56

“ผมโคตรมึนไปหมดแล้ว ใครก็ได้อธิบายให้ผมฟังหน่อยเถอะครับ” กุมภ์งงเป็นไก่ตาแตก แล้วเสียงทุกคนก็หัวเราะประสานกัน ยกเว้นกุลยาที่มองเขาด้วยความรักหมดหัวใจ

“นี่ผมไว้ใจอะไรใครได้บ้างครับนี่”

อังคารเกาหัวไปมา ทุกคนวางแผนกันอย่างแนบเนียน

เนียนกริบ!!!

“มึงอย่าเพิ่งงงไอ้อังคาร กูนี่งงหนักกว่ามึงอีก” กุมภ์เดินเซ ๆ กลับไปทิ้งตัวลงนอนโดยความช่วยเหลือของกุลยา เธอยิ้มขำในขณะที่เขานอนตาปริบ ๆ จับต้นชนปลายไม่ถูกเอาเสียเลย

“วันก่อนแม่ได้เปิดใจคุยกับหนูกุล ถึงเขาจะรับปากแต่งงานกับเราก็ยังไม่มั่นใจ แม่ก็เลยช่วยให้เขามั่นใจ”

“ทุกอย่างที่นายแม่บอกผมเป็นเรื่องไม่จริงเหรอครับ กุลยา เอ่อ... ไม่ได้โดนทำร้ายแบบนั้นใช่ไหมครับ” กุมภ์เอ่ยถาม เขาไม่ติดใจเรื่องที่มารดาคิดวางแผนแบบนี้ แต่ติดใจเรื่องที่กุลยาโดนทำร้าย ไม่ใช่เขารังเกียจ แต่เพราะว่าเขาไม่อยากให้เธอรู้สึกแย่กับเรื่องนี้

“ใช่จ้ะ แม่โกหก”

“โล่งไปครับ ผมไม่อยากให้กุลต้องทุกข์ใจกับเรื่องนี้ไปตลอดชีวิต” เขาก็ยังห่วงใยหญิงสาวอันเป็นที่รัก ทำให้กุลยาซึ้งใจยิ่งนัก

“คุณไม่ได้รังเกียจฉันจริง ๆ ใช่ไหม ถ้าฉันโดนอะไรร้าย ๆ แบบนั้นเข้า    จริง ๆ” กุลยาเอ่ยถาม

“ไม่หรอกครับ ผมรักคุณ ไม่ว่ายังไงผมก็รักคุณ แต่คุณกับนายแม่น่ากลัวชะมัด คิดแผนการอะไรแบบนี้ ดูผมสิครับ ช้ำไปหมดทั้งตัวแล้ว”

กุมภ์โอดครวญเรียกร้องความเห็นใจจากหญิงสาว เธอจะได้อยู่ดูแลเขาไม่ไปไหน

“ก็ต้องเล่นให้สมจริงสิ เราเจ็บจริงจะได้แสดงความรู้สึกจริง ๆ ออกมา ไม่อย่างนั้นหนูกุลจะรู้ได้ยังไงว่าเรารักเขาจริง” กันยาพูดขึ้น

“นี่ผมต้องขอบคุณนายแม่ใช่ไหมครับที่ทำให้ผมเจ็บตัวขนาดนี้ แล้วนายแม่คิดแผนการนี้คนเดียวเหรอครับ” กุมภ์เอ่ยถาม มองหาผู้สมรู้ร่วมคิดที่อยู่ในห้อง

“คุณนุชด้วยค่ะ ถือว่าหายกันนะคะที่คุณกุมภ์โดนต่อยจริง โทษฐานที่ทำให้คุณนุชกับพี่นะผิดใจกัน”

“ก็ว่าอยู่ แผนการชั่ว ๆ แบบนี้นายแม่จะคิดเองคนเดียวคงไม่ได้”

“แค่ก ๆ ๆ” กันยาสำลักน้ำลาย จนน้องสาวอย่างนารีต้องมาลูบหลังลูบไหล่ให้

“ผมเปล่าว่าอะไรนายแม่นะครับ”

“คราวหลังแม่จะเอาไอ้โม่งร่างยักษ์กว่าวิชัย คอยดูสิ!”

“วิชัยออกจากคุกแล้วเหรอครับ โคตรมือหนัก”

“ออกมาแล้วจ้ะ”

“ทำไมเขาถึงมาช่วยนายแม่ได้ล่ะครับ ผมนี่โคตรงงหนักเข้าไปอีก”

“ก็แม่ช่วยเหลือลูกเมียเขาตอนที่เขาโดนจับเข้าคุก จริง ๆ เขาก็ไม่ได้อยากค้าของเถื่อนหรือของผิดกฎหมายอะไรหรอกนะ พอโดนจับวันนั้นลูกเมียก็ลำบาก แม่เลยช่วยเอาไว้ เพราะว่าเมียของวิชัยเป็นคนงานของแม่ เขาออกมาจากคุกก็ซาบซึ้งบุญคุณกลับตัวกลับใจเป็นคนดี เขาก็เลยช่วยแม่ทำตามแผน”

“อธิบายละเอียดยิบเลยนะครับ แผนนี่กุลรู้ด้วยทุกขั้นตอนเลยเหรอครับ” เขาเอ่ยถาม

“รู้ว่านายแม่จะทำอะไรน่ะค่ะแต่ไม่รู้ขั้นตอน” กุลยาเอ่ยตอบ

“ผู้หญิงโคตรน่ากลัวฉิบ!” อังคารครางออกมา มองหน้าผู้หญิงที่อยู่ในห้องตาปริบ ๆ ซึ่งทุกคนก็คือเจ้านายของเขานั่นเอง

“น่ากลัวจริง ๆ ด้วยว่ะ แผนการโคตรซับซ้อน”

“เฮ้ย! ทำไมผู้กองต้องแอบได้ยินตอนผมนินทาเจ้านายทุกทีเลยครับ”

อังคารสะดุ้งเมื่อชัยชนะก้มลงมากระซิบเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน

“เอาเป็นว่าทุกอย่างก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีแล้วนะจ๊ะ เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสิบตัว หนูกุลก็ได้เคลียร์ใจ ยายนุชเองก็ได้แก้แค้นพี่เขาแล้ว เลิกโกรธพี่เขาได้แล้วนะ ดูสิโดนต่อยปากแตกเลยนะนั่น ส่วนผู้กองนะก็ได้เอาคืนเพื่อนรัก ต่อจากนี้ไปก็ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก กลับมาเป็นเพื่อนรักกันเหมือนเดิมนะจ๊ะ” กันยาสรุปเสร็จสรรพ เพื่อให้ทุกคนเคลียร์ใจกันไป

“ครับ/ค่ะ” ทุกคนรับคำ

“ส่วนนายอังคาร” กันยาหันไปเรียกลูกน้องคนสนิทของลูกชาย

“ผมทำไมครับ” อังคารสะดุ้ง รู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรผิดไป

“ก็เลิกทำหน้างงได้แล้ว แผนการทุกอย่างฉันกับยายนุชเป็นคนคิดเอง นายน่ะก็แค่ทำตามไม่ถือว่ามีความผิดอะไร อนุมัติให้ลาพักร้อนไปจีบสาวได้สามวัน เป็นรางวัลที่เหนื่อยมาหลายวัน”

“สามวันเองเหรอครับ” อังคารโอดครวญ

“หรือจะไม่เอา” กันยาทำเสียงดุ

“เอาครับ ๆ กระผมขอบคุณครับ” อังคารยกมือขึ้นท่วมหัว

“คุณกุมภ์ก็พักผ่อนให้หายเป็นปกตินะคะ ถือว่าบาดแผลแค่นี้ทำเพื่อน้องนุ่งก็แล้วกัน” นุชรียิ้มแฉ่งให้พี่ชาย

“ดีแล้วที่นุ่ง ถ้าไม่นุ่งนี่คุณกุมภ์หลอนแน่ ๆ โอ๊ย!” กุมภ์ร้องเสียงหลงเมื่อโดนข้อศอกของน้องสาวกดลงบนพุง

“สมน้ำหน้า!!! นี่แน่ะ!!! เวลาไม่นุ่งพี่นะยังชอบเลย”

“เดี๋ยวนี้เราชอบพูดอะไรสิบแปดบวกจริงเชียว” กุมภ์ทำหน้าเหยเกเพราะโดนข้อศอกของน้องอัดเข้ามาเต็ม ๆ แรง

“ก็คุณกุมภ์เริ่มก่อน”

“กดลงมาได้ เจ็บนะคุณนุช คุณกุมภ์ป่วยอยู่น่าจะถนอมกันบ้าง”

“ป่วยหนักก็ให้เมียดูแลไปแล้วกันค่ะ ชิ!” นุชรีย่นจมูกใส่พี่ชาย กุลยาหน้าแดงเพราะถูกเรียกว่าเป็นเมียกุมภ์อยู่บ่อย ๆ แต่เธอก็ค่อนข้างที่จะชินเสียแล้ว

“ลุกไม่ไหวก็อ้อนเมียนะคุณกุมภ์” นุชรีก้มลงไปกระซิบที่ริมหู

“ครับ” กุมภ์รับคำ ยิ้มหวานให้กุลยา คนถูกส่งสายตาหวาน ๆ มาให้ยิ้มเขินแทบจะทันที

“งั้นคุณนุชกับพี่นะกลับก่อนนะคะ เดี๋ยวจะมาเยี่ยมใหม่ เราสองคนต้องเตรียมงานแต่งงานน่ะค่ะ” นุชรีเอ่ยขอตัว

“ครับ” กุมภ์ยิ้มให้น้องสาว

“งั้นขอกุลติดรถไปด้วยนะคะ จะไปเอาเสื้อผ้ามาเฝ้าคุณกุมภ์น่ะค่ะ”

กุลยารีบเอ่ยขึ้น เพราะเธอเองก็ไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย คิดว่าหากกุมภ์รับไม่ได้เมื่อมารดาของเขาบอกว่าเธอโดนข่มขืน เธอก็จะกลับบ้านสวน ไม่ขอเจอหน้าเขาอีก แผนของกันยาอาจจะดูรุนแรงเกินรับได้ แต่เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่า ถ้าอนาคตเธอเกิดเหตุร้ายแรงขึ้นแบบนั้น เขาจะยังรักเธอที่เธอเป็นเธอหรือรักร่างกายของเธอกันแน่ แล้วความจริงใจของเขาก็พิสูจน์ทุกอย่างว่าเขารักเธอจริง ๆ

“นายแม่กับคุณป้าจะกลับพร้อมกันไหมคะ” นุชรีหันไปถามมารดาและผู้เป็นป้า

“แม่กลับด้วยจ้ะ”

“งั้นป้าอยู่ต่อนะจ๊ะ เฝ้าพ่อกุมภ์ก่อนเพราะไม่มีใคร พอหนูกุลมาป้าค่อยกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ค่อยมาผลัดเปลี่ยนหรือจะให้แม่จ้างพยาบาลพิเศษเพิ่ม”

“ไม่ต้องหรอกค่ะนายแม่ หนูเฝ้าคุณกุมภ์เองค่ะ จะได้ไม่ต้องสิ้นเปลือง” กุลยาเอ่ยบอกกันยาอย่างมีน้ำใจ กันยายิ้มกว้างให้ว่าที่ลูกสะใภ้ในทันที

พอทุกคนคล้อยหลังกันไปหมดแล้ว กุมภ์ก็หันไปสั่งลูกน้องทันควัน

“ไปดูหน่อยไอ้อังคารว่าไม่มีใครจริง ๆ แล้ว” กุมภ์ลุกจากเตียงด้วยท่าทีกระปรี้กระเปร่า อังคารอ้าปากค้างตาโตก่อนจะเกาหัวเดินไปที่ประตู

“ไม่มีใครแล้วครับนายหัว” อังคารรายงานเจ้านายตาปริบ ๆ ตอนนี้กลิ่นความทะแม่ง ๆ กำลังลอยกรุ่นมาเตะจมูกของเขาอย่างรุนแรง

“กุมภ์เป็นยังไงบ้างลูก” คุณกันยาเอ่ยถามลูกชายคนเดียวด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“คนของนายแม่หมัดหนักชะมัดยาดเลยครับ” กุมภ์ยกมือขึ้นแตะตรงมุมปากแล้วต้องซี้ดออกมาเบาๆ

“คงกินน้ำพริกไม่ได้ไปหลายวันเลยลูก” คุณกันยาปลอบใจลูกชาย

“คุณแม่ยังจะให้ผมกินน้ำพริกอีกเหรอครับ ผมนี่แทบตาย ดีนะครับที่มันบอกว่ามันเป็นใคร”

ย้อนไปตอนเกิดเหตุ...

“ผมวิชัยเองครับนายหัว นายแม่ของคุณส่งผมมา”

“มึงออกมาจากคุกตอนไหนวะ” กุมภ์เอ่ยถาม ตอนที่วิชัยขยับใบหน้าเข้ามาหาพลางกระซิบกระซาบสลับกับตะคอกเสียงดังให้สมจริงสมจัง