26

“แค่ก ๆ ๆ” ชัยชนะถึงกับสำลัก ถลึงตาเข้าใส่เพื่อน

“ตายแล้วนั่นปากคุณกุมภ์เหรอคะ เข้าโรงพยาบาลรอบนี้ให้หมอผ่าหมาออกจากปากบ้างนะคะ เขาอุตส่าห์ยืนถือโทรศัพท์ให้คุยแล้วยังไปว่าเขาขี้เหร่อีก นิสัยไม่ดีเลยจริง ๆ ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเมียถึงไม่อยากคุยด้วย”

“เมียไหน เมียใคร กุมภ์มีเมียแล้วเหรอ ตอนไหน อะไร ยังไง ทำไมแม่ถึงไม่รู้” เสียงถามของหญิงชราทั้งสองทำเอานุชรีได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เธอตบปากตัวเองเบา ๆ พลางขอโทษพี่ชายทางสายตา ไม่ได้ตั้งใจจะปูดเรื่องนี้จริง ๆ แต่มันพลั้งปากไปแล้ว

“คุณกุมภ์คะ ที่นี่เกิดเหตุจลาจลขึ้นน่ะค่ะ เห็นทีว่าคุณนุชคงต้องรีบจัดการเคลียร์ด่วนๆ เอาไว้ค่อยคุยกันใหม่นะคะ” นุชรีรีบกดวางสายในขณะที่กุมภ์กะพริบตาปริบ ๆ

“ความลับของเจ้านายรู้กันทั้งโลกแล้วนะครับ” อังคารพูดขึ้นทำเอากุมภ์ต้องถอนใจพรืด

“ใครกันล่ะที่ทำให้คนทั้งโลกรู้”

“ยังไงก็เกิดขึ้นแล้วนะครับ” อังคารพยายามปลอบใจเจ้านายหนุ่ม

“ขนาดเมียกูได้กูไปตั้งหลายทียังไม่อยากรับผิดชอบกูเลย แถมไม่อยากให้ใครรู้ด้วย มึงคิดดูสิว่ากูโคตรมีคุณค่าขนาดไหน” คนพูดมีท่าทีระทดท้อใจขณะพูด

“มึงคงแสนดีมาก ๆ ถึงขนาดว่าเขาไม่อยากได้เป็นผัว” ชัยชนะประชดเพื่อน

“มึงก็เตรียมตัวเอาไว้ เดี๋ยวน้องสาวกูมาจะได้มีเรื่องคุยกับเขา” กุมภ์หันไปพูดกับเพื่อนรัก ชัยชนะถึงกับยิ้มกว้างในทันที

“เราไปมีเมียตอนไหน ไม่เห็นบอกแม่ให้รู้เลย”

“กับน้าเองก็ไม่บอก ทีน้าหาผู้หญิงให้ไม่เอา ที่แท้แอบซุกเมียเอาไว้นี่เอง” แล้วประโยคคำถามอีกมากมายก็ดังขึ้นรอบเตียง กุมภ์ได้แต่นอนตาปริบ ๆ  ไม่รู้จะตอบคำถามของใครก่อนดี ในขณะที่นุชรีหัวเราะคิกคัก

“พอก่อนครับทุกคน พอก่อน ผมไม่รู้จะตอบคำถามนายแม่หรือคุณน้าดีก่อนแล้วนะครับ ให้ผมตายตอนนี้เลยดีไหม” กุมภ์หลับตานอนนิ่งไม่ไหวติง

“กุมภ์ อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะลูก แม่แค่อยากรู้เฉย ๆ เท่านั้นเอง แต่ถ้าลูกเป็นอะไรไป แม่จะยกสมบัติทั้งหมดให้การกุศลก็แล้วกัน”

“เมื่อกี้ผมแกล้งตายครับ แฮ่ ๆ”

“ยังจะมาเล่นอีก ตอบมาเลย ลูกสะใภ้แม่เป็นใคร” ด้วยว่าลูกชายไม่มีวี่แววว่าจะแต่งงานแต่งการหรือมีคนรัก แนะนำผู้หญิงให้ก็ไม่เอา ผู้หญิงมาหาถึงที่ยังวิ่งหนี วัน ๆ ขลุกตัวอยู่แต่กับคนงานจนพวกท่านนึกว่าเจ้าลูกชายตัวดีนิยมชมชอบเพศเดียวกันเสียอีก

นายหัวหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ เป็นการส่งสัญญาณเรียกญาติผู้น้องมาหา นุชรียิ้มร่าที่ได้แกล้งพี่ชาย

“มีอะไรเหรอคุณกุมภ์” นุชรีก้มลงไปกระซิบ เอ่ยถามเหมือนกับว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไรด้วย

“อย่ามา ๆ คุณนุช คุณกุมภ์รู้ดีว่าคุณนุชเจ้าเล่ห์ร้ายกาจแค่ไหน”

“คุณกุมภ์ใส่ร้ายคุณนุชทำไม”

“แล้วคุณนุชบอกนายแม่กับคุณน้าว่ายังไง”

“ก็บอกว่าคุณกุมภ์มีเมียแล้ว กำลังมาง้อเมียที่อยุธยา”

“แค่นั้น” กุมภ์เอ่ยถามญาติผู้น้อง

“แค่นั้นคือแค่ไหน”

“คุณนุชอย่ามาเล่นลิ้น”

“คุณนุชรักษาหน้าคุณกุมภ์เอาไว้แล้วนะ ถ้าบอกว่าคุณกุมภ์จับผู้หญิงมาขังเอาไว้บนเกาะแล้วข่มขืนกระทำชำเรา รับรองว่านายแม่ลากคุณกุมภ์เข้าคุกแน่ ๆ”

“อ้อ... มันเป็นแบบนี้นี่เอง” กันยาครางอย่างเข้าใจ หลังจากแอบฟังสองพี่น้องกระซิบกระซาบคุยกัน

“เฮ้ย!” สองพี่น้องที่กระซิบกระซาบกันอยู่ถึงกับอุทานเมื่อบรรดาแม่ ๆ แนบหูเข้ามาฟังด้วย

“นายแม่อย่าแจ้งความจับผมเลยนะครับ ฮือ ๆ ๆ นอกจากผมจะนอนเดี้ยงหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ผมก็ยังง้อเมียไม่สำเร็จอีกด้วยครับ”

“ไม่จับเข้าคุกหรอก แม่น่ะอยากให้กุมภ์มีเมียมานานแล้ว จะได้มีทายาทเอาไว้สืบสกุล วันดีคืนดี เกิดเราเดินไปตกโถส้วมตายขึ้นมา แม่จะได้ยกสมบัติให้ลูกเต้าของเรา”

“โธ่... นายแม่ พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับ ใครจะบ้าไปเดินตกโถส้วมตาย”

“จะไปรู้เราเรอะ ขนาดนั่งรถยังเจ็บหนักกว่าไอ้อังคารมันอีก”

“ผมไม่หนีตายเอาตัวรอดเหมือนมันไงครับ”

“อ้อ... เหรอ รักลูกน้องว่างั้น แต่เล่ามาให้ละเอียดเถอะ มาถึงขนาดนี้แล้ว ลูกเต้าเหล่าใคร แม่จะได้ไปเจรจาสู่ขอให้เราเสียให้เรียบร้อย”

“คุณป้าใจร้อนจังเลยนะคะ” นุชรีเอ่ยแซว

“ป้าก็ไม่ได้ใจร้อนอะไรหรอก แต่พี่ชายตัวดีของเราน่ะสิ เกิดไปทำผู้หญิงท้องขึ้นมา มันเสื่อมเสียชื่อเสียงนะ ตบแต่งกันไปซะให้สิ้นเรื่องสิ้นราว ท้องไม่ท้องก็ค่อยหาทางทำให้ท้องได้”

“ค่ะ” นุชรีพยักหน้าเห็นด้วย

“แต่ประเด็นคือน้ำยาพี่เราน่ะยังดีอยู่ไหมก็ไม่รู้”

“โธ่... นายแม่ก็” กุมภ์โอดครวญ

“แต่ท้องก็ดีเหมือนกันนะ” กันยาพูดยิ้ม ๆ

“ดียังไงเหรอคะพี่กันยา” นารีเอ่ยถามพี่สาว

“เราจะได้มัดมือชกจับแต่งงานกันไปเลย จะมีผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนหน้ามืดตามัวมาแต่งงานกับเจ้ากุมภ์มันง่ายๆ เธอลองคิดดูสิ”

“โธ่... นายแม่ พูดให้ผมดูดีบ้างไม่ได้เลยเหรอครับ”

“แล้วเราดูดีเสียที่ไหน วัน ๆ ทำแต่งาน แต่งตัวเหมือนคนงานตากปลาเค็ม ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนจะมาเอาเราทำผัว หา!” กันยาพูดแล้วของขึ้น บิดหูคนป่วยเต็มแรง

“โอ๊ย! นายแม่ ผมป่วยอยู่นะครับ จะบิดหูผมทำไมนี่”

“หมั่นไส้เต็มกลืน ถ้าผู้หญิงท้องขึ้นมา ยังไงเขาก็เสียหาย แต่งไม่แต่งก็ต้องแต่ง เข้าใจไหม”

“ผมแต่งเอาใจนายแม่แล้วไง”

“นี่เราพูดเองนะ งั้นแต่งแล้วให้เขามาอยู่กับแม่ละกัน แม่จะเลี้ยงเขาเอง”

“เรื่อง?” กุมภ์ทำท่าไม่ยินยอมทำให้กันยาหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีที่ได้แกล้งลูกชาย ในขณะที่กุมภ์หน้าตูมบอกบุญไม่รับ

“แล้วเราคิดจะทำยังไงต่อไปล่ะ” พอได้ยินได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างจากการเล่าของนุชรีในครั้งนี้ ทำให้กันยาต้องเอ่ยถามบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างจริงจัง

“ผมซื้อที่ดินของคุณยายพิตรเอาไว้แล้วละครับ เดี๋ยวจะไปปลูกบ้านที่นั่น จะได้เห็นหน้าเมียทุกวัน ผมจะได้จีบเธอด้วยไงครับ เพราะว่าเธอมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ไปมาหาสู่กันบ่อยด้วย”

“ตายแล้ว นี่เราไปแย่งคู่หมั้นคนอื่นเหรอ” กันยายกมือทาบอกตัวเอง

“หมอนั่นเป็นแค่คู่หมั้นนะครับนายแม่ แต่ผมนี่ผัว”

“หน้าด้านแบบนี้เหมือนใครกันนะ” กันยาเปรยขึ้นขณะมองหน้าลูกชายนิ่ง

“เหมือน...” กุมภ์ยังไม่ทันได้ตอบ ก็โดนเบรกเอาไว้เสียก่อน

“ไม่ต้องพูด” กันยายกมือขึ้นปราม นุชรีกับนารีหลุดหัวเราะออกมาแทบจะทันที

“เมียผมโคตรใจร้ายเลยครับนายแม่ ผมเจ็บหนักขนาดนี้แทนที่จะมาเยี่ยมผมทุกวันกลับไม่มาเลย กับข้าวก็ทำอร่อยไม่เห็นทำอะไรมาให้ผมกินเลย”

“เออจริงด้วยยายนุช เมียพี่เขาไม่มาเยี่ยมกันเลยรึ ถึงจะโกรธกันแค่ไหน ก็ขึ้นชื่อว่าได้เสียเป็นผัวเมียกันแล้วนะ” กันยาถามหาลูกสะใภ้

“คุณป้าจะเอาความจริงหรือหลอกตัวเองดีคะ” นุชรีเอ่ยถามด้วยสีหน้าเหมือนไม่อยากจะพูด

“เอาความจริงสิ ป้าน่ะคนจริง ชอบความจริง มีอะไรก็พูดกันตรง ๆ ได้เลย”

“คุณกุลยาน่ะเขายังไม่ได้ยอมรับสักหน่อยนะคะว่าคุณกุมภ์เป็นสามี”

“ตายแล้ว! ตากุมภ์ นี่เราไปขี้ตู่ว่าหนูคนนั้นเป็นเมียของเราเหรอ”

“ผมเปล่าขี้ตู่ครับนายแม่ ก็ผมกินตับเธอไปตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่เรียกเมีย แล้วจะให้ผมเรียกอะไรล่ะครับ แล้วเธอก็สมยอมผมด้วยนะครับ” กุมภ์พูดอย่างภาคภูมิใจ

“เขาไม่ได้ยินยอมหรอกค่ะ ทุกคนอย่าไปเชื่อ คุณกุมภ์บังคับเขา” นุชรีกอดอกทำสีหน้าจริงจังใส่พี่ชาย ในฐานะที่เธอเองก็เป็นผู้หญิง เธอไม่สนับสนุนให้ใช้ความรุนแรงกับผู้หญิง