25

กูจัดการสืบเรื่องของเขาตั้งแต่รู้ว่าเขาเป็นฝาแฝดกันแล้ว ตอนนี้คุณยายพิตรกำลังเดือดร้อนเรื่องเงินเพราะไปเซ็นค้ำประกันให้เพื่อนบ้าน แต่เพื่อนบ้านหนีหนี้ไปแล้ว คุณยายเลยต้องรับภาระหนี้สินทั้งหมด แต่คุณยายแก่ชรามากแล้ว ทำงานไม่ค่อยไหว เลยถ่ายทอดการทำขนมที่แสนอร่อยให้เมียกู เมียกูเลยทำขนมไปส่งขายงก ๆ เพื่อเอาเงินมาผ่อนหนี้ที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ก็ผ่อนได้แค่ดอกเบี้ยละนะ เงินต้นแทบไม่กระดิกเลยแม้แต่น้อย คุณยายไม่อยากให้หลานสาวลำบาก ก็เลยจะตัดแบ่งที่ดินในสวนขายมาใช้หนี้บางส่วน กูเลยไปขอซื้อแล้วก็ให้ในราคาที่ดี ปลดหนี้ได้หมดไปเลย กูเยี่ยมไหมล่ะมึง” กุมภ์ร่ายยาวเหยียดในความฉลาดของตนเอง

“โหย... นายหัว อังคารขอคารวะ” อังคารถึงกับอ้าปากค้าง

“แกนี่ทุ่มทุนสร้างจริง ๆ แกซื้อที่ไปเท่าไหร่วะ” ชัยชนะเอ่ยถามเพื่อน

“สามล้าน” กุมภ์ตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

“คุณยายพิตรมีที่ดินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอวะ ขายแกได้ราคาดีตั้งสามล้าน ฉันมาอยู่ที่นี่เป็นเดือนไม่เห็นรู้ว่าคุณยายมีที่ดินเยอะขนาดนั้น” ชัยชนะเอ่ยถามอย่างสงสัยเนื่องด้วยเขาทำงานในพื้นที่นี้มาสักระยะหนึ่ง ไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณยายก็เป็นคนมีที่ดินเยอะขนาดนี้ ด้วยว่าที่ดินในต่างจังหวัดไม่ได้แพงเหมือนในเมืองใหญ่

“สิบหกตารางเมตรน่ะ”

“แค่ก ๆ ๆ” ชัยชนะที่ยกน้ำเย็น ๆ ขึ้นดื่มถึงกับสำลัก ตบอกแรง ๆ หูตาแดงไปหมด

“มะ... มึงว่าอะไรนะ กูหูฝาดไปหรือเปล่า ที่ดินตรงบ้านสวนห่างไกลความเจริญแบบนั้น สิบหกตารางเมตรมึงซื้อไปตั้งสามล้านเลยเหรอวะ”

ชัยชนะถามย้ำ หลังจากหายสำลักและดึงสติกลับมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“ไม่ใช่ตั้งสามล้าน แต่แค่สามล้านเอง” ประโยคนั้นทำให้ชัยชนะนึกหมั่นไส้อยู่ไม่น้อย ก็เข้าใจว่ามันมีเงิน แค่นี้ขนหน้าแข้งมันไม่ร่วง แต่มันน่าหมั่นไส้นัก ไอ้พวกอวดรวย

“สามล้าน” ชัยชนะครางออกมาอีกครั้ง

“ใช่ กูฉลาดใช่ไหม”

“โหย... เจ้านาย ผมจะชมอยู่แล้วเชียว” อังคารถึงกับคราง

“มึงชมกูเถอะ เดี๋ยวกูจะไปปลูกบ้านอยู่ที่นั่นให้พวกมึงสองคนดูเป็นขวัญตา”

“เท่าห้องนั่งเล่นนี่นะ มึงจะไปปลูกบ้านที่นั่นได้ไง”

“ทำสักสามสี่ชั้นไง ไปทำให้นาน ๆ เข้าไว้ จะได้เห็นหน้าเมียกูทุกวัน”

“โหย... เจ้านาย ความคิดโคตรซับซ้อน”

“เจ้านายของมึงไม่ได้ความคิดซับซ้อนอะไรเลยไอ้อังคาร แค่คิดทำเรื่องที่คนอื่นเขาไม่ทำกัน แล้วคุณยายพิตรตกลงขายที่ให้มึงได้ยังไงวะ”

“แกไม่อยากให้หลานสาวลำบาก กูขอเจรจาซื้อแกก็ขาย หนี้แกสามล้านพอดี ดอกเบี้ยทบต้น ตอนแรกแกจะแบ่งขายเพราะอยากไปโปะต้น แต่ยังไงก็ยังเหลืออีกเยอะ กูสงสารไม่อยากให้เมียกูลำบากก็เลยช่วยซื้อเอาไว้ ขนหน้าแข้งกูไม่ร่วงหรอก ที่สำคัญกูเป็นคนจิตใจดี”

“โอเคกูเข้าใจมึงแล้ว มึงโทร. หาน้องมึงได้แล้ว บอกว่ามึงใกล้ตาย ให้รีบมาโรงพยาบาลด่วน” ชัยชนะวกกลับมาเรื่องของตัวเอง

“มึงดูสภาพกูดี ๆ ไอ้นะ ถึงกูไม่บอกว่าใกล้ตายน้องกูก็ต้องรีบมาหาแน่นอน”

“มึงจะบอกว่าน้องมึงรักมึงสุดหัวใจ”

“ใช่สิ น้องกูต้องเชื่อกูอยู่แล้ว”

“งั้นมึงก็บอกไปเลยว่าวันนั้นเขาเข้าใจกูผิด”

“ได้สิ กูรับปากว่าจะช่วยมึงแล้ว ยังไงกูก็ไม่ผิดคำพูดอยู่แล้ว เดี๋ยวกูช่วยมึงเอง” กุมภ์พูดอย่างมั่นใจ นุชรีรู้ความจริงจากปากของเขาจะต้องคืนดีกับชัยชนะอย่างแน่นอน

“โทร. สิ ยืนบื้ออยู่ทำไม กูง่วงแล้วอยากพักผ่อน”

“แบบนี้ทำเป็นง่วง ส้นตีนเอ๊ย! ทีเวลาเมียมึงมา มึงตื่นเต้นหน้าบานเป็นจานเชิง” ชัยชนะกดเบอร์โทรศัพท์หานุชรีโดยใช้โทรศัพท์ของกุมภ์ แล้วช่วยถือโทรศัพท์ให้เพื่อนได้วิดีโอคอลคุยกับญาติผู้น้อง โดยเขายืนอยู่ทางด้านหลังโทรศัพท์เพื่อไม่ให้นุชรีเห็น

“ตายแล้วคุณกุมภ์ ไปโดนอะไรมาคะ ไปง้อเมียแล้วเมียปล่อยหมาไล่ฟัดเหรอนั่น” เสียงปลายสายทำให้ชัยชนะกลั้นขำเอาไว้จนปวดกรามไปหมด เขาโคตรคิดถึงยายตัวแสบของเขาเลย

“ปากเหรอนั่น คุณกุมภ์ประสบอุบัติ” ชัยชนะที่ยืนอยู่ด้านหลังโทรศัพท์ ขยับโทรศัพท์ไปทั่วตัวของกุมภ์เพื่อให้ปลายสายได้เห็นว่าบาดเจ็บหนักหนาสาหัสแค่ไหน

“ตายแล้ว อาการหนักขนาดนี้เลยเหรอคะ แล้วอังคารล่ะคะเป็นยังไงบ้าง” โทรศัพท์เคลื่อนไปหาอังคารที่นั่งตาปริบ ๆ บาดเจ็บแต่ไม่มากอยู่ข้าง ๆ เตียง

“นี่แสดงว่าคุณกุมภ์เป็นคนขับ อังคารนั่งเบาะหลังเหรอคะ อังคารถึงไม่เห็นเป็นอะไรมาก”

“เปล่าครับคุณนุช ผมเปิดประตูรถโดดลงมาก่อนครับเลยแค่ขาเดี้ยงเล็กน้อยเท่านั้นเอง” อังคารตอบเจ้านายสาว

“อ้อ... ในที่สุดกูก็รู้ว่าทำไมมึงถึงไม่เป็นอะไรมาก ที่แท้มึงก็ทิ้งกู หนีเอาตัวรอดออกมาจากรถก่อน” กุมภ์พูดอย่างอาฆาตแค้น

“คุณกุมภ์ต้องเข้าใจนะคะว่าเพื่อนกินหาง่ายเพื่อนตายหายาก แต่สำหรับคุณนุชแล้ว ไม่ทิ้งคุณกุมภ์แน่นอนค่ะ” นุชรีปลอบใจพี่ชายมาตามสาย ทำสีหน้าว่าเห็นใจอยู่ไม่น้อย

“มึงเห็นไหมไอ้อังคารว่าน้องกูรักกูมากแค่ไหน มึงเอาอย่างน้องกูบ้างเถอะ อย่าหาว่ากูสอนเลย”

“เปล่าค่ะ ถ้าเป็นคุณนุชจะหนีตายออกจากรถก่อนใครเลยค่ะ” นุชรีตอบแล้วยิ้มแฉ่งให้โทรศัพท์

“ฮ่า ๆ ๆ” อังคารระเบิดหัวเราะออกมาก่อนจะหยุดกึกเมื่อได้รับสายตาพิฆาตมาจากเจ้านายหนุ่ม

“ทิ้งกูกันหมด ใคร ๆ ก็ทิ้งกู ปล่อยให้กูพุ่งตัวไปกระแทกกับต้นไม้พร้อมกับรถ” กุมภ์โอดครวญในความจงรักภักดีของลูกน้องและความรักของน้องสาว

“โธ่... คุณกุมภ์ น่าสงสารจังเลยค่ะ” นุชรีทำสีหน้าปลอบใจพี่ชาย

“มาเยี่ยมคุณกุมภ์ด้วย” กุมภ์เข้าเรื่องเพราะไอ้คนที่อยากให้น้องสาวของเขามาหายืนทำท่าลุ้นอยู่อีกด้าน

“แหม... คุณนุชต้องพานายแม่กับคุณป้าไปเยี่ยมคุณกุมภ์อยู่แล้วค่ะ” นุชรีรีบรับคำ

“อย่าเพิ่งบอกนายแม่นะ เดี๋ยวท่านจะเป็นห่วง”

“ไม่ทันแล้วค่ะ ตอนนี้นายแม่กับคุณป้าอยู่กับคุณนุชค่ะ” หญิงสูงวัยทั้งสองโผล่หน้ามาข้าง ๆ นุชรีทำเอากุมภ์ตกใจ นึกว่าผีโผล่

“อะไรกันกุมภ์ เห็นหน้าแม่กับคุณน้าทำไมต้องทำท่าตกอกตกใจขนาดนั้นด้วย”

“ก็นายแม่กับคุณน้าเล่นโผล่มาแบบไม่ให้สุ้มไม่ให้เสียง ผมก็นึกว่าผีโผล่สิครับ”

“นั่นปากเหรอ ขนาดนอนหยอดน้ำข้าวต้มยังปากดี ขับรถยังไงไปชนต้นไม้ได้ เดี๋ยวแม่กับน้าของเราจะไปเยี่ยมเราที่กรุงเทพฯ นะ”

“ผมอยู่โรงพยาบาลที่อยุธยาครับนายแม่”

“เราไปทำอะไรที่อยุธยา” กันยาเอ่ยถามลูกชายอย่างสงสัย

“เรื่องมันยาวครับนายแม่”

“คุณกุมภ์ไปง้อผู้หญิงน่ะค่ะคุณป้า” นุชรีพูดแล้วหัวเราะขำพี่ชาย

“ง้อใคร เรามีแฟนแล้วเหรอกุมภ์ ทำไมแม่ไม่เห็นรู้เลย” คุณกันยาหูผึ่งแทบจะทันที

“คือเรื่องมันยาวครับนายแม่ ถ้าระหว่างทางคุณนุชพูดอะไรก็อย่าไปเชื่อมากนะครับ คุณนุชชอบใส่ร้ายกุมภ์” กุมภ์โอดครวญมาตามสาย

“ปากแบบนี้คุณนุชไม่พาคุณป้ากับนายแม่ไปเยี่ยมเสียเลย” นุชรีทำเสียงงอนใส่พี่ชาย

“นายแม่กับคุณน้าไม่มาก็ไม่เป็นไรครับ เพราะผมกลัวจะเหนื่อยกับการเดินทาง ต้องขับรถมาจากประจวบแน่ะ แต่เราน่ะต้องมาเยี่ยมคุณกุมภ์ เราเป็นน้องต้องมาดูแลพี่”

“หือ... ที่ไหนกัน แล้วนั่นใครถือโทรศัพท์ให้คุณกุมภ์เหรอคะ” นุชรีครางตาโต พลางเอ่ยถามอย่างอยากรู้

“อ้อ... พยาบาลไง”

“พยาบาลสวยรึเปล่าไหนขอดูหน้าหน่อยสิคะ”

“บุรุษพยาบาลน่ะ หน้าตาขี้เหร่ยิ่งกว่าระตูจรกา อย่าไปมองเลย”