บทที่ 9 เป็นแฟนกันนะ

บทที่ 9 เป็นแฟนกันนะ

หลังจากก้าวพ้นความพลุกพล่านของห้างสรรพสินค้า ทั้งคู่จูงมือกันเดินลัดเลาะมาจนถึงสวนสาธารณะที่เงียบสงบ แสงไฟสีนวลตาตามทางเดินสาดกระทบใบไม้เกิดเป็นเงาวูบวาบ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความสลัวที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ

เตอร์หยุดเดินกะทันหัน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนกำลังรวบรวมความกล้าครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ก่อนจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่สั่นเครือ

“กู... มีเรื่องอยากจะคุยกับมึงหน่อย”

ต้นหอมหยุดฝีเท้าตามพลางเลิกคิ้วมองอย่างสงสัยในท่าทีที่เปลี่ยนไป

“มีเรื่องอะไรจะคุยกับเราเหรอ? ทำไมหน้าเครียดจัง”

ร่างสูงไม่ได้ตอบในทันที เขาขยับก้าวเข้ามาหาจนระยะห่างลดน้อยลง ดวงตาคมกริบที่มักจะดูดุดัน บัดนี้กลับสั่นไหวและฉายแววจริงจังจนต้นหอมรู้สึกหายใจติดขัด

“กูไม่รู้จะพูดยังไงให้มึงเข้าใจหมด แต่วันนี้กูแน่ใจแล้ว...” เตอร์เว้นวรรคไปอึดใจหนึ่งเพื่อรวบรวมความกล้า

“กูชอบมึงว่ะต้นหอม ชอบ... มากกว่าที่เพื่อนเขาชอบกัน”คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาและไม่มีการอ้อมค้อมทำเอาต้นหอมนิ่งงันไปเหมือนถูกสาป ความร้อนวูบวาบพุ่งขึ้นสู่ใบหน้าจนห้ามไม่อยู่ เขาทำอะไรไม่ถูกจนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาที่ร้อนแรงคู่นั้น

“...เธอพูดแบบนี้ หมายความว่าไง” ต้นหอมพึมพำถามเสียงแผ่ว พยายามปลอบใจตัวเองว่าอาจจะหูฝาดไป

“ก็หมายความว่า...” เตอร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะโพล่งออกมาอย่างไม่ยอมให้เสียจังหวะ

“กูอยากขอมึงเป็นแฟน เรามาลองคบกันดูได้ไหม?”

ต้นหอมนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก เขายืนก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองพลางกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกดีๆ ที่แอบซ่อนไว้ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเริ่มเอ่อล้นออกมาจนกลบความหวาดกลัวไปเสียสิ้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้าด้วยแววตาสั่นระริก

“เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหน... แต่ที่รู้คือเราไม่อยากเสียเธอไปเหมือนกัน”

เตอร์หลุดหัวเราะออกมาด้วยความโล่งอก

“กูก็ไม่ได้อยากเสียมึงไป กูก็แค่อยากให้เราลองเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ไปด้วยกัน”

“แต่ถ้าวันหนึ่งมันยากขึ้นมา... เธอจะทิ้งเราไหม?” ต้นหอมถามด้วยความกังวลที่ยังหลงเหลือ

เตอร์ก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น มือแกร่งยกขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กอย่างทะนุถนอม

“ถ้าเป็นกู... กูจะไม่มีวันทิ้งมึงเด็ดขาด”

แม้คำยืนยันจะหนักแน่น แต่ต้นหอมก็ยังคงลังเล

“แต่เรา... ยังไม่ค่อยมั่นใจเลย”

เตอร์ไม่กดดัน เขาคว้ามืออีกข้างของต้นหอมมากุมไว้แน่นขึ้น

“ถ้างั้นกูจะรอ... ไม่ว่านานแค่ไหนกูก็จะรอจนกว่ามึงจะมั่นใจในตัวกู”

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าหวาน

“แบบนั้นเราว่าก็ดีนะ”

“งั้น...” เตอร์ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์

“มึงให้กูเป็นแฟนมึงได้แล้วใช่ไหม?”

ต้นหอมก้มหน้าเขินจนคอตั้งบ่า ก่อนจะพึมพำตอบ

“ก็ได้... ลองดูแล้วกันนะ”

เตอร์หัวเราะอย่างร่าเริงพลางดึงมือคนตัวเล็กให้เดินต่อ

“โอเค! กูสัญญาว่าจะทำให้มึงไม่ผิดหวังที่เลือกกู”

ทั้งคู่เดินเคียงกันไปใต้แสงไฟสลัว บรรยากาศที่เคยอึดอัดกลับกลายเป็นความหวานล้ำที่อบอวลไปทั่วบริเวณ มือของเตอร์ค่อยๆ เอื้อมไปเกี่ยวกุมมือเล็กของต้นหอมเอาไว้ นิ้วหนาสอดประสานเข้ากับนิ้วเรียวอย่างหนักแน่น ราวกับต้องการยืนยันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน

เตอร์โน้มตัวลงมาหาคนข้างกายแววตาเป็นประกาย เขาเอียงคอลงมาจนใบหน้าเกือบจะชิดกับขมับของคนตัวเล็กกว่า รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏชัดบนใบหน้าคมเข้ม

“ขอบคุณนะที่ให้โอกาสคนอย่างกู”

น้ำเสียงทุ้มนั้นนุ่มนวลกว่าครั้งไหนๆ แฝงไปด้วยความเทิดทูนและสัญญาว่าจะรักษาหัวใจดวงนี้ไว้ให้ดีที่สุด

“อย่าทำตัวน่ารักมากนักได้ไหม... เราเขินจะแย่แล้ว”ต้นหอมทำหน้ายุ่งใส่แก้เขิน พยายามจะมุดหน้าหนีสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของเตอร์ แต่ถึงจะบ่นแบบนั้น เขากลับกระชับมือที่กุมกันอยู่ให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

“ได้ๆ เดี๋ยวหลังจากนี้กูจะทำตัวแมนๆ ปกป้องมึงให้ดู” เตอร์หัวเราะร่วน ทำให้ต้นหอมเผลอหัวเราะตาม หัวใจพองฟูเหมือนลูกโป่งที่ถูกเติมเต็มด้วยความสุข

เมื่อเดินมาจนถึงหน้าบ้าน แสงไฟถนนส่องสว่างพอให้เห็นใบหน้าของกันและกันชัดเจน เตอร์หันมามองต้นหอมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“ในฐานะแฟน... กูขอหอมแก้มทีหนึ่งได้ไหม?”

“หอมทำไม!” ต้นหอมทำหน้างงผสมตกใจ

“อ้าว... ก็มึงเป็นแฟนกูแล้วนี่นา” เตอร์เลิกคิ้วทวงสิทธิ์

ต้นหอมขมวดคิ้วพลางนึกขึ้นได้

“แต่เรามีข้อแม้ข้อหนึ่ง...” เขาเอื้อมมือปิดหน้าตัวเองไว้อย่างเล่นตัว

“ห้ามบอกใครนะว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน”

รอยยิ้มของเตอร์ชะงักไปเล็กน้อย

“ทำไมล่ะ? มึงยังไม่อยากให้ใครรู้เหรอ?”

“อืม... เรายังไม่พร้อม อยากให้มันเป็นเรื่องของเราสองคนก่อน ยังไม่อยากประกาศให้โลกรู้อ่ะ” ต้นหอมพยักหน้ายืนยัน

เตอร์แสร้งทำหน้าเศร้าคอตก

“โหย... พูดแบบนี้กูน้อยใจนะเนี่ย” แต่เพียงครู่เดียวเขาก็กลับมายิ้มกว้างเหมือนเดิม

“แต่ไม่เป็นไร มึงว่ายังไงกูก็ว่าตามนั้น

กูโอเคอยู่แล้ว”ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้ มือหนาแตะแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาแล้วประทับจมูกลงบนแก้มใสสั้นๆ ทว่าตราตรึง

“งั้น... หอมมัดจำไว้แค่นี้ก่อนพอนะ?” เตอร์ผละออกมาเล็กน้อยพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่า

ต้นหอมหน้าร้อนฉ่าจนแทบระเบิด เขา รีบยกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่เพิ่งโดนขโมยหอมพลางมองซ้ายมองขวาอย่างเลิ่กลั่ก

“พอแล้ว! บอกว่าพอไง เดี๋ยวคนอื่นมาเห็น!”

“กูก็แค่อยากลองทำหน้าที่แฟนที่ดีดูแค่นั้นเอง... ผิดตรงไหนเนี่ย” เตอร์ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ แววตาพราวระยับด้วยความเอ็นดู

ต้นหอมเม้มปากแน่น ยิ้มเขินจนปิดไม่มิดก่อนจะส่งสายตาค้อนวงเล็กๆ ไปให้หนึ่งที

“ทำหน้าที่แฟนดีมาก... แต่อย่าลืมข้อตกลงของเราด้วยล่ะ ห้ามไปป่าวประกาศให้ใครรู้เด็ดขาดนะ!”

“เออรู้แล้วน่า... ความลับของกูกับมึงแค่สองคนโอเคไหม” เตอร์ขยี้หัวคนตัวเล็กเบาๆ เป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะยอมปล่อยให้ต้นหอมเดินบิดตัวเข้าบ้านไปพร้อมหัวใจที่พองโต

คืนนั้น เตอร์เดินกลับบ้านด้วยฝีเท้าที่เบาหวิว หัวใจของเขาพองโตและเบิกบานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทันทีที่กลับถึงห้องและทิ้งตัวลงบนเตียง สิ่งแรกที่เขาทำคือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าแชทค้างไว้ เขามองชื่อ 'ต้นหอม' พลางยิ้มกว้างอยู่คนเดียว ก่อนจะรัวนิ้วส่งข้อความไปหาทันที

เตอร์ : “พรุ่งนี้กูไปรับนะ... อยากเจอมึงเร็ว ๆ จัง”

เพียงไม่กี่วินาที สถานะการอ่านก็ปรากฏขึ้น ท่าทางของเตอร์ดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนลงสนามแข่งนัดสำคัญเสียอีก

ทางฝั่งต้นหอมที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนุ่ม มือเรียวกำโทรศัพท์แน่นจนชื้นเหงื่อ เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา หัวใจก็เต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมาข้างนอก เขาดีดดิ้นและกลิ้งตัวไปมาบนเตียงด้วยความเขินอายจนผมเผ้ายุ่งเหยิง ก่อนจะพยายามรวบรวมสติพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง

ต้นหอม : “โอเค... เราจะรอนะ”

คำว่า ‘จะรอ’ เพียงคำเดียว ทำเอาคนอ่านอย่างเตอร์แทบจะหุบยิ้มไม่ได้ เขาจ้องหน้าจอนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนบ้า ข้อความสั้น ๆ ที่แลกเปลี่ยนกันในค่ำคืนที่แสนธรรมดา กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่หอมหวานยิ่งกว่าขนมเค้กชนิดไหน ๆ ในโลก และดูเหมือนว่าคืนนี้... ทั้งคู่คงจะข่มตาหลับได้ยากกว่าทุกคืนที่ผ่านมา