27

“เขาก็ยินยอมคุณกุมภ์นะ ไม่เห็นจะไม่สมยอมตรงไหนเลย”

“คุณกุมภ์เจ้าเล่ห์ไง” นุชรีค้อนพี่ชายเสียวงใหญ่

“แม่ชักอยากจะเห็นหน้าเมียเราเสียแล้วสิ งั้นคงต้องไปเยี่ยมกันสักหน่อยว่าไหมนารี” กันยาหันไปถามน้องสาวยิ้ม ๆ

“ผมฝากนายแม่ด้วยนะครับ เพื่อทายาทของตระกูล” กุมภ์ทำเสียงออดอ้อน

“ย่ะ! เอาเป็นว่าแม่จะไปสู่ขอเขาให้เราวันนี้เลยดีไหม ใครจะกล้าปฏิเสธตระกูลธีรดลของเรา แม่อยากจะรู้นัก”

“นายแม่อย่าไปบังคับข่มขู่เขานะครับ ถึงแม้ว่าเราจะมีอิทธิพลก็ตามที”

“ไม่ละ แม่ไม่ใช่คนพูดเยอะ แต่จะจัดการขอเมียให้เราวันนี้เลย” สีหน้าจริงจังขึงขังของกันยาทำให้ทุกคนหวาดหวั่นยิ่งนัก กันยาถึงจะเป็นหญิงแต่ก็ดูแลคนงานและธุรกิจมากมายมหาศาล ถือว่าเป็นผู้หญิงเก่งคนหนึ่ง จะเรียกว่าเป็นคนเด็ดขาดก็ย่อมได้ คราวนี้กุลยาคงต้องตอบตกลงแต่งงานแน่ ๆ เพราะทัดทานอำนาจบารมีของมารดาเขาไม่ไหว กุมภ์คิดแล้วก็ให้นึกเป็นห่วงเมียของเขายิ่งนัก

ทางด้านกุลยา เธอคุยกับผู้เป็นยายจนเข้าใจและไม่อยากขัดท่านเพราะท่านตัดสินใจขายที่ดินไปแล้ว ทั้ง ๆ ที่ใจไม่อยากให้กุมภ์มายุ่งวุ่นวายหรือเกี่ยวข้องอะไรกันอีก แต่น้ำท่วมปาก จะบอกเหตุผลเช่นไรดีว่าเพราะอะไรเธอถึงไม่อยากขายที่ให้กุมภ์ มันก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดี จะบอกว่ากุมภ์จับตัวเธอไปเดี๋ยวยายของเธอจะตกอกตกใจไปกันใหญ่ แล้วไหนจะเรื่องของพจน์อีก ถ้าเขารู้เรื่องนี้คงจะรับไม่ได้ จนบัดนี้เธอเองยังไม่กล้าบอกอะไรเขาเลย

เสียงเจ้าโด้ที่เห่าอยู่หน้าบ้านทำให้กุลยาต้องชะเง้อไปมองว่าใครมา อาจเป็นแขกของคุณยายเธอจึงรีบลงไปต้อนรับ

“สวัสดีค่ะคุณกุล นี่นุชเองนะคะจำนุชได้ไหมคะ” คนที่ลงมาทักทายคนแรกคือนุชรี และตามมาด้วยหญิงสูงวัยอีกสองคน แต่งตัวดีท่าทางภูมิฐาน

“จำได้ค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”

“บ้านคุณกุลน่าอยู่จังเลยนะคะ” นุชรีพูดยิ้ม ๆ

“ค่ะ งั้นเชิญเข้ามาก่อนสิคะ” กุลยาเอ่ยชวนคนทั้งสามเข้ามาในบ้าน เธอไปแจ้งให้คุณยายทราบว่ามีแขกมาหา ก่อนจะเลี่ยงไปจัดน้ำดื่มเย็น ๆ มาต้อนรับแขกของบ้าน

“ดื่มน้ำดื่มท่าเสียก่อนนะ” คุณยายพิตรผายมือให้แขกดื่มน้ำสมุนไพรเย็น ๆ หลังจากที่ทุกคนยกมือไหว้ท่านอย่างอ่อนน้อม

“น้ำสมุนไพรเย็นชื่นใจเชียวค่ะ” กันยาดื่มน้ำแล้วเอ่ยชม หันไปมองหญิงสาวนามว่ากุลยา แอบสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพึงใจ เห็นกิริยามารยาทน่ารักเรียบบร้อยก็นึกนิยมชมชอบอยู่ไม่น้อย

“เจ้ากุมภ์ลูกชายของพี่ตาแหลมไม่หยอก” กันยาหันมากระซิบกับน้องสาว

“คุณป้าคะ คุณกุมภ์ไม่ได้ตาแหลมนะคะ คุณกุมภ์ไปฉุดเขามาค่ะ” นุชรีรีบกระซิบเตือนถึงความเป็นจริงของเรื่องราวทั้งหมด

“ไม่ต้องย้ำมากก็ได้ว่าไม่มีใครเอาลูกชายป้าทำผัว”

“คุณป้าน่ะ นุชเปล่านะคะ” นุชรีทำหน้าเหลอหลา

“มีธุระอะไรหรือเปล่าจ๊ะ หรือต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกได้นะ” คุณยายพิตรเอ่ยถาม ท่านเคี้ยวหมากไปด้วยตามประสาคนแก่ทั่วไป

“ดิฉันชื่อกันยานะคะ เป็นแม่ของเจ้ากุมภ์ คนที่มาซื้อที่ดินของคุณน้าน่ะค่ะ ขออนุญาตเรียกคุณน้านะคะ” กันยาเอ่ยขึ้นเพราะคุณยายพิตรอายุน่าจะเจ็ดสิบต้น ๆ ในขณะที่ท่านอายุห้าสิบปลาย ๆ

“อ้อ... แม่ของนายหัวกุมภ์นี่เอง จะมาดูที่ดินหรือจ๊ะ” คุณยายเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ได้มาดูที่ดินอะไรหรอกค่ะ จะมาเยี่ยมคุณน้าน่ะค่ะ จะมาฝากเนื้อฝากตัวเอาไว้ ไม่ช้าไม่นานพ่อกุมภ์ลูกชายของดิฉันบอกว่าจะมาปลูกบ้านอยู่ละแวกนี้ อากาศที่นี่ดี๊ดีนะคะ น่าอยู่เชียว มีคลองอยู่หลังบ้านด้วย” กันยาพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ยินดีมากจ้ะที่นายหัวกุมภ์จะมาอยู่ด้วยกัน แต่ที่ดินจะคับแคบไปหรือเปล่าจ๊ะ ฉันก็ไม่ได้มีที่ดินมากมายอะไร แบ่งขายให้ได้แค่นั้นจริง ๆ พ่อกุมภ์น่ะมีน้ำใจ ช่วยซื้อที่ดินเอาไว้” ท่านรับรู้ดีว่าคุณนายช่อทิพย์มารดาของพจน์นั้นรังเกียจหลานสาวของท่านเช่นไร แถมยังดูถูกดูแคลนว่าลำบากยากจน มีที่ดินเท่าแมวดิ้นตาย ท่านเลยไม่เคยคิดที่จะให้หลานสาวต้องบากหน้าไปขอเงินจากพจน์ แม้จะรู้ดีว่าพจน์ยินยอมที่จะช่วยเหลือทุกอย่าง

ท่านไม่อยากให้หลานสาวดูไร้ค่า เห็นแก่เงิน อยากจับผู้ชายรวย ๆ เหมือนอย่างที่มารดาของพจน์ปรามาสเอาไว้ พอกุมภ์ขอซื้อที่ดินในราคาสูงเพียงพอที่จะใช้หนี้ได้ท่านก็ยินดีขายให้ในทันที เพราะก่อนหน้านี้ท่านเคยเจอกุมภ์มาแล้ว อีกฝ่ายเคยช่วยชีวิตท่านเอาไว้ เสียดายวันนั้นไม่ได้แนะนำให้กุมภ์ได้รู้จักกับกุลยาเพราะหลานสาวไปเยี่ยมบิดาที่บ้าน

คุณยายพิตรจึงถือว่ากุมภ์เป็นคนที่มีบุญคุณกับท่านเป็นอันมาก ไม่อย่างนั้นท่านคงล้มหัวฟาดพื้นเพราะเป็นลม จนเสียชีวิตไปแล้ว

“ไม่หรอกค่ะ ที่ดินกี่ไร่นะแม่นุช” กันยายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หันไปถามหลานสาว คิดว่าเจ้าลูกชายคงได้ปลูกบ้านหลังใหญ่เอาไว้รอคอยเจ้าสาวเพื่อทำเป็นเรือนหอ

“สิบหกตารางเมตรค่ะคุณป้า”

“จ้ะ สิบหกตารางเมตร ห้ะ!” กันยาอุทานหันมามองหลานสาวด้วยใบหน้าเหลอหลา ทำไมเจ้าลูกชายตัวดีของท่านถึงได้ซื้อที่ดินมักน้อยเช่นนี้ แทนที่จะหัดอวดรวยกับสาวเสียบ้าง ที่ดินแค่นี้จะสักกี่หมื่นกี่แสนกัน เดี๋ยวนี้ไม่มีใครเขามากัดก้อนเกลือกินลำบากยากเข็ญกันแล้ว มีเงินก็ต้องแสดงให้ผู้หญิงรู้ไปเลยว่ามีเงิน เขาจะได้มั่นใจว่าเลี้ยงเขาได้

“นี่พี่ชายของเราไม่มีเงินซื้อที่ดินหรือไง ซื้อแค่สิบหกตารางเมตร” กันยาหันมากระซิบถามหลานสาว

“คุณยายพิตรขายแค่นั้นค่ะคุณป้า”

“แล้วเขาจะรู้ได้ยังไงว่าพี่เรามีเงินพอจะเลี้ยงหลานสาวของเขาได้” กันยารู้สึกตำหนิลูกชายไม่น้อยที่ไม่รู้จักอวดรวยเสียบ้าง

“คุณกุมภ์ซื้อที่ดินสิบหกตารางเมตรในราคาสามล้านบาทนะคะคุณป้า” นุชรีพูดเสียงอ่อย

“หา!!!” กันยาแทบตกเก้าอี้ ในขณะที่นุชรียิ้มอ่อนให้ผู้เป็นป้า

“มีอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะคุณกันยา” คุณยายพิตรเอ่ยถาม

“ปะ... เปล่าค่ะคุณน้า” กันยายิ้มให้สองยายหลานด้วยความรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

“หลานสาวของคุณน้านี่สวยจริง ๆ เลยนะคะ หน้าตาผิวพรรณผุดผ่องเชียวค่ะ” กันยาหันไปพิศมองกุลยาแล้วอมยิ้ม อีกฝ่ายนั่งสงบเสงี่ยมเป็นผู้ฟังที่ดีไม่มีปากมีเสียงใดๆ

“ได้เขานี่แหละคอยช่วยดูแล กุลยาเป็นคนกตัญญู เขาชอบทำอาหารกับขนม ตอนนี้ทำขนมส่งขายอยู่จ้ะ พอมีรายได้เลี้ยงครอบครัว” คุณยายเอ่ยชมหลานสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เก่งจังเลยค่ะ กตัญญูด้วย ใครได้ไปเป็นศรีภรรยาคงจะโชคดีไม่น้อย” กันยาพูดอย่างหมายมั่นปั้นมือ

“เขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว อีกไม่นานคงจะแต่งงานกันจ้ะ”

“เสียดายจังเลยนะคะ” กันยาแกล้งว่า

นั่นแค่คู่หมั้นแต่ลูกชายของเธอนี่คือ... ผัว!!!

ใครกันจะเห็นคู่หมั้นดีกว่าผัวตัวเอง!!!

“เสียดายอะไรจ๊ะ”

“ถ้ายังไม่มีคู่หมั้น สวยน่ารักเรียบร้อยแบบนี้ แถมยังกิริยามารยาทงดงามเสียอีก ดิฉันอยากจะสู่ขอหนูกุลให้ลูกชายของดิฉันน่ะค่ะ”

กุลยาสะดุ้ง ในขณะที่กันยายิ้มเยือนมองว่าที่ลูกสะใภ้อย่างชื่นชม

“นายแม่คะ” นุชรีหันไปกระซิบกับมารดา

“ว่ายังไงหรือลูก” นารีเอ่ยถามบุตรสาว ตะแคงหูไปใกล้ ๆ ริมฝีปาก     น้อย ๆ ที่เรียกขานอยู่ข้างๆ

“ตอนมานี่คุณป้ามาอย่างนางพญาเลยนะคะ เหมือนจะมาบีบบังคับให้คุณยายกับคุณกุลรับคุณกุมภ์เป็นผัว แต่ตอนนี้คุณแม่ดูสิคะ” นุชรีชี้ให้มารดาดู

“ป้าเราอาจจะกำลังมีแผนการอยู่ก็ได้ รอดูไปก่อน”