น่าสนุกจัง ไป ๆ เราไปเต้นรถแห่กัน"

สองสาวทำท่ายกแขนยกขาราวกับจะซ้อมเต้น เรียกเสียงหัวเราะให้กับบรรดาป้า ๆ ลุง ๆ แม่ค้าพ่อค้าแถวนั้นได้เป็นอย่างดี

"แม่..จ๋า"

ป้านงค์รู้สึกขนลุกขนพอง เพราะปกติหากลูกสาวทำเสียงแบบนี้แล้ว จะต้องมีอะไรสักอย่างแน่ ๆ

"มีอะไร ไม่ต้องลากเสียงยาวขนาดนั้นก็ได้ แม่ขนลุก"

มือก็ปอกมะม่วงพร้อมกับวางใส่ไว้ในจาน ฟองจันทร์หยิบเข้าปากชิ้นหนึ่ง เคี้ยวกร้วม ๆ

"อร่อยมากเลยแม่ ไม่เปรี้ยวเลย มะม่วงอะไร"

ทำเป็นเฉไฉ พูดถึงเรื่องมะม่วงซะงั้น

"เขียวเสวย อร่อยก็รีบกิน แล้วก็รีบพูดมา มีอะไร"

ป้านงค์ก็พอจะรู้ไต๋ลูกสาว

"แหะ ๆ แม่นี่รู้ใจหนูซะจริงเชียว สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน"

หยิบมะม่วงเข้าปากอีกสองชิ้น หมดแล้วนั่นแหละจึงเริ่มจริงจังขึ้นมา

"หนูอยากซื้อมอร์เตอร์ไซต์คันใหม่ หนูดูรุ่นและราคาที่อยากได้ไว้แล้ว แต่เงินหนูมันขาดอยู่นิดหน่อย หนูจึงอยากจะขอยื้มแม่เพิ่มอีกนิดนึงน่ะ แหะ ๆ"

หัวเราะกลบเกลื่อน มองหน้าแม่อย่างมีความหวัง

"อือ ซื้อใหม่ก็ดี มอร์เตอร์ไซค์คันนั้นมันก็เก่ามากแล้วล่ะ ตั้งแต่หนูยังเด็ก ๆ อยู่โน่น"

ฟองจันทร์มองแม่อย่างอึ้ง ๆ ปนซาบซึ้งใจ

"แล้วรถราคาเท่าไหร่ แม่ช่วยสามหมื่นพอไหม"

จบคำของแม่ ฟองจันทร์ก็กระโดดตัวแทบลอย

"หนูรักแม่ที่สุดเลย"