38

“ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะคะ”

“ดูดาวกับผมก่อน”

“ว้าย! คุณนี่” เธอร้องเมื่อโดนเขาดึงไปนั่งบนตัก

“อย่าเพิ่งไปเลย อยู่กับผมก่อนนะ” เขาวางคางที่ไหล่ละมุนของเธอเพื่อออดอ้อน

“คุณนี่ เดี๋ยวคุณยายมาเห็นเข้า”

“ถ้ากลัวคุณยายเห็นผมอุ้มคุณเข้าห้องดีไหม”

“นี่คุณ!” กุลยาทำเสียงดุใส่ แต่พบว่าตัวเองถูกอุ้มเข้ามาในห้องนอนของเขาเรียบร้อยแล้ว

“อย่าเสียงดังไปสิครับ ถ้าคุณยายได้ยินเข้า ตีก้นคุณขึ้นมาผมไม่รู้ด้วยนะ”

“ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรฉันไง”

“ถ้าคุณไม่สมยอม ผมก็ไม่บังคับ”

“ก็ปล่อยสิคะ อื้อ...” เธอครางประท้วง ก่อนที่ริมฝีปากบอบบางจะถูกเขาประทับเข้าหาอย่างดูดดื่ม สัมผัสของมือหนาลูบไล้เล้าโลม เธอรู้สึกได้ถึงความเสียวซ่านที่อบอวลไปด้วยความปรารถนา

“คุณ!” กุลยาร้องได้แค่นั้นก่อนที่ริมฝีปากหนาของเขาจะประทับปิดเสียงประท้วงของเธอเอาไว้ รสสวาทที่เคยได้รับทำเอาเธอมึนเมาไปชั่วขณะ ยิ่งปากร้อนของเขาที่ลากสัมผัสไปทั่วสรรพางค์กาย ยิ่งทำให้เธอมีอารมณ์ร่วม

กุลยาหอบหายใจสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ ของเขา       ค่อย ๆ เลื่อนลงไปยังเบื้องล่าง

เขาหยุดอยู่ตรงเนินสาว ก่อนจะใช้ลิ้นร้อนตวัดลามเลียเส้นไหมบอบบางของเธอ

“อ๊า... คุณกุมภ์” เธอหลุดเสียงครางออกมายามที่ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าในซอกทางรักแดงฉ่ำ หยาดน้ำทิพย์หอมหวานกำลังหยาดเยิ้มเอ่อท้นออกมาให้เขาได้เชยชิม

กลีบบุปผชาติกำลังส่งกลิ่นหอมล่อตาล่อใจแมลงหนุ่มให้ตรงเข้าเชยชิมเกสรสวาทหอมกรุ่น เสียงครางของเธอเรียกร้องให้เขาเข้าซุกซบและสอดแทรก

ลิ้นหนานุ่มสากร้อนแทรกเข้าหาก่อนเป็นอันดับแรก ตามด้วยนิ้วกลางยาวแกร่งที่ขับเคลื่อนเข้าไปอย่างเนิบช้า

ลำนำรักที่เขากำลังจับมือเธอจูงเดินไปด้วยกันบนเส้นทางสีรุ้งกำลังพร่างพราวไปด้วยความสุขสม

ในขณะที่ร่างกายของเธอดีดเด้งรับการสัมผัสเล้าโลม เขาก็นาบร่างแข็งแกร่งลงมาหาอย่างล้ำลึกมิดเม้น เสียงครางของคนทั้งคู่ดังประสานกันระงม พาให้อารมณ์วาบหวามพุ่งขึ้นสูงสุด

ผิวกายเรียบตึงชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดเหงื่อที่ชโลมไปทั่วผิวกาย ยามที่ร่างกายหนุ่มสาวเบียดแทรกสอดประสานเข้าหากัน เขาช้อนสะโพกผายของเธอขึ้นจากพื้นเตียงยามที่ฝากฝังเรือนร่างเข้าหาจนได้ยินเสียงเนื้อกายกระทบกระแทกเป็นจังหวะอันแสนเร่าร้อน

กุลยาครางแผ่ว ๆ ยามที่ร่างกายเสียดสีเข้าหากัน ริมฝีปากร้อนของเขาเฝ้าคอยวนเวียนประทับอยู่กับริมฝีปากเต็มอิ่มของเธอ

ร่างกายร้อนผ่าวของเขาทำให้เธอบังเกิดความรู้สึกกระสันซ่านอย่างรุนแรง ฝั่งฝันอันแสนหวานกำลังลอยเข้ามาให้เธอไขว่คว้า เพียงไม่นานความอ่อนหวานวาบหวามก็เข้าแทรกซึมในห้วงความรู้สึก แล้วกุลยาก็ค้นพบว่าเธอกำลังลอยละลิ่วขึ้นสู่ห้วงความสุขที่แสนหวาน

เป็นเพราะเมื่อคืนเธอสมยอมเขาอีกแล้ว นั่นคือสิ่งที่กุลยาตระหนัก การหนีออกมาจากห้องของเขาและหลบหน้าเขาในเช้าวันนี้จึงเกิดขึ้น แต่ทำเช่นไรเธอก็ยังได้เจอหน้าเขาอยู่ดี

“ให้ผมช่วยถือ” เขาตามเธอมาตอนไหนกุลยาไม่รู้ แต่เขารีบคว้าถุงในมือซึ่งเป็นส่วนประกอบสำหรับทำขนมไปถือเอาไว้ พร้อมกับการจ่ายเงินให้แม่ค้า

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” คนพูดหน้าแดงแก้มร้อนผ่าว

“หนีผมออกมาจากห้องอีกแล้วนะ”

“ฉันเปล่าหนีสักหน่อย”

“คนปากแข็ง ลงโทษยังไงดี”

“คุณนี่!” เธอเดินหนี เขาก็เดินตาม คอยช่วยถือของให้

“เหนื่อยไหมคุณ ต้องทำขนมส่งขายทุกวัน” เขาเอ่ยถามขณะขับรถพาเธอมาส่งขนมให้ร้านประจำ

“ฉันชอบทำขนมมาตั้งแต่เด็ก ๆ ใฝ่ฝันว่าอยากมีร้านขนมเล็ก ๆ น่ารักเป็นของตัวเอง แค่ได้ทำในสิ่งที่รักฉันก็มีความสุขแล้วค่ะ”

“ครับ”

“คนเราทำงานก็ต้องเหนื่อยเป็นธรรมดาอยู่แล้ว แต่เหนื่อยแล้วมีความสุขมันก็ถือว่าคุ้มค่าจริงไหมคะ”

“แต่ผมว่าไม่จริงนะ”

“ไม่จริงยังไงเหรอคะ”

“คนที่ไม่ทำอะไร เอาแต่นอนก็เหนื่อยนะคุณ ดูอย่างผมสิ ตอนป่วยนอนเฉย ๆ อยู่ที่โรงพยาบาล ไม่ได้ทำงานอะไร ยังเหนื่อยเลย”

“คุณนี่” เธอค้อนเขาก่อนจะอมยิ้ม

“คุณยิ้มแล้ว” เขายื่นมือไปหยิกแก้มเนียนใสของเธอ

“อุ๊ย!”

“อยู่กับผมต้องยิ้มให้มาก ๆ นะ”

“คุณนี่!” เธอเดินหนีด้วยความขัดเขิน ในขณะที่คนเดินตามถึงกับยิ้มกว้าง โดยไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองอย่างเจ็บปวดระคนเจ็บแค้นเสียใจ

คืนนั้นหลังจากที่ทุกคนเข้านอนเรียบร้อยแล้ว ก็มีชายชุดดำค่อย ๆ โยนไก่ทอดเข้ามาให้เจ้าโด้ซึ่งเป็นสุนัขหนึ่งเดียวของบ้านสวนของคุณยายกิน แต่เพราะมันอิ่มแล้วและไม่เคยกินของคนแปลกหน้ามาก่อน มันเลยเมินไก่ทอดอาบยาพิษพวกนั้น

“มันไม่กินว่ะ” หนึ่งในไอ้โม่งหันไปพูดกับเพื่อนที่มาด้วยกัน

“จะเข้าไปยังไงดี”

“เดินเข้าไปเลย ดูไอ้หมาอ้วนนี่สิ มันกินอิ่มแล้วนอนขี้เกียจไม่ยอมเห่า แบบนี้เดินเข้าไปมันก็ไม่ทำอะไรหรอก”

“งั้นไป” เมื่อไอ้โม่งทั้งสองปรึกษาหารือกันแล้วก็รีบย่องเข้าไปในบ้านสวนโดยเร็ว เสียงเจ้าสุนัขตัวที่นอนสงบนิ่งอยู่แยกเขี้ยวคำรามออกมาในทันที

“เฮ้ย! มึง มันไม่เห่าก็จริง แต่มันแยกเขี้ยวคำรามทำท่าจะกัดว่ะ”

“เขาบอกว่าหมาไม่เห่าไม่กัด มึงก็อย่าปอดนักเลย”

“หมาเห่าไม่กัดไม่ใช่เหรอ” ไอ้โม่งคนที่สองเก่าหัวไปมา

“นั่นใครน่ะ!” เสียงของคนที่ตื่นมาเดินรับลมเย็น ๆ เพราะนอนไม่หลับเอ่ยขึ้น

“มีคนเห็นเราแล้ว เผ่นกันก่อน”

“เฮ้ยหยุดนะ” กุมภ์รีบวิ่งตามโจรออกมา ก่อนจะตะโกนลั่นบ้าน เสียงโหวกเหวกโวยวายของกุมภ์ทำให้คุณยาย กุลยาและป้าสายบัวตื่น ทุกคนรีบเปิดไฟออกมาดู ในขณะที่เจ้าโด้ก็เห่าตามไปด้วย

หลายวันที่กุมภ์มาอยู่บ้านสวน เขาก็สนิทกับเจ้าโด้พอสมควร เจ้าโด้เลยช่วยจับโจรด้วย

“ตายแล้ว โจรขึ้นบ้าน รีบโทร. เรียกตำรวจเลยลูก” คุณยายได้ยินว่าโจรขึ้นบ้านก็รีบเอ่ยกับหลานสาวให้โทรศัพท์ไปแจ้งเหตุตำรวจ

“โด้ตามไปดักมันเลย” กุมภ์สั่งเจ้าสุนัขแสนรู้ ก่อนจะวิ่งไปตามไปอย่างรวดเร็ว ร่างสูงของนายหัวหนุ่มชนเข้ากับต้นไม้โครมใหญ่ กุมภ์หงายหลังล้มตึงลงไปไม่เป็นท่า เขารู้สึกว่าดาวขึ้นเต็มหัว เลือดไหลออกมาจากปากและจมูกเต็มไปหมด

เจ้าโด้เลิกตามโจรและหันมาเห่าเจ้านายคนใหม่เสียงดัง พร้อมกับรถของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ขับเข้ามายังสถานที่เกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านสวนของคุณยายอย่างทันใจ ด้วยว่าชัยชนะนั้นออกมากินข้าวต้มรอบดึกกับแฟนสาว และได้รับข่าวว่าบ้านของคุณยายพิตรโดนโจรขึ้น จึงตามมาดูที่เกิดเหตุด้วย

“เฮ้ย! ตำรวจมา” พวกโจรโดนตำรวจหลายนายล้อมเอาไว้ มันไม่มีอาวุธอะไรนอกจากปืนปลอมที่คิดว่าจะนำมาขู่เจ้าของบ้าน เลยยอมคุกเข่ายกมือขึ้นท่วมหัวเพื่อมอบตัว

“เสียงเจ้าโด้เห่าอยู่ตรงนั้นค่ะคุณยาย” กุลยารีบบอกคุณยายและวิ่งเข้าไปดูปรากฏว่ากุมภ์ที่ยอมเสี่ยงตายวิ่งจับโจรนอนสลบอยู่ตรงนั้น เจ้าโด้เห่าอยู่ข้าง ๆ ประหนึ่งว่ามันเป็นห่วงและส่งเสียงให้ทุกคนรู้ว่ากุมภ์นอนอยู่ตรงนี้

“ตายแล้วพ่อกุมภ์ สงสัยจะโดนโจรสองคนนั่นทำร้ายจนสลบ โถ... พ่อคุณของยาย แม่กุลรีบประคองพ่อกุมภ์ขึ้นมาก่อน เร็ว ๆ ลูก นี่ไม่รู้เป็นอะไรหรือเปล่า โดนทำร้ายถึงขั้นสลบ เลือดไหลเต็มเลยทั้งปากทั้งจมูก” คุณยายพูดอย่างร้อนใจ

“คุณเป็นยังไงบ้าง คุณ!” กุลยาประคองศีรษะของกุมภ์ขึ้นมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเขาสุดหัวใจ

“ตายแล้วคุณกุมภ์โดนโจรทำร้ายเหรอคะนี่ ไม่น่าเลยคุณกุมภ์” นุชรีที่ตามแฟนหนุ่มมาด้วยอุทานอย่างตกใจ