14

กลับไปชอบยายพี่สาวหน้าจืดของเธอแทน เธอยอมรับว่าหน้าตารูปร่างของพี่สาวเหมือนเธอไม่มีผิดเพี้ยน แต่ความเฉิ่มเชยจืดชืดของอีกฝ่ายมันชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร

“พี่ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” คนเสียใจพูดซ้ำ ๆ เพราะไม่รู้จะพูดอะไรให้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว

“ถ้าพี่ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ หลังงานเลี้ยงเสร็จสิ้นพี่ก็ควรจะกลับกับฉัน”

“คงไม่ได้หรอกครับ เพราะผมต้องไปส่งกุลยาที่บ้านด้วยตัวเอง”

เสียงของคนที่ขัดขึ้นคือกุมภ์ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามายืนใกล้ ๆ กับกุลยาและโอบไหล่บอบบางของเธอเอาไว้อย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ กุลยาหันไปถลึงตาใส่พยายามแกะมือของเขาออก แต่กุมภ์ทำหน้ามึนใส่

“นายหัวคงไม่รู้ว่าพี่สาวของธิดามีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้ว ธิดาไม่อยากจะบอกเลยจริง ๆ นะคะ แต่ก็คงต้องบอก นายหัวน่ะเป็นกิ๊กกับคู่หมั้นของคนอื่น” กุลธิดาแกล้งพูดติดตลก แต่จงใจบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าพี่สาวของเธอนั้นมีเจ้าของแล้ว

“เหรอครับ” กุมภ์เองก็เพิ่งรู้ ถือว่าเป็นความรู้ใหม่สำหรับเขา ไอ้หมอนั่นเป็นแค่คู่หมั้น แต่เขานี่เป็นถึงผัว!!!

กุลยาต้องเลือกสิ จริงไหม???

แล้วผู้หญิงก็ต้องเลือกใคร เลือกผัวสิ!

“แถมยังรักกันมากด้วยนะคะ ไม่คิดเลยว่าพี่กุลจะนอกใจคู่หมั้นมาทำอะไรแบบนี้” กุลธิดาพยายามตอกย้ำ ทำเอากุลยาเลิกดิ้นหนีออกจากอ้อมแขนของกุมภ์ ก้มหน้ามองมือตัวเองด้วยความรู้สึกวูบโหวงในอก เพราะเธอทำผิดกับคู่หมั้นอย่างพจน์เป็นอันมาก

“อาหารอร่อยไหมครับ” กุมภ์เปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นว่าคนข้าง ๆ มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เดาเอาว่าเธอคงรักคู่หมั้นของตัวเองมาก

แต่ไม่เป็นไร พอมีผัวแล้ว ต่อไปก็ต้องรักผัวมากกว่าจริงไหม คนพูดเองเออเองยิ้มกริ่มในใจ

ถามว่าเขารู้สึกผิดไหม เขาก็รู้สึกผิดนะ แต่มันเกิดขึ้นแล้วก็ต้องหาทางแก้ปัญหา มารดาและน้าสาวของเขาสอนเสมอว่ามีปัญหาก็ต้องแก้ไข ถ้าแก้ไม่ได้ก็ช่างแม่ง!!!

นั่นจึงทำให้กุมภ์คิดว่ายังไงเขาก็ต้องรับผิดชอบเธอตามที่นุชรีแนะนำ นอกจากอยากรับผิดชอบแล้ว เขาก็รู้สึกหวงผู้หญิงในอ้อมแขนขึ้นมาอย่างไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน เขาเองก็ไม่รู้ว่าช่วงเวลาสั้น ๆ แบบนี้จะบังเกิดความรู้สึกประหลาดเช่นนี้ขึ้นมาในหัวใจ

“อร่อยมาก ๆ เลยค่ะ ขอบคุณนายหัวมากนะคะ” กุลธิดายิ้มหวานให้เจ้าของเกาะ

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ มีเรื่องต้องคุยกับพี่สาวของคุณสักหน่อย” ประโยคถัดมาของกุมภ์ทำให้กุลธิดาถึงกับยิ้มค้างไปเลยทีเดียว

“ค่ะ ตามสบายเลยค่ะ” กุลธิดายิ้มแกน ๆ ให้คนทั้งสอง มองตามร่างของพี่สาวที่ถูกเจ้าของเกาะกุมไหล่ให้เดินเข้าไปในรีสอร์ตด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจ

“นั่นพี่สาวของธิดาเหรอจ๊ะ” เสียงของปนัดดาผู้จัดการส่วนตัวเอ่ยถามขึ้น

“ใช่ค่ะ อย่าไปยุ่งกับพี่กุลเลยค่ะ” พูดจบกุลธิดาก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

“นี่คุณ ปล่อยฉันได้แล้ว คุณจะลากฉันไปถึงไหน” กุลยาพยายามดิ้นหนีเมื่อเห็นว่าเขาลากเธอเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว

“พาไปที่เตียง”

“คนบ้า!”

“อะไรของคุณ” กุมภ์หัวเราะลงลูกคอสีหน้ายียวนกวนประสาททำเอา กุลยาต้องกัดปากตัวเอง คนเจ้าเล่ห์ชอบยั่วให้เธอโกรธแล้วเขาก็หัวเราะอย่างมีความสุขเหมือนเธอเป็นตัวตลก

“ฉันด่าว่าคุณลามก คิด... คิดแต่เรื่องบนเตียง” คนพูดหน้าแดงลามไปถึงใบหู

“ผมนี่นะลามก คุณคิดไปเองว่าผมจะพาขึ้นเตียงเหรอ” เขายั่วแหย่ขยับใบหน้าเข้าหา เธอสบตากับเขาแล้วหลบสายตาแพรวพราวคู่นั้น

“ฉันเปล่านะ ว้าย! นี่คุณจะทำอะไร ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” กุลยาร้องเสียงหลงเมื่อโดนดึงไปนั่งบนตัก ในขณะที่เขาทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียง

“ดิ้นมาก ๆ ผมปล้ำจริง ๆ นะ” เขาแกล้งขู่ชิดแก้มนวลแดงใส

“ไม่เอานะ” เธอหลับตาหนีในขณะที่กุมภ์ยิ้มร่าอยู่ตรงพวงแก้มใส อดใจไม่ไหวหอมแก้มเธอเสียฟอดใหญ่

“อุ๊ย! นี่คุณ” เธอกุมแก้มตัวเองมองเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“ใครกันแน่คิดลามก ผมจะพาคุณมานั่งคุยกันบนเตียงเฉย ๆ ไม่ได้พาขึ้นเตียงเสียหน่อย คุณคิดลึกเองนะ”

“ก็คุณพูดสองแง่สองง่าม งั้นก็ปล่อยฉันลงจากตักของคุณได้แล้ว ฉันยอมคุยกับคุณดี ๆ แล้ว”

“นั่งคุยกันแบบนี้ก็ดีแล้วนี่นา อีกไม่กี่วันเราก็ต้องจากกันแล้ว คุณไม่คิดถึงผมเหรอ” เขาวางคางบนไหล่บอบบางของเธอด้วยท่าทีเหมือนแมวขี้อ้อน ทำเอากุลยาทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลย กับพจน์เธอเองยังไม่เคยเกินเลยกับเขาถึงขนาดนี้มาก่อน ด้วยว่าพจน์ให้เกียรติเธอพอ ๆ กับที่เธอเองก็รักนวลสงวนตัวรอมอบสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตให้เขาในคืนวันแต่งงาน

“คุณก็พูดมาสิ ทำไมต้องมาทำท่าทำทางแบบนี้ด้วย” คนพูดเสียงสั่นอย่างบังคับตัวเองไม่ไหว ยอมรับว่าหวั่นไหวกับกุมภ์อยู่ไม่น้อย หวั่นไหวจนอยากตบหน้าตัวเองแรง ๆ ให้มีสติมากกว่านี้

“กอดคุณแล้วอุ่นจัง คืนนี้คุณให้ผมนอนกอดที่นี่นะ เตียงนุ่ม ๆ หนา ๆ ไม่เจ็บหลังเหมือนที่กระท่อมแน่นอน”

“ค่ะ อุ๊ย! ไม่นอน คุณอย่าเปลี่ยนเรื่องสิ” กุลยาเผลอรับปากแล้วอุทานหน้าแดง ก็เขาทำเสียงอ้อนให้เธอเคลิบเคลิ้ม

“ไม่รู้ละ ผมจะถือว่าประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากของคุณคือการรับปากแล้ว”

“ว้าย! นี่คุณปล่อยนะ ไหนบอกว่าแค่นั่งคุยกันเฉย ๆ ไง”

กุลยาเริ่มดิ้นเมื่อเขากดเธอลงไปบนเตียงนอนหนานุ่ม

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ไม่อยากนั่งคุย นอนคุยกันดีกว่า สบายกว่ากันเยอะเลย”

“ปล่อยนะ ทำไมต้องกอดรัดกันขนาดนี้ด้วย ก็คุยกันดี ๆ สิ”

“ก็คุณอย่าดิ้นสิ ผมหนาวรู้สึกขาดความอบอุ่น อยากซุกอกเมีย” เขาซุกอกอวบ ๆ ของเธอจริง ๆ ทำเอากุลยาตาโต

“ใครไปเป็นเมียคุณตอนไหน”

“พูดประโยคนี้อีกแล้ว งั้นผมคงต้องเตือนความจำของคุณเสียหน่อย” เขาขึ้นคร่อมทับซุกปากเข้าหา กุลยากรีดร้องเสียงหลง ดันใบหน้าของเขาออกห่าง

“คุณบอกว่าคุณจะไปส่งฉันที่บ้าน”

“อือฮึ” เขารับคำมองคนใต้ร่างด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“คุณพูดจริง ๆ ใช่ไหม”

“พูดจริง ๆ สิ”

“งั้นฉันก็ขอให้คุณรักษาสัญญาด้วย”

“ผมรักษาสัญญาอยู่แล้ว”

“คุณไม่ยุ่งกับกุลธิดาด้วยได้ไหม ฉันเป็นห่วงน้องสาวของฉัน” เธอกัดปากอย่างเป็นกังวลขณะเอ่ยถามและรอฟังคำตอบจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ

“จริง ๆ คุณควรจะห่วงผมมากกว่านะ”

“ฉันจะต้องห่วงคุณเรื่องอะไรกัน” เธอเอ่ยถาม ก่อนทำหน้างง

“ก็ห่วงว่าผมจะโดนน้องสาวของคุณงาบตอนไหนไง”

“บ้า!”

“ผมพูดจริง ๆ นะ น้องสาวของคุณน่ะยั่วยวนผม”

“ฉันก็ไม่เห็นว่าเขาจะมีท่าทีอยากกระโดดกอดปล้ำคุณเสียหน่อย คุณก็พูดเวอร์เกินไป” เธอย่นจมูกใส่เขา

“ผู้หญิงน่ะอยากปล้ำผมทั้งนั้นแหละ”

“คุณนี่มันหลงตัวเองจริง ๆ เลย ชิ!” กุลยามองสบตาเขาแล้วรู้สึกหวั่นไหวไม่น้อย สุดท้ายเธอก็แพ้สายตาของเขา ต้องหลบตาไปมองทางอื่น

“คุณหลงผมบ้างได้ไหมกุลยา” เขาเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ร่างกายที่บดเบียดทาบทับมาหาทำให้กุลยาตัวสั่นสะท้าน

“ฉัน... ฉันหิวข้าว” เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน

“คุณเพิ่งกินข้าวไปสามจานพูน ๆ”

“นี่คุณเห็นด้วยเหรอ” คนถามตาโต ก็เธอหิวนี่นา

“ท่าทางคุณจะหิวนะ ผมคงเอาเปรียบคุณมากไป ใช้แรงงานคุณทั้งกลางวันแล้วก็กลางคืน” คนฟังหน้าแดงระเรื่อ ทั้งเรื่องที่เธอกินจุไปหน่อยกับเรื่องที่เขาพูดแฝงไปด้วยความนัยอันแสนวาบหวาม