57

“สักพักแล้วครับ”

“ก่อนหน้านี้มึงเล่นจริงเลยเหรอวะ กูนึกว่าเจอโจรจริง ๆ”

“เอาไว้ค่อยคุยกันนะครับ เดี๋ยวคุณกุลจะสงสัย” แล้วหมัดเข่าศอกก็บังเกิด เขาเองก็สู้ยิบตาอย่างสมจริงสมจัง แต่เจ็บน้อยกว่าตอนแรก

“แรก ๆ แม่ก็ให้วิชัยเล่นสมจริงไปก่อน ลูกจะได้สมจริงด้วย ถ้ารู้ก่อนเดี๋ยวลูกจะทำไม่เนียนไงจ๊ะ”

“เจ็บปากไปหมดเลย ดีนะครับที่นายแม่ไหวตัวทัน”

“แม่ก็ต้องรักลูกชายของแม่มากกว่าคนอื่นอยู่แล้วสิจ๊ะ”

“นี่ผมไว้ใจใครได้บ้างครับ” อังคารที่กำลังดื่มน้ำแก้กระหายถึงกับพ่นน้ำออกจากปากเมื่อรับรู้แผนการของสองแม่ลูก

“แล้วกูไว้ใจมึงได้ไหมไอ้อังคาร หน็อย! มึงมันนกสองหัว ข้าสองเจ้า บ่าวสองนาย ถ้ากูบอกแผนการทั้งหมดกับมึง มึงก็ไปคายความลับให้คุณนุชอีก”

“โคตรจริง!” อังคารอุทาน เพราะแค่นุชรีเอามยุริญ สาวสวยผู้เป็นพนักงานของโรงแรมมาหลอกล่อ เขาก็ขาระทวยยอมทำตามคำสั่งของนุชรีทุกอย่างแล้ว

“เออ! มึงยอมรับความจริงเสียบ้างก็ดี กูจะได้ไม่เตะมึงให้ก้นโด่งอีก” กุมภ์ตวาดลูกน้อง อังคารกุมมือก้มหน้างุดอย่างสำนึกผิด

“ทำหน้าเป็นหมาหงอยเลยนะมึง ดีนะที่กูฉลาดรู้ทันแผนการทุกอย่าง”

“ยังไงผมก็ต้องเห็นขาอ่อนของยุสำคัญกว่าเจ้านายอยู่แล้วครับ” อังคารยอมรับอย่างจำนน

“มึงนี่มันวอนส้นตีน” กุมภ์ทำท่าจะเตะลูกน้อง

“พอเถอะลูก สงสารมัน”

“ใช่ครับ นายหัวยิ่งบาดเจ็บอยู่ ออกแรงมาก ๆ ไม่ดีนะครับ”

“อย่ามา ๆ กูไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“นายหัวนี่สุดยอดเลยนะครับ สู้กับคนของนายแม่จนสลบ”

“ใครบอกมึง” กุมภ์ถามเสียงเข้ม

“คะ... ครับ? หมายความว่ายังไงครับ”

อังคารหลุดเสียงถามออกมาก่อนจะทำหน้างง

“กูไม่ได้สู้กับพวกไอ้วิชัยยิบตาจนสลบ กูสะดุดขาตัวเองล้มหัวคะมำจนหน้าไปกระแทกกับเข่าของมัน กูก็เลยสลบ”

อังคารพ่นน้ำออกมาจากปากอีกรอบ ทำท่าจะหัวเราะเมื่อได้ยินแบบนั้น

“มึงห้ามหัวเราะไม่อย่างนั้นกูไล่มึงออก”

ได้ยินคำขู่เช่นนั้น อังคารก็กัดฟันเอาไว้อย่างสุดฤทธิ์สุดเดช หยิกตัวเองเอาไว้ไม่ให้หัวเราะ

“ยังอีก... มึงยังจะหัวเราะเยาะกูอีก”

“ผมโคตรสงสารจริง ๆ เลยครับ” อังคารกลั้นหัวเราะขณะเปรยออกมา

“มึงสงสารกูใช่ไหมที่ต้องวางแผนการอะไรซับซ้อนซ่อนเงื่อนแบบนี้เพื่อพิสูจน์รักแท้”

“เปล่าครับ ผมสงสารนายหญิงน่ะครับ โดนหลอกโดนต้มจนเปื่อยเลย”

“อะแฮ่ม” กันยากระแอมกระไอเพราะรู้สึกว่าเหมือนตัวเองโดนด่าไปด้วยที่หลอกทุกคน ทั้งนุชรีทั้งกุลยา

“แต่ยังไงเจ้านายก็เจ็บหนักมากนะครับ แผลเต็มตัวเลย”

“ที่ไหนกันล่ะ เมกอัพของนายแม่ล้วน ๆ” กุมภ์หยิบทิชชูมาเช็ดไปตามรอยแผลที่ปรากฏอยู่บนเนื้อตัว

“โอ้... มายก็อด ต่อไปผมจะไม่ไว้ใจใครอีกต่อไปแล้ว คนหลอกน่ากลัวกว่าผีหลอกอีก”

ปัง! เสียงประตูเปิดเข้ามาโครมใหญ่ นุชรีใบหน้าถมึงทึง

“แบบนี้นี่เอง ถ้านุชไม่ลืมกระเป๋าสตางค์ก็คงไม่รู้แผนการของทุกคนแบบนี้ คุณป้าคะ ทำไมคุณป้าทำแบบนี้กับนุชล่ะคะ” นุชรีกระทืบเท้าหันไปโวยวายกับกันยา

“ถ้านุชมีลูก นุชก็ต้องรักลูกมากกว่าใครใช่ไหมจ๊ะ”

“ใช่ค่ะ แต่กรณีคุณกุมภ์เป็นข้อยกเว้น คุณป้ามาหลอกถามแผนการของนุชแล้วเอาไปบอกคุณกุมภ์แบบนี้ได้ยังไง นุชไม่ยอม” นุชรีงอแงไม่ยอมท่าเดียว

“ป้าเอาคืนให้แล้วจริง ๆ พี่เขาโดนต่อยปากแตกแล้วเห็นไหมลูก อันนั้นปากแตกจริง ๆ ไม่ใช่เมกอัพ”

“คุณนุชโกรธ” นุชรีกอดอกด้วยท่าทีขึ้งโกรธ มองกุมภ์ด้วยสายตาเอาเรื่อง

“อย่าโกรธเลยนะ คุณกุมภ์ง้อ” กุมภ์เดินมาง้องอนน้องสาว

“ทำไมคุณนุชต้องแพ้คุณกุมภ์ด้วย คุณนุชไม่ยอม” นุชรีสะบัดมือพี่ชายออกอย่างงอน ๆ

“อย่าไปโกรธเจ้ากุมภ์มันเลยครับนุช จริง ๆ แล้วนุชไม่ควรโกรธกุมภ์มันนะ มันน่ะเป็นคนช่วยนุชเอาไว้ เพราะรักนุชมาก” ผู้กองชัยชนะตามแฟนสาวขึ้นมา โดยอ้างกับกุลยาว่าจะขอไปเข้าห้องน้ำ

“ช่วยอะไรคะ ช่วยให้เราเลิกกันน่ะเหรอ” นุชรีกระชากเสียงใส่แฟนหนุ่ม

“จำเมื่อตอนที่พี่ถูกลอบยิงได้ไหม”

“ได้ค่ะ ก่อนเราเลิกกัน”

“กุมภ์มันช่วยชีวิตพี่เอาไว้”

“ก็ใช่ค่ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนุชล่ะคะ”

“ไอ้คนลอบยิงพี่มันเป็นพวกที่พี่ไปขัดผลประโยชน์ มันก็เลยคิดที่จะจ้องเล่นงานนุชด้วย กุมภ์รู้เข้าก็เลยวางแผนให้เราผิดใจกันเลิกกันไป มันจะได้เปลี่ยนเป้าหมายมาที่พี่คนเดียว แล้วพี่ก็ต้องย้ายไปประจำอยู่ที่อยุธยาด้วย เลยทำให้พวกมันไม่สนใจนุชอีก”

“จริงเหรอคะ”

“จริงครับ พี่เองก็เพิ่งรู้ ไม่มีพี่ชายคนไหนรักนุชเท่ากับกุมภ์อีกแล้วนะ พี่เองยังติดหนี้บุญคุณไอ้กุมภ์มัน มันมีบุญคุณกับพี่มาก ทำดีกับคนอื่นแต่ไม่เคยทวงบุญคุณ พี่รู้จากคนอื่นว่ากุมภ์ปกป้องนุชแค่ไหน และที่สำคัญพี่จับตัวไอ้คนลอบยิงพี่ได้แล้วจากความช่วยเหลือของไอ้กุมภ์มัน ซึ่งมันก็ไม่เคยบอกให้พี่รู้เลย”

“โหย... นายหัวกลายเป็นพระเอกขึ้นมาเลย” อังคารยกนิ้วโป้งให้เจ้านายหนุ่ม

“ก่อนหน้านี้ลูกชายฉันเป็นผู้ร้ายหรือไงไอ้อังคาร”

“เฮ้ย! ผมแอบกระซิบกับตัวเองแล้วนะครับ นายแม่ยังแอบได้ยินอีกเหรอครับนี่” อังคารสะดุ้งเมื่อหันไปเจอเจ้านายขยับหน้าเข้ามาจนชิดพลางกระซิบถามเสียงดุๆ

“นินทาเจ้านายปรับยี่สิบ ในใจก็ไม่ได้ ฉันรู้”

“ครับ” อังคารรับคำทำหน้าหงอย

“คุณกุมภ์” นุชรีได้ยินแบบนั้นก็โผเข้ากอดพี่ชายก่อนจะร้องไห้

“เรามีกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง ถึงไม่ใช่พี่น้องคลานตามกันมาแต่คุณกุมภ์ก็รักคุณนุชเหมือนน้องในไส้นะ”

“คุณกุมภ์” นุชรีร้องไห้โฮ กุมภ์ยิ้มให้น้องสาว เช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ

“เจ้านายผมโคตรพระเอกจริง ๆ เลย” อังคารอ้าปากหวอ

“ร้องไห้ทำไม กำลังจะเป็นเจ้าสาวอยู่แล้วนะ เจ้าสาวต้องสวยที่สุดรู้ไหมคนดี ห้ามร้องไห้จนตาบวมแบบนี้อีก ไม่งั้นไม่สวยนะรู้ไหม” กุมภ์โยกศีรษะน้องสาวไปมาด้วยท่าทีเอ็นดู

“ขอบคุณนะคะ” นุชรีพูดอย่างซึ้งใจ กอดรัดพี่ชายอีกครั้งด้วยความรู้สึกตื้นตัน เธอซาบซึ้งใจที่กุมภ์รักและปรารถนาดีกับเธอเช่นนี้ ถึงจะไม่ใช่พี่น้องคลานตามกันมา เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกัน แต่กุมภ์ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีพี่ชายจริง ๆ ไม่ต่างจากคนอื่นเขา

“คุณกุมภ์ทำเพราะคุณนุชเป็นน้องสาวของคุณกุมภ์ไง ไม่ต้องคิดมาก พี่ชายคนนี้รักน้องสาวคนนี้มาก สิ่งไหนที่ดูแลปกป้องน้องสาวคนนี้ได้ พี่จะรีบทำมันในทันที” นุชรีจับมือพี่ชายเอาไว้แล้วยิ้มให้อีกฝ่าย พี่ชายของเธอเป็นคนดีเธอรู้ ตอนที่พี่ชายของเธอหาทางช่วยกุลยาในทุก ๆ เรื่อง ก็ไม่หวังผลตอบแทนเหมือนกัน แถมพี่ชายของเธอยังไม่ยอมให้กุลยารู้อีก กุมภ์ทำอะไรเพื่อคนที่รักโดยไม่หวังผลตอบแทนจริง ๆ

เธอภาคภูมิใจที่มีกุมภ์เป็นพี่ชายที่สุดในชีวิต

“งั้นคุณนุชขอตัวก่อนนะคะ คุณกุลรอนานแล้ว”

“ครับ” กุมภ์ตบบ่าเพื่อนรัก ชัยชนะเองก็เอ่ยขอบคุณเพื่อนรักอีกเช่นกัน ถือว่าเขาเป็นหนี้บุญคุณกุมภ์หลายรอบแล้ว

“โหย... คุณนุชมาอย่างกับพายุทอร์นาโด แต่กลับออกไปแบบทุ่งดอกลาเวนเดอร์...” อังคารครางออกมาอย่างเหลือเชื่อ คนคอยลุ้นเรื่องความบาดหมางของสองพี่น้องปรับอารมณ์แทบไม่ทัน

“มือไม่มีแรงเลยครับ” คนป่วยขี้อ้อนบอกว่าไม่มีแรงอยากให้พยาบาลพิเศษหน้าหวานป้อนข้าวให้จนหมดชาม

“พี่นะคะ”

นุชรีที่มาเยี่ยมพี่ชายทันได้เห็นว่าพี่ชายออดอ้อนออเซาะเมียขนาดไหน

“ครับ” ชัยชนะรับคำ ตอนนี้เขาไป ๆ มา ๆ ระหว่างประจวบฯ กับพระนครศรีอยุธยา