37

จะมีส่วนผสมของกะทิอีกส่วนหนึ่งที่ราดบนห่อหมก โดยการนำหัวกะทิผสมแป้งข้าวเจ้าคนให้เข้ากัน

“นี่คุณ”

“ครับ”

“จะมองฉันอีกนานไหม”

“ทำไมครับ คุณคิดค่ามองด้วยเหรอ”

“คุณห่อเป็นด้วยเหรอ” เธอเอ่ยถาม

“ผมก็ทำตามคุณไง”

“ห่อไม่สวยไม่ได้นะ”

“ทำไมล่ะ”

“เดี๋ยวจะโดนคุณยายตีมือน่ะสิ”

“คุณเคยโดนเหรอ”

“เคยสิคะ ตอนเด็ก ๆ คุณยายสอนทำขนมกับห่อหมก ห่อไม่สวยโดนคุณยายตีมือเบา ๆ ค่ะ” เธอเผลอยิ้มให้เขา กุมภ์เองก็เผลอยิ้มตามไปด้วย กุลยาเพิ่งรู้ตัวว่าเธอเผลอยิ้มให้เขาจึงหันไปหยิบใบตองมาจัดการห่อห่อหมกแก้เขิน

กุมภ์ช่วยกุลยาห่อห่อหมกด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ตอนแรกเธอคิดว่าจะแกล้งตีมือเขาเสียหน่อย แต่เห็นความพยายามของเขาเธอก็ทำไม่ลง สุดท้ายก็สอนเขาห่อออกมาจนสวยใช้ได้ ก่อนจะช่วยกันนำไปนึ่งและนั่งรอให้มันสุก

“คุณนี่หัวไวนะคะ ห่อสวยใช้ได้เลย” กุลยาเอ่ยชม

“คุณโอเคขึ้นแล้วใช่ไหม” นั่งอยู่ด้วยกันบนแคร่ในห้องครัว เขาก็เอ่ยถามเธอ นั่นทำให้กุลยานิ่งเงียบไป

“ผมอยากให้คุณโอเคนะ” กุมภ์ขยับมือไปกุมมือนิ่มของกุลยาเอาไว้ เธอไม่ได้ดึงหนีแต่มองหน้าเขานิ่ง และไม่พูดอะไร

“คุณโกรธผมเหรอ”

“เรื่องอะไรคะ”

“ก็เรื่องที่ผมทำให้คุณต้องเลิกกับเขาไง”

“จริง ๆ ถึงไม่มีคุณ ฉันกับพี่พจน์ก็อาจจะไปกันไม่รอดหรอกค่ะ” ประโยคของเธอทำให้เขาเองก็นิ่งเงียบไปเหมือนกัน กุมภ์คิดว่าเขาไม่ควรตอกย้ำให้เธอเสียใจไปมากกว่านี้

กุลยาจัดการหยอดหัวกะทิลงไปบนหน้าห่อหมก ตกแต่งด้วยพริกชี้ฟ้าแดงซอยและใบมะกรูดหั่นฝอยนำห่อหมกไปนึ่งต่ออีกครั้ง

“หอมเชียวคุณ”

“อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อโดนหอมแก้มฟอดใหญ่

“ห่อหมกหอมแล้วคุณมาหอมแก้มฉันทำไมนี่”

“ที่ผมบอกว่าหอมคือแก้มคุณ ผมบอกเหรอว่าเป็นห่อหมก”

“คุณนี่มันเจ้าเล่ห์ที่สุด” เธอเดินหนีไปเตรียมกับข้าวอย่างอื่น เขาก็ตามไปช่วยทำกุ้งย่าง น้ำจิ้มรสเด็ด สรุปว่ากุ้งเผาน้ำจิ้มสามรสเขาเป็นคนจัดการทำเองทั้งหมด

“ตอนที่ผมอยู่บนเกาะ ผมก็ย่างกุ้ง หมึก หอย ปลา กินกับคนงานบ่อย ๆ”

“คุณเป็นกันเองกับคนงานมากเลยนะคะ”

“ส่วนใหญ่ก็โตมาด้วยกันครับ นายแม่เลี้ยงผมให้โตมากับคนงาน เวลามีอะไรจะได้เข้าใจและเข้าถึง เวลาผมพูดอะไร พวกเขาก็เลยเชื่อ”

“กับคุณนุชคุณก็ดูน่ารักดี” เธอเอ่ยถึงนุชรีแล้วอมยิ้ม นุชรีถือว่าเป็นเพื่อนอีกคนที่เธอรู้สึกดี ๆ ด้วย คุณยายสอนเสมอว่าการมีเพื่อนดีเหมือนได้ของขวัญล้ำค่าในชีวิต

“เราโตมาด้วยกันเหมือนพี่น้องท้องเดียวกัน”

“คุณแม่ของคุณก็น่ารักนะคะ ให้คุณได้คลุกคลีกับคนงาน เลี้ยงให้โตมาด้วยกัน”

“จริง ๆ ก็ไม่เชิงหรอกครับ” กุมภ์ลูบท้ายทอยตัวเองไปมา

“ไม่เชิงยังไงเหรอคะ”

“นายแม่ขี้เกียจเลี้ยงครับเพราะว่าท่านบ่นว่าตอนเด็ก ๆ ผมซน เลยเอาไปโยนให้คนงานเลี้ยง วัน ๆ หนึ่งเล่นกับลูกหลานคนงานมอมแมมกลับมาจนนายแม่จำลูกตัวเองไม่ได้” เขาเล่าไปขำไป ทำให้เธอต้องนึกถึงชีวิตวัยเด็กของตัวเองบ้าง

“ตอนเด็ก ๆ ฉันจำได้ว่ามีแต่คุณแม่กับคุณยายน่ะค่ะ” เธอถอนใจเบา ๆ คนที่เกิดมาท่ามกลางความแตกแยกของครอบครัว แต่ความรักที่ผู้เป็นยายมอบให้เธอหลังจากที่มารดาจากไปนั้น ก็ไม่ได้ทำให้เธอขาดความอบอุ่นแต่อย่างใด

“ต่อไปคุณก็มีผมไง” เขาจับมือเธอมากุมเอาไว้

“ฉันมีคุณยายก็พอแล้ว” กุลยาพูดอย่างขัดเขินก่อนจะเดินหนีไปดูกับข้าวอย่างอื่น

กุมภ์อมยิ้ม เขาคอยตามติดเธอไม่ยอมห่าง โดยไม่รู้ว่ามีสายตาสองคู่กำลังมองอย่างยินดี

“แม่บัวว่าพ่อกุมภ์เป็นยังไงบ้าง” คุณยายพิตรเอ่ยถามสายบัวด้วยรอยยิ้ม

“ดีกว่าคุณพจน์เป็นไหน ๆ ค่ะ”

“ดีกว่ายังไงรึ”

“คุณพจน์ก็เหมือนจะดีค่ะแต่ก็ไม่เด็ดขาด หลายครั้งหลายคราที่ทำให้คุณกุลต้องร้องไห้เสียใจเพราะพ่อแม่ของคุณพจน์นั่นแหละ”

“ก็จริง ฉันก็ไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะนั่นก็พ่อแม่เขา แต่ความรักอย่างเดียวมันคงไม่พอเนอะแม่บัว” ความรักอย่างเดียวมันคงไม่พอ เพราะครอบครัว เพื่อนฝูง คนรอบข้างก็มีอิทธิพลกับชีวิตด้วย นอกเสียจากว่าไม่แคร์ใครเลย และมีความคิดเป็นของตัวเองว่าจะทำอะไรใครก็ห้ามยุ่ง  

“จริงค่ะ ครอบครัวก็สำคัญ ถ้าให้เลือกระหว่างพ่อแม่กับคุณกุล คุณพจน์ก็ต้องเลือกพ่อแม่”

“ทำไมแม่บัวคิดแบบนั้นล่ะ”

“พ่อแม่คุณพจน์มีทรัพย์สมบัติมากมาย คุณพจน์ได้รับการเลี้ยงดูมาแบบลูกคุณหนูถูกตามใจตั้งแต่เด็ก จะให้มาทำอะไรเหมือนนายหัวกุมภ์ไม่มีหรอกค่ะ มาบ้านเราเคยหยิบจับอะไรไหมก็ไม่ แต่นายหัวกุมภ์ล้างจานก็เป็น กินเสร็จช่วยเก็บจานชามไปล้างแบบไม่ถือตัว ทั้ง ๆ ที่ร่ำรวยกว่าคุณพจน์เสียด้วยซ้ำ ในขณะที่คุณพจน์นั้นไม่เคยแสดงน้ำใจตรงส่วนนั้นเลย ไม่ใช่บัวจะให้คุณพจน์ล้างจานหรอกนะคะ แต่งานอย่างอื่น ขนาดคุณพิตรทำสวนอยู่ก็ยังไม่เคยยื่นมือเข้าไปช่วยเลย นับประสาอะไร”

“อืม... ก็จริง ฉันเลยไม่ได้สนิทใจกับเขาเหมือนพ่อกุมภ์ ขานี้เขาจริงใจ ขาลุย ตรงไปตรงมาดี” คุณยายพิตรเอ่ยชมจากใจ

“ถ้าคุณพจน์เด็ดขาดจริง พ่อแม่เขาก็ไม่กล้าขัดหรอกค่ะ เพราะว่าเขามีลูกชายคนเดียว ไม่ใช่จะให้ตัดขาดพ่อแม่นะคะ แต่คนเรารักกันอยากอยู่ด้วยกัน ก็ต้องพิสูจน์ตัวเอง ไม่ใช่ทำอะไรค้าง ๆ คา ๆ อยู่แบบนี้ ปล่อยให้พ่อแม่ตัวเองรังแกคนรัก บัวเห็นว่าเวลาเจอกันในตลาด คุณกุลโดนดูถูกเสียตั้งหลายครั้ง ไม่ชอบใจมาก ๆ เชียวค่ะ คุณพจน์พูดแต่ให้คุณกุลอดทน จะให้อดทนไปถึงเมื่อไหร่กันล่ะคะ คนเราก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน”

“ฉันก็อดทนเหมือนกัน ทนให้หลานสาวโดนดูถูกมานานหลายปี ถ้าไม่ติดว่าเขารักของเขาฉันคงสั่งให้เลิกกันไปแล้ว แต่นั่นยิ่งจะทำให้เขาเสียใจ ฉันเลยไม่ทำ” คุณยายพิตรถอนใจ

“คุณยายขา ไปรับประทานอาหารกันดีกว่าค่ะ” เสียงของหลานสาวคนสวยทำให้คุณยายพิตรต้องหยุดการสนทนากับสายบัวไปก่อน แต่ก็ลงความเห็นว่ากุมภ์เหมาะจะเป็นหลานเขยของท่านเป็นที่สุด

อาหารเย็นนั้นเสร็จสิ้นลงด้วยความรู้สึกอิ่มเอมของทุกคน กุมภ์เข้ากับครอบครัวของกุลยาได้ในเวลาอันรวดเร็ว กุลยาเองก็รู้สึกอุ่นใจที่มีกุมภ์อยู่ด้วย อาจเพราะที่บ้านสวนมีแต่ผู้หญิง เลยรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย พอมีผู้ชายมาอยู่ด้วยกันเลยทำให้รู้สึกดีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณชอบดูดาวเหรอ”

“อุ๊ย!” กุลยาอุทานเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยถาม ก่อนที่ร่างสูงของนายหัวหนุ่มจะนั่งลงใกล้ ๆ กับเธอ เขาสวมกางเกงเลกับเสื้อยืดคอกลมสบาย ๆ กุมภ์เป็นคนที่แต่งตัวง่าย ๆ สบาย ๆ เขาไม่ค่อยพิถีพิถันและไม่เรื่องเยอะ มาอยู่ที่นี่เรียกได้ว่าเขาไม่เป็นภาระเลย ซักรีดเสื้อผ้าเองหมด แถมยังมาช่วยทำโน่นทำนี่ให้เธอกับคุณยายไม่หยุดมือ เขามีความสุขกับการทำงาน ใบหน้าของเขาแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอ

“ผมทำให้ตกใจเหรอ” กุมภ์เอ่ยถาม มองซีกหน้าหวานของคนข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม

“เปล่าค่ะ ฉันแค่คิดอะไรเพลิน ๆ เท่านั้นเอง”

“คิดถึงผมอยู่เหรอ”

“หลงตัวเอง อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อโดนเขาหอมแก้มฟอดใหญ่

“แก้มหอม”

“คุณนี่โคตรฉวยโอกาสเลย”

“ถ้าผมฉวยโอกาสจริง ผมปล้ำคุณไปแล้ว”

“คนลามก”

“แต่ผมไม่อยากให้คุณเกลียดผมไปมากกว่านี้... กุลยา” เขามองสบตาเธออย่างจริงจัง ทำให้กุลยาถึงกับนิ่งอึ้งไป