ตอนที่ 15 ง้อเด็ก

“เจ็ตสกีก็ไม่ได้เล่น ไอติมก็ไม่ได้กินแถมยังโดนดุอีก รู้งี้ไม่มาดีกว่า” หลังจากเดินหนีอีกคนเข้าห้องมา ชะเอมก็เอาแต่ยืนร้องไห้ฟูมฟายอยู่หลังประตูโดยหารู้ไม่ว่าที่เธอพูดออกมาเมื่อครู่ร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านนอกได้ยินเข้าทั้งหมด จึงทำให้เขารู้สึกผิดต่อเธอเป็นอย่างมาก

และเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองดุเธอเกินกว่าเหตุ เขาจึงตัดสินใจเดินดุ่มๆออกไปจากบ้านพัก สวนเข้ากับน้องสาวและกิ่งกับกันต์ที่เพิ่งกลับมาพอดี ทว่าเขาไม่ได้สนใจใครเลยนอกจากเดินมุ่งไปข้างหน้าอย่างเดียว ทำเอาคนที่เหลือมองตามด้วยความสงสัยกับความรีบร้อนของเขา ก่อนจะเป็นเจ้าขาที่พูดขึ้นขณะสายตายังคงมองพี่ชายที่เดินออกไปไหนไม่รู้

“พี่ขุนเค้ารีบไปไหนของเค้า”

“นั่นสิ รีบอะไรขนาดนั้น”

สิ้นคำพูดของกิ่งเมื่อหาคำตอบไม่ได้ทั้งสามคนก็แยกย้ายกันกลับห้องไปเปลี่ยนชุดเตรียมเล่นน้ำ

ไม่นานทางด้านเจ้าขาที่เดินออกมาจากห้องเป็นคนแรกก็เจอเข้ากับพ่อแม่ที่เพิ่งกลับมาจากเดินเล่น แต่กลับมีของกินติดไม้ติดมื้อมาเต็มไปหมด ก่อนจะได้ยินคนเป็นแม่เอ่ยถาม

“พี่เราเค้าออกไปไหนเหรอเจ้า เมื่อกี้เดินสวนกับแม่เห็นดูรีบร้อนเชียว”

“เจ้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เห็นพี่ขุนรีบเลยไม่ทันได้ถาม” 

“แล้วน้องล่ะ กันต์กับกิ่งด้วยไปไหนกันหมด”

“อยู่ในห้องค่ะเดี๋ยวก็คงออกมา”

สิ้นคำพูดของลูกสาว คนเป็นแม่ก็ไม่ได้ถามอะไรอีก หลังจากนั้นเมื่อกันต์กับกิ่งออกมาจากห้องก็มาช่วยกันเตรียมของจัดปาร์ตี้เล็กๆในคืนนี้ ส่วนชะเอมก็ยังคงอยู่ในห้อง ซึ่งตอนนี้ก็หยุดร้องไห้ไปแล้ว

ทางด้านเจ้าขุนที่ออกไปข้างนอกคนเดียว ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับไอศกรีมในมือหนึ่งถ้วย ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นกับการเตรียมของก็ต้องหันไปมองเขาเป็นตาเดียวกัน

“เอาไปให้น้องหน่อย” ไม่พูดเปล่าเจ้าขุนยื่นถ้วยไอศกรีมในมือให้น้องสาว ทว่าคนเป็นน้องไม่ได้รับไปในทันที แต่ถามกลับไปแทน

“ที่พี่ขุนรีบออกไปเมื่อกี้คือออกไปซื้อไอติมให้ชะเอมเหรอคะ”

เจ้าขุนเลือกที่จะพยักหน้าเบาๆแทนคำตอบ ก่อนจะพูดกับน้องสาวอีกครั้ง

“เอาไปให้น้องแทนพี่หน่อย”

เจ้าขามองถ้วยไอศกรีมที่พี่ชายยื่นมาให้โดยไม่คิดจะถามอะไรอีก เพราะคิดว่าพี่ชายคงมีเหตุผลของตัวเองที่ไม่ยอมเอาไอศกรีมไปให้อีกคนแต่เลือกมาใช้เธอแทน เธอจึงรับถ้วยไอศกรีมจากพี่ชายมาแล้วนำไปให้ชะเอมตามคำสั่งของพี่ชายทันที

“แค่เอาไอติมไปให้น้องทำไมต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้น ทะเลาะกับน้องอีกแล้วใช่มั้ยถึงต้องให้เจ้าเอาไอติมไปง้อน้อง”

เมื่อได้ยินคนเป็นแม่พูดขึ้นเจ้าขุนจึงหันไปมอง ก็เห็นคนเป็นแม่มองตนด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่กระนั้นก็ทำใจไว้แล้วว่าหากแม่รู้เรื่องคงต้องบ่นเขาอีกแน่ เขาจึงเลือกที่จะเงียบ ยอมจำนนแต่โดยดี

“ขุน! แม่บอกลูกกี่ครั้งแล้วว่าให้ดีกับน้องหน่อย แม่อุตส่าห์พาน้องมาเที่ยวให้สมองโล่งๆก่อนมหาลัยจะเปิด แต่ลูกกลับไปทะเลาะกับน้องเนี่ยนะ มันใช้ได้ที่ไหนกันฮะ” เธอไม่เข้าใจลูกชายเลยว่าทำไมถึงทะเลาะกับเด็กสาวได้ตลอด ทั้งที่ต่างฝ่ายต่างก็มีความรู้สึกดีๆให้กันแต่มันเป็นเพราะอะไรถึงต้องมีเรื่องกันอยู่เรื่อย หรือเรดาร์ของเธอมันพังเลยเข้าใจผิดไปเองว่าเด็กทั้งสองคนนั้นรักใคร่ชอบพอกันอยู่ แต่คิดไตร่ตรองดูแล้วเรดาร์ของเธอกับสามีก็ไม่น่าจะพลาดได้

ขณะเดียวกันคนเป็นสามีก็ได้แต่ยืนมองภรรยาตัวเองตำหนิลูกชายโดยไม่คิดจะห้ามปรามใดๆ เพราะบ้านนี้ภรรยาเป็นใหญ่ เมียว่าไงผัวก็ว่าตามนั้น อีกทั้งเรื่องนี้เขาก็เห็นด้วยกับภรรยาคนสวยของเขา เพราะลูกชายตนเป็นถึงผู้ชายตัวก็โตกว่า แต่ทำไมถึงเอาแต่ทะเลาะกับเด็กสาวตัวเล็กๆคนนึงได้ตลอด ซึ่งมันก็ใช้ไม่ได้จริงๆอย่างที่ภรรยาเขาพูดน่ะถูกต้องที่สุดแล้ว

“ผมไม่ได้ตั้งใจ” เจ้าขุนก็พูดได้เพียงเท่านี้ เพราะตัวเขาเองก็รู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาก ทุกวันนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมพอเป็นเรื่องของคนตัวเล็กเขาถึงชอบใช้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลตลอด กระทั่งวันนี้ก็ยังต่อว่าเธอเกินกว่าเหตุจนเป็นเรื่อง

“จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจแม่ไม่สน ถ้าเกิดน้องทนไม่ไหวจนอยากกลับไปอยู่กับแม่เค้าขึ้นมาล่ะ ถึงวันนั้นขุนจะรับได้มั้ย”

เมื่อได้ยินคนเป็นแม่พูดมาเช่นนั้น ดวงตาคู่คมของร่างสูงก็วูบไหวทันทีพร้อมกับใจแกร่งสั่นขึ้นมาด้วยความหวั่นกลัว กลัวว่าสิ่งที่แม่พูดมาอาจจะเกิดขึ้นจริงเข้าสักวัน เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองไม่อาจเสียอีกคนไปได้ เขาก็ไม่สนใจอะไรแล้ว รีบเดินเร็วๆไปยังห้องพักของอีกคนทันที

อีกด้าน

“อะ”

เมื่อชะเอมเห็นเจ้าขายื่นถ้วยไอศกรีมมะพร้าวมาให้ ปากเล็กก็ระบายยิ้มออกมาด้วยความดีใจพร้อมกับยื่นมือจะไปรับถ้วยไอศกรีมมา แต่ทว่า...

“พี่ขุนให้พี่เอามาให้เราน่ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดต่อมาของเจ้าขา ชะเอมก็ชักมือกลับทันที ก่อนจะพูดออกไปอย่างนึกน้อยใจอีกคนไม่หาย ปนโกรธเขาหน่อยๆด้วย

“พี่เจ้าขาเอากลับไปคืนพี่ชายพี่เถอะค่ะ เอมไม่กินของเค้าหรอก เกิดเค้าใส่ยาพิษในไอติมให้เอมกินเอมก็ตายเปล่าสิคะ”

“คิดมากเกินไปแล้วนะเรา ใครเค้าจะไปทำแบบนั้นกัน”

“ก็พี่ชายพี่ไง ก็รู้อยู่ว่าเค้าไม่ชอบเอม”

“พูดตอนไหนว่าไม่ชอบ”

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มของอีกคนพูดแทรกขึ้นมา ชะเอมจึงหันไปมองตามเสียงทันทีก็เห็นร่างสูงยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ ซึ่งไม่รู้วาเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่หรือมายืนอยู่นานแค่ไหนแล้ว ส่วนเจ้าขาที่ยืนมองอยู่ก็พูดขึ้น

“เคลียร์กันเองนะคะ เจ้าไปล่ะ” พูดจบเจ้าขาก็วางถ้วยไอศกรีมลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงที่ชะเอมนั่งอยู่ จากนั้นก็เดินออกไปแต่ไม่วายมีหันกลับมาส่งยิ้มให้ชะเอมเป็นเชิงแซวก่อนจะปิดประตูให้ทั้งสองคนเพื่อความเป็นสวนตัว 

“ว่าไง พี่บอกเราตอนไหนว่าพี่ไม่ชอบเรา”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นชะเอมจึงหันมามองคนตัวโตที่เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะพูดสวนกลับไปด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดเช่นเดียวกับสีหน้าและท่าทางอย่างไม่คิดปิดบัง

“ถึงไม่บอกแต่การกระทำของพี่มันฟ้อง”

ร่างสูงที่ยืนกอดอกมองคนตัวเล็กก็ได้แต่นึกเอ็นดู แต่กระนั้นท่าทีของเขาก็ยังนิ่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยถามกลับไป

“ฟ้องยังไง”

“ก็พี่ขุนชอบดุชอบว่าเอม ทุกคนก็เห็นกันหมด”

“เพราะงี้เลยคิดว่าพี่เกลียดเราเหรอ”

“แล้วมันไม่ใช่หรือไง”

“ไม่ใช่”

สิ้นเสียงทุ้มที่พูดสวนกลับไปทันควัน ทั้งคู่ก็ต่างคนต่างเงียบไป โดยที่มองสบตากันไม่ละไปไหน มองกันอยู่อย่างนั้นจนกินเวลาไปหลายวินาที จนกระทั่งร่างสูงพูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ฟังนะชะเอม พี่ไม่ได้เกลียดเรา สักนิดก็ไม่มี”

“ถ้างั้นทำไมพี่ถึงชอบดุเอมชอบว่าเอมตลอดเลย” จากตอนแรกที่ดูแข็งข้อ แต่ตอนนี้กลับอ่อนข้อลงเพียงเพราะคำพูดของอีกคนที่บอกไม่ได้เกลียดกัน แต่กระนั้นก็ยังมีความน้อยใจอยู่ไม่หาย

“ก็เราเป็นน้อง น้องดื้อพี่ก็ต้องดุต้องว่าสิ”

“คำก็น้องสองคำก็น้อง ชิ” ชะเอมก้มหน้าพึมพำกับตัวเองเบาๆโดยที่อีกคนไม่ทันได้ยิน ก่อนจะเงยหน้ามองเขาแล้วพูดต่อ

“แล้วทำไมกับพี่เจ้าขาเอมไม่เห็นพี่ขุนจะดุเลย”

“ก็เจ้าขาเชื่อฟัง เป็นเด็กดีไม่ได้ดื้อเหมือนเราหนิ”

“คำก็ดื้อสองคำก็ดื้อ เอมก็ไม่ได้ดื้อขนาดนั้นป๊ะ”

ปากบอกไม่ได้ดื้อขนาดนั้น แต่ที่กำลังกอดอกเชิดหน้าชูคอพูดกับเขาอยู่ ท่าทางแบบนี้ไม่ดื้อมากเลยสินะ

“ก็ถ้าไม่ดื้อเลยจะน่ารักมาก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นรอยยิ้มซุกซนก็ฉายขึ้นมาบนใบหน้าจิ้มลิ้มทันที ก่อนเสียงหวานจะพูดหยั่งเชิงออกไป

“งั้นถ้าเอมไม่ดื้อ... พี่จะตามใจเอมมั้ย”

ร่างสูงจึงพยักหน้าให้เบาๆแทนคำตอบขณะปากหยักระบายยิ้มบางๆ ก่อนจะเห็นคนตัวเล็กมองไปยังถ้วยไอศกรีมที่เริ่มละลายแล้ว 

“ไอติมนี่ซื้อมาให้เอมใช่มั้ย” เสียงหวานเอ่ยถามขณะมือเล็กเอื้อมไปหยิบถ้วยไอศกรีมขึ้นมา

“มันละลายแล้ว เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้ใหม่”

“ไม่เป็นไรมันยังกินได้อยู่ งั้นเอมกินละนะ”

สิ้นเสียงหวาน ร่างสูงจึงพยักหน้าให้แทนคำตอบอีกครั้ง ขณะที่ปากหยักยังคงระบายยิ้มบางๆตลอดเวลา ยิ่งยามที่ได้มองคนตัวเล็กนั่งตักไอศกรีมป้อนเข้าปากตัวเองอย่างเอร็ดอร่อยก็ช่างน่าเอ็นดู ในเวลาแบบนี้เธอดูน่ารักน่าทะนุถนอมมาก ถ้าต่อไปเธอไม่ดื้อกับเขาอีกก็คงดีไม่น้อย

ด้านชะเอมที่สังเกตเห็นว่าอีกคนเอาแต่ยืนมองเธอกินไม่ยอมไปไหนสักที ก็คิดว่าเขาคงอยากกินไอศกรีมด้วยกัน เธอจึงตักไอศกรีมมาหนึ่งคำแล้วยื่นไปตรงหน้าเขาพร้อมกับเอ่ยถาม

“กินด้วยกันมั้ยคะ”

“...”

แต่เมื่อเห็นเขาไม่ตอบอะไรก็คิดว่าเขาคงไม่อยากกิน เธอจึงตั้งท่าจะป้อนไอศกรีมเข้าปากตัวเองแทน แต่ทว่าจังหวะที่ไอศกรีมกำลังจะเข้าปากเธออยู่แล้ว ร่างสูงก็ดันก้มตัวลงมาแย่งเธอกินเสียอย่างนั้น แต่นั่นไม่ใช่ประเด่นที่ต้องสนใจ สิ่งที่ควรสนใจและทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรงคือริมฝีปากของเธอดันแตะลงบนแก้มของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ด้วยความตกใจเธอจึงนิ่งงั้นไปชั่วขณะ แต่เมื่อดึงสติกลับมาได้ก็รีบเขยิบถ่อยไปด้านหลังทันที ก่อนจะพูดออกมา

“เอม.. เอมไม่ได้ตั้งใจนะ พี่เอาหน้ามาใกล้เอมเอง”

“...”

เมื่อเห็นอีกคนเอาแต่มองกันโดยไม่พูดอะไรเลย ก็ยิ่งกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอตั้งใจฉวยโอกาสกับเขา จึงรีบพูดแก้ตัวให้ตัวเองต่อทันทีด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นไม่ต่างจากสีหน้า

“เอมไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ ก็พี่ขุนนั่นแหละเอาหน้ามาใกล้ปากเอมก่อนทำไม ตอนป้อนให้กินดีๆไม่กิน พอเอมจะกินก็มาแย่งเอมกิน ทีนี้เป็นไงล่ะ” พูดจบก็ก้มหน้าหลุบตามองต่ำทันที เพราะรู้สึกเขินจนไม่กล้าสู้หน้าเขา กระทั่งได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้นมาจากที่เงียบอยู่นาน

“พี่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเราเลยหนิ”

ใบหน้าจิ้มลิ้มจึงเงยหน้ามองอีกคนตาปริบๆ เม็มปากเล็กน้อยอย่างคนทำตัวไม่ถูก ก่อนจะได้ยินเขาพูดต่อ

“ออกไปกันเถอะ ทุกคนรออยู่” เพราะไม่อยากทำให้คนตัวเล็กอึดอัดใจ พอพูดจบร่างสูงจึงเดินนำออกไปก่อน

ด้านชะเอมเมื่อเห็นร่างสูงเดินพ้นประตูออกไปแล้วก็ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ให้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่กระนั้นก็ยังมีอารมณ์นั่งกินไอศกรีมต่อเพราะไม่อยากเหลือทิ้งให้เสียดาย หลังจากกินไอศกรีมเสร็จก็ออกไปรวมกลุ่มกับคนอื่นที่ด้านนอก