บทที่ 8 มีเรื่อง... แต่ก็มีความหวัง

บทที่ 8 มีเรื่อง... แต่ก็มีความหวัง

หลังจากลิ้มรสความหวานละมุนของเค้กช็อกโกแลตจนหมดจาน ต้นหอมก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เขาลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินกลับบ้านตามลำพังเหมือนทุกวัน ทว่าร่างสูงของเตอร์กลับก้าวมาดักหน้าไว้ด้วยสีหน้านิ่งสนิท แววตาคมกริบคู่นั้นดูจริงจังจนน่าประหลาด

“กูไปส่งมึงดีกว่า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น เป็นน้ำเสียงเชิงคำสั่งที่ไม่ได้เปิดช่องว่างให้ปฏิเสธ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราเดินกลับเองได้ ใกล้นิดเดียว” ต้นหอมท้วง

“ไม่เอา... กูจะไปส่ง” เตอร์ย้ำคำเดิมพลางคว้ากระเป๋าของต้นหอมไปถือไว้เองเสียดื้อๆ สุดท้ายคนตัวเล็กก็ได้แต่เดินตามแรงดึงดูดของอีกฝ่ายไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปบนถนนที่เริ่มถูกปกคลุมด้วยความมืด

แสงไฟถนนสีส้มสลัววาววับสะท้อนหยดน้ำค้างบนพื้น ท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีหมึกตัดกับเสียงเครื่องยนต์และฝีเท้าของผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา บรรยากาศรอบตัวดูนิ่งสงบจนกระทั่งถึงหัวมุมแยกใกล้บ้านต้นหอม...

เงาทมิฬของชายสามคนในชุดมอซอที่ยืนสูบบุหรี่ขวางทางเดินอยู่ทำให้ต้นหอมรู้สึกใจคอไม่ดี หนึ่งในนั้นพ่นควันบุหรี่ออกมาพลางเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“เฮ้ย! ไอ้เตอร์... นี่มึงควงแฟนมาอวดเหรอวะ?” ไม่พูดเปล่า มันยังเอื้อมมือที่ดูหยาบกร้านหมายจะสัมผัสแก้มใสของต้นหอมอย่างถือวิสาสะ สายตาที่มันมองมาเต็มไปด้วยความหยาบคายจนต้นหอมเผลอกลั้นหายใจด้วยความกลัว

“เพี๊ยะ!!!”

เตอร์ปัดมือหยาบนั้นออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังฉาด แรงปัดนั้นมากพอที่จะทำให้มือของอีกฝ่ายกระเด็นไปตามแรงเหวี่ยง พร้อมกับที่เขาวาดแขนแข็งแรงดันร่างของต้นหอมให้ไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของตนอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังที่ต้นหอมเคยเห็นว่ากว้าง บัดนี้กลับดูเหมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีใครสามารถฝ่าเข้าไปได้

“ฮ่าๆ... น่ารักนี่หว่า ขาวจั๊วะเลยว่ะ” พวกมันหัวเราะร่วนอย่างไม่สะทกสะท้าน

“แต่กูว่ามึงอย่าเผลอแล้วกัน เพราะถ้ามึงเผลอเมื่อไหร่ กูจะจีบเด็กมึงให้ดูว่าใครมันจะแน่กว่ากัน”

เตอร์ยืนนิ่งประจันหน้า อกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ที่เดือดดาล เขาจ้องมองพวกมันด้วยสายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ก่อนจะเค้นเสียงรอดไรฟันเน้นหนักในทุกพยางค์

“มึง... อย่า-เสือก-ยุ่ง-กับ-คน-ของ-กู!!!”

น้ำเสียงดุดันแฝงอำนาจทำให้พวกนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อนความยำเกรง

“วันนี้พวกกูจะไม่ทำอะไรมึงเพราะเห็นว่ามากับเด็ก แต่จำไว้... วันไหนมึงมาคนเดียว กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่ ระวังตัวให้ดีนะเด็กมึงน่ะ อย่าเผลอละ...”

“ถ้ามึงยุ่งกับคนของกูเมื่อไหร่ กูก็ไม่เอามึงไว้เหมือนกัน” เตอร์สวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทแต่เปี่ยมไปด้วยรังสีฆ่าฟัน จนกลุ่มชายเหล่านั้นต้องยอมถอยฉากเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดและความกดดันที่ยังคงกรุ่นอยู่ในอากาศ

เตอร์ถอนหายใจยาวเหมือนต้องการขับไล่อารมณ์คุกรุ่นทิ้งไป ก่อนจะหันมาหาต้นหอม แววตาที่เคยแข็งกร้าวและดุดันเมื่อครู่กลับอ่อนแสงลงอย่างรวดเร็ว มือหนายกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองแก้เก้อ ท่าทางคุกคามหายไปเหลือเพียงไอ้เสือตัวโตที่พยายามทำตัวให้เล็กลงต่อหน้าคนสำคัญ

“กูขอโทษนะที่ทำให้มึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างจริงใจ

ต้นหอมมองหน้าเตอร์แล้วระบายยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น เขาสัมผัสได้ว่าลึกๆ แล้วเตอร์ไม่ใช่คนเลวร้าย แค่โลกที่เขาอยู่มันบังคับให้เขาต้องร้าย

“ไม่เป็นไร... แต่เราอยากให้เธอเลิกยุ่งกับเรื่องพวกนี้ได้ไหม? เราไม่อยากเห็นเธอมีเรื่องกับใครเลย”

เตอร์นิ่งไปอึดใจ เขาจ้องลึกลงไปในแววตาห่วงใยของคนตรงหน้าก่อนจะพยักหน้ารับคำหนักแน่น

“กูจะพยายาม... เพื่อมึง”

จังหวะที่ความเงียบเริ่มทำหน้าที่ของมัน ท่ามกลางแสงไฟสลัวริมทางที่ทำให้บรรยากาศเริ่มมวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง เตอร์ก็เอ่ยขึ้นทำลายความประหม่า เขากระแอมเบาๆ ในลำคอหนึ่งที

“พรุ่งนี้วันเสาร์... ว่างไหม? ไปดูหนังกับกูนะ”

ต้นหอมแสร้งทำเป็นคิดหนักพลางข่มใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุอก เขาแอบเห็นปลายนิ้วของเตอร์ขยับยิกๆ เหมือนคนกำลังลุ้นผลสอบ

“เรา... ขอคิดดูก่อนนะ”

“คิดนานป่ะ? ถ้าคิดนานกูจะไปนั่งรอหน้าบ้านตั้งแต่หกโมงเช้าเลยนะ” เตอร์ขู่เสียงพึมพำแต่กลับซ่อนรอยยิ้มไว้ไม่มิด

ต้นหอมไม่ได้ตอบอะไรนอกจากเดินหนีเข้าบ้านไปพร้อมกับใบหน้าที่ร้อนผ่าว ทิ้งให้เตอร์ยืนยิ้มกว้างอยู่คนเดียวใต้แสงไฟริมถนน...

ค่ำคืนวันศุกร์

ภายในห้องนอนที่เงียบสงัด มีเพียงแสงสว่างรำไรจากโคมไฟหัวเตียง ต้นหอมนอนกลิ้งไปมาบนที่นอน พลางเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใจหนึ่งก็รอคอย แต่อีกใจก็แอบหวั่นไหวกับความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว

ติ่ง!

เสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวับ หัวใจของคนตัวเล็กกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนแถบแจ้งเตือน

เตอร์ : “สรุป... มึงจะไปกับกูไหม?”

ต้นหอมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาประคองไว้ พิมพ์ข้อความแล้วก็ลบ พิมพ์ใหม่แล้วก็ลบอยู่อย่างนั้น รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อนึกถึงท่าทางจริงจังของคนชวนตอนอยู่ที่หน้าบ้าน สุดท้ายเขาก็กลั้นใจพิมพ์ตอบกลับไป

ต้นหอม : “ไปก็ได้”

เพียงไม่กี่วินาที สถานะการอ่านก็ขึ้นทันที ราวกับว่าอีกฝ่ายเองก็ถือโทรศัพท์รอคำตอบอยู่เช่นกัน

เตอร์ : “ดี เดี๋ยวกูไปรับหน้าบ้านนะ”

เตอร์ : “อย่านอนดึกนักล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้หน้าเป็นแพนด้า”

ต้นหอมขำพรืดกับข้อความกวนๆ นั้น เขาตอบกลับด้วยสติกเกอร์หน้าบึ้งไปหนึ่งที ก่อนจะวางโทรศัพท์แนบกับอกด้วยความรู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก คืนนี้... ดูเหมือนจะเป็นคืนที่เขานอนหลับฝันดีที่สุดในรอบหลายเดือนเลยทีเดียว

เช้าวันเสาร์เข็มนาฬิกายังไม่ทันจะบอกเวลาที่นัดหมายดี แต่ร่างสูงของเตอร์ก็มาหยุดรออยู่หน้าประตูบ้านของต้นหอมเสียแล้ว วันนี้เขาอยู่ในลุคที่ดูแปลกตาไปจากชุดนักเรียนหรือชุดกีฬาที่เคยเห็น เสื้อยืดสีดำตัวเก่งขับเน้นช่วงไหล่กว้าง รับกับกางเกงยีนส์สีเข้มที่มีรอยขาดตรงเข่าเพิ่มความเท่สไตล์ดิบๆ แม้ใบหน้าคมจะพยายามรักษามาดมั่นใจเอาไว้ แต่ปลายนิ้วที่เคาะลงบนขาตัวเองเป็นจังหวะรัวเร็ว ก็บ่งบอกว่าคนคูลๆ อย่างเขากำลังตื่นเต้นไม่น้อย

ทางด้านหลังบานประตู ต้นหอมส่องกระจกเช็กความเรียบร้อยเป็นรอบที่สิบ เขาจงใจเลือกเสื้อยืดสีชมพูอ่อนที่คิดว่าดูเข้ากับตัวเองที่สุดมาแมตช์กับกางเกงขาสั้นสีเทา ใบหน้าหวานซับสีระเรื่อจากการที่ต้องตั้งใจแต่งตัวมากเป็นพิเศษเพื่อ 'เดต' ครั้งแรก

ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ลมจืดชืดยามเช้าก็พลันสดใสขึ้นมาในสายตาของคนรอ เตอร์ถึงกับนิ่งค้างไปเมื่อเห็นคนตัวเล็กก้าวออกมา แสงแดดอ่อนๆ ที่ตกกระทบผิวขาวผ่องและรอยยิ้มขัดเขินของต้นหอม ทำให้เตอร์รู้สึกเหมือนถูกหมัดฮุกเข้าที่กลางใจอย่างจัง เขาเผลอจ้องมองภาพตรงหน้าตาค้าง ราวกับตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกวินาทีที่ผ่านไป

“นี่... จะยืนจ้องอีกนานมั้ย ไปกันยัง?” ต้นหอมเดินเข้าไปใกล้พลางเอื้อมมือมาสะกิดไหล่หนาเบาๆ เพื่อเรียกสติ

ตลอดการเดินทางบนรถเมล์ เตอร์เลือกที่นั่งด้านในแล้วให้ต้นหอมนั่งริมหน้าต่าง แม้จะไม่มีคำพูดอะไรกันมากมาย แต่สายตาของเตอร์ก็คอยชำเลืองมองคนข้างๆ อยู่ตลอด จนกระทั่งทั้งคู่มาถึงจุดหมาย

เมื่อก้าวเข้ามาภายในห้างสรรพสินค้าที่เย็นฉ่ำ ต้นหอมตั้งท่าจะหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาเตรียมตัว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เปิดซิป ร่างสูงข้างๆ ก็ก้าวพรวดเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์จำหน่ายตั๋วหนังเสียก่อน

“สองที่ครับ... แล้วเอาป๊อปคอร์นชุดใหญ่ที่สุดด้วย” เตอร์สวมวิญญาณป๋า สั่งทุกอย่างเสร็จสรรพพร้อมกับวางธนบัตรลงบนเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็วโดยไม่ยอมให้ต้นหอมได้ควักเงินแม้แต่บาทเดียว

“เฮ้ยเตอร์! เดี๋ยวเราช่วยออกสิ มันแพงนะ” ต้นหอมรีบประท้วงพลางพยายามจะแทรกตัวเข้าไปจ่าย

“ไม่ต้อง... วันนี้กูเลี้ยง บอกแล้วไงว่าอยากรับผิดชอบที่ทำให้มึงเจ็บตัว” เตอร์หันมาสบตาแล้วใช้แผ่นหลังกว้างบังทางไว้ไม่ให้ต้นหอมเข้าถึงตัวพนักงาน

“เก็บเงินมึงไว้เหอะ เอาไว้ซื้อขนมกินวันหลัง... วันนี้อยู่เฉยๆ ก็พอ”

รอยยิ้มมุมปากที่ดูอบอุ่นกว่าทุกวันทำเอาต้นหอมเถียงไม่ออก เขาได้แต่ยืนถือตั๋วหนังใบยาวพลางมองตามคนตัวโตที่เดินไปรอรับถุงป๊อปคอร์นใบยักษ์ด้วยหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

ภายในโรงหนังที่มืดมิดและอบอวลไปด้วยกลิ่นป๊อปคอร์นหอมกรุ่น ความตื่นเต้นของทั้งคู่ดูจะชัดเจนขึ้นท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงระบบเสียงรอบทิศทาง แสงสลัวที่วูบวาบจากจอภาพยนตร์สะท้อนให้เห็นเสี้ยวหน้าของกันและกัน

เตอร์ค่อยๆ เอื้อมมือหนาไปตามพนักวางแขน ก่อนจะทาบทับและกุมมือเรียวของต้นหอมไว้อย่างช้าๆ สัมผัสอุ่นจัดที่สัมผัสลงมาทำให้ต้นหอมสะดุ้งเล็กน้อย แต่เขากลับไม่ได้ปัดป้อง ซ้ำยังยอมปล่อยให้ปลายนิ้วของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างเงียบเชียบ

“จับมือเราทำไม?” ต้นหอมเอียงหน้าไปกระซิบถามเสียงแผ่ว พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

“กูแค่อยากให้มึงรู้ว่า... กูอยู่ตรงนี้นะ” เตอร์ตอบกลับด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ก้องอยู่ในโสตประสาท พลางกระชับมือแน่นขึ้นราวกับจะย้ำคำพูดนั้น

ในจังหวะที่ตัวละครบนจอกำลังส่งยิ้มให้กันอย่างมีความสุข แสงไฟจากจอภาพยนตร์สว่างวาบขึ้นพอดี เตอร์จึงหันมาสบตากับต้นหอมในความมืด แววตาของเขาในตอนนี้ไม่มีวี่แววของความดุดันเหลืออยู่เลย

“มึงรู้ไหม... กูชอบเวลาที่มึงยิ้มแบบนี้ที่สุดเลยว่ะ”

“ก็... เราไม่ได้ตั้งใจจะยิ้มซะหน่อย มืดขนาดนี้เธอยังจะเห็นอีกเหรอ” ต้นหอมแก้เก้อพลางก้มหน้าหนีสายตาคม

“มึงโกหกกูไม่พ้นหรอก... กูเห็นหมดนั่นแหละ” เตอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวใจที่ทำให้คนฟังรู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปหมด

เวลาผ่านไปจนกระทั่งภาพยนตร์จบลงพร้อมกับเสียงเพลงเครดิตที่ดังขึ้น ผู้คนรอบข้างเริ่มขยับตัวลุกออกไป แต่ทั้งคู่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือที่กุมกันไว้ยังคงแนบแน่น ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนอยู่แค่ตรงที่นั่งสองตัวนี้ ในความสลัวที่กำลังจะหายไป เตอร์หันมามองคนข้างกายอีกครั้ง

“ขอบคุณนะ... ที่ยอมมาดูหนังกับกูวันนี้”

“เราก็ขอบคุณเหมือนกัน... ที่ชวนเรามา” ต้นหอมตอบพลางสบตาตอบกลับด้วยความหมายที่ลึกซึ้งไม่แพ้กัน

เมื่อแสงไฟในโรงหนังค่อยๆ สว่างขึ้นจนเห็นใบหน้าของกันและกันชัดเจน ทั้งคู่ต่างแย้มยิ้มออกมาพร้อมกัน เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและคำมั่นสัญญาที่ไม่ได้พูดออกมา แต่กลับรับรู้ได้ด้วยใจว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้... กำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างสวยงามจริงๆ