58

แต่ถ้าทำเรื่องย้ายกลับมาที่นี่ได้สำเร็จ เขาก็อยากกลับมาอยู่กับนุชรี แต่ถ้ายังย้ายไม่ได้ก็คงอยู่ที่โน่นไปก่อน เพราะว่านุชรีเองก็ต้องดูแลกิจการของครอบครัว ดังนั้นก็คงจะได้พบกันเฉพาะวันหยุดสุดสัปดาห์หรือวันหยุดนักขัตฤกษ์เท่านั้น

“คุณกุมภ์นี่โคตรสำออยเลยนะคะ”

“เขาก็คงอยากอ้อนเมียน่ะครับ” ชัยชนะไต่มือไปกับแขนของคนรัก

“อะไรของพี่นะ” เธอหันมาถามก่อนจะหน้าแดงเมื่อรู้ความต้องการของแฟนหนุ่ม

“เขาสองคนจู๋จี๋กัน เราก็ควรจะจู๋จี๋กันบ้างนะ นาน ๆ พี่จะได้หยุดงานสักที” ชัยชนะยิ้มหวานให้คนรัก

“ถ้าคิดถึงก็โทร. มาหาสิคะ เดี๋ยวนุชไปหาพี่นะเอง นุชน่ะไม่ได้ทำงานประจำ ขับรถไปหาไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง”

“ไม่กี่ชั่วโมงก็สี่ห้าชั่วโมงนะครับ พี่กลัวนุชเหนื่อย”

“ให้คนขับรถขับไปให้ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ พี่นะน่ะน่ารัก” เธอหยิกแก้มแฟนหนุ่ม ก่อนจะหันไปคุยกับพี่ชาย

“คุณกุมภ์คะ ไม่เป็นอะไรแล้วงั้นคุณนุชกลับก่อนนะคะ”

“จ้ะ” กุมภ์รับคำน้องสาว

“พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้วนะคะ ดีแล้วค่ะ นอนอยู่โรงพยาบาลน่าเบื่อจะตายไป” นุชรีผู้ไม่ชอบนอนโรงพยาบาลเอ่ยขึ้น

“คุณกุมภ์ก็เบื่อครับ อีกอย่างก็ไม่อยากให้กุลเขาเหนื่อยด้วย ต้องมาดูแลพี่” กุมภ์คุยกับญาติผู้น้อง

“คุณกุมภ์ร่างกายแข็งแรง แผลหายเร็วมากเลยนะคะ ดูสิคะไม่กี่วันก็หายแล้ว โดนซ้อมขนาดนี้ ถ้าเป็นกุลป่านนี้คงยังนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่เลยค่ะ” กุลยามองแผลตามร่างกายของชายคนรักด้วยสีหน้าโล่งใจที่เขาหายเร็วขนาดนี้

“แค่ก ๆ ๆ” กุมภ์สำลักน้ำที่กำลังดื่มเมื่อได้ยินหญิงสาวอันเป็นที่รักพูดเช่นนั้น

“ใช่ค่ะ คุณกุมภ์เขาแข็งแรงน่ะค่ะ ปกติก็ไม่ค่อยเจ็บป่วยอะไร จริงไหมคะพี่นะ” นุชรีกระแทกข้อศอกใส่แฟนหนุ่มเพื่อให้เขาเออออห่อหมก

“ใช่จ้ะ” ชัยชนะรับคำก่อนจะยิ้มแฉ่ง เอ่ยขอตัวอีกครั้งเพื่อพาแฟนสาวกลับบ้าน

“คุณกุมภ์อยากได้อะไรอีกไหมคะ” กุลยาเอ่ยถามอย่างใส่ใจ เวลาที่ได้อยู่กับคนที่รักไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ทั้งคุณยายหรือน้องสาว แม้กระทั่งบิดาที่ไม่เคยใส่ใจดูแล เธอก็อยากจะทำสิ่งดี ๆ ให้คนที่เธอมีความสุข และไม่เคยหวังสิ่งตอบแทนใด ๆ จากคนเหล่านั้น ขอแค่คนที่เธอรักมีความสุขก็เพียงพอแล้ว

“ไม่อยากได้อะไรแล้วครับ ผมอิ่มแล้ว อาหารฝีมือคุณอร่อยมาก ๆ เลยครับ” นายหัวหนุ่มจับมือหญิงสาวมากุมเอาไว้หลวม ๆ มองสบตาของเธออย่างมีความหมาย

“ยิ้มอะไรคะ”

“มีความสุขจัง ได้เห็นหน้าคุณทุกวันแบบนี้ ผมขอเรียกชื่อเล่นคุณได้ไหมครับ ผมอยากสนิทสนมกับคุณในทุก ๆ เรื่อง”

“ได้สิคะ”

“เรียกพี่ว่าพี่กุมภ์แทนที่จะเรียกคุณได้ไหมครับ” เขาขออีก เธอก็พยักหน้าให้ตามที่ขอ

“ยังเจ็บแผลหรือมีอาการอะไรอีกไหมคะ” กุลยาเอ่ยถาม เธอยังเป็นห่วงเขาอยู่มาก กลัวจะมีอาการแทรกซ้อนอะไรให้ต้องเป็นห่วงอีก

“ไม่เป็นอะไรแล้วครับ พี่อยากออกจากโรงพยาบาลเต็มทีแล้ว อยากแต่งงานกับกุลเร็ว ๆ จัง”

“ก็ตอบตกลงแต่งแล้วนี่คะ นายแม่ของพี่กุมภ์ก็หาฤกษ์ให้แล้ว แต่งหลังคุณนุชกับผู้กองนะแค่ไม่กี่วันเอง” ฤกษ์งามยามดีที่สองแม่หามาให้นั้นไล่เลี่ยกัน แม้จะแต่งคนละวันกันแต่ก็ช่วยกันเตรียมงานเอาไว้ล่วงหน้าถึงสองงาน

“อยากแต่งวันนี้เลย”

“ทำเป็นพูดดีไป ตอนนี้ยังนอนอยู่โรงพยาบาลเลยนะคะ ไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่ะ”

“สำหรับงานแต่งเอาที่กุลชอบเลยนะครับ อยากได้แบบไหน จัดแบบไหน ชุดอะไรพี่ใส่ได้หมด”

“เอาที่เราสองคนชอบดีกว่าค่ะ กุลน่ะยังไงก็ได้” เธอไม่ได้อยากได้งานแต่งใหญ่โตหรืออะไร แต่ก็ต้องยอมทำตามกันยามารดาของกุมภ์ ท่านเป็นที่นับหน้าถือตาในจังหวัดจะจัดงานแต่งลูกชายทั้งทีก็ต้องให้สมเกียรติสมหน้าตาฐานะ จะจัดเงียบ ๆ ไม่บอกใครก็ไม่ได้ เดี๋ยวคนโน้นคนนี้จะหาว่าข้ามหน้าข้ามตาเอาได้ เธอเลยไม่ขัดเรื่องงาน เพราะเป็นคนง่าย ๆ ยังไงก็ได้ ค่อนข้างจะตามใจคนอื่น

“ร้อนจังเลยครับ” เขาจับมือเธอมาจุ๊บเบา ๆ พลางทำเสียงออดอ้อน

“ร้อนเหรอคะ งั้นปรับแอร์ให้เย็นลงหรือจะเปิดพัดลมเพิ่มคะ” กุลยาเอ่ยถาม

“ไม่ใช่ค่ะ พี่หมายถึงพี่เหนียวตัว อยากเช็ดตัวครับ” กุมภ์เอ่ยบอกแล้วทำท่าบิดไปบิดมาคล้ายจะเขินอาย

“ได้สิคะ อยากจะเช็ดตัวก็ไม่บอก” เธอยิ้มหวานให้กุมภ์ ทำเอาใจหนุ่มสั่นไหว

“จริง ๆ แล้วไม่ได้อยากให้เช็ดตัวอย่างเดียวนะครับ” คนพูดไล้หลังมือของหญิงอันเป็นที่รักเบา ๆ มองสบตาเธอด้วยดวงตาหวานหยด

“พี่กุมภ์น่ะ นี่มันโรงพยาบาลนะคะ” กุลยามีท่าทีสะเทิ้นอาย

“ห้องล็อกอยู่ไม่ใช่เหรอ ไม่มีใครเห็นหรอก ตอนนี้ปลอดโปร่งโล่งสบาย ไม่มีพยาบาลมากวนใจเราแน่นอน”

“พี่กุมภ์เขยิบไปหน่อยสิคะ ก่อนเช็ดตัวกุลจะป้อนนมจากเต้าให้พี่กินน่ะค่ะ” คนพูดส่งสายตาหวานฉ่ำ คนฟังหัวใจเต้นแรง

“งั้นพี่ดูดไม่เกรงใจแล้วนะครับ”

“ค่ะ”

กุมภ์หลับตาแล้วอ้าปาก ทำท่างับด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

“โอ๊ย!!! เจ้านายจะปลุกปล้ำผมเหรอครับ ผมขนลุกไปหมดแล้ว นายหัวบ้าไปแล้ว” เสียงเอะอะโวยวายของอังคารปลุกให้กุมภ์ตื่นขึ้นมาจากฝันหวาน ใบหน้าของลูกน้องที่ลอยอยู่ในระยะกระชั้นชิดพร้อมกับปากของเขาที่กำลังจะยื่นไปจุ๊บทำให้กุมภ์สะดุ้งสุดตัว

“เฮ้ย! โอ๊ย!” กุมภ์กลิ้งตกเตียงร้องโอดโอยเสียงหลงเพราะตกใจ

“ตายแล้ว! นายหัว!” อังคารรีบวิ่งไปประคองร่างของเจ้านายหนุ่มเอาไว้

“ไอ้บ้า มึงจะปล้ำกูหรือไง”

“ใครจะปล้ำใครกันแน่ครับ นายหญิงให้ผมคอยดูแลนายหัวเพราะว่าจะลงไปซื้อผลไม้ จู่ ๆ นายหัวก็คว้ามือผมไปจับเอาไว้ ไล้ไปไล้มาพูดจาน่าขนลุก โคตรจั๊กจี้ แถมยังจะจูบจะปล้ำผมอีก” อังคารเล่าไปทำท่าสยองไป

“กูจะไปทำแบบนั้นทำไม” กุมภ์ถูกประคองขึ้นเตียงด้วยใบหน้าเหยเกแดงก่ำ เมื่อกี้เขาฝันไปเหรอนี่

โคตรเหมือนจริง!!!

“อย่าบอกนะครับว่านายหัวกำลังฝันลามกอยู่”

“ใครจะไปฝันอะไรแบบนั้น” กุมภ์ทำเสียงดังเข้าข่ม

“ต้องใช่แน่ ๆ เลยครับ อึ๋ย! ผมขนลุกไปหมดแล้ว นึกว่าจะต้องตกเป็นของนายหัวซะแล้ว”

“มึงพอได้แล้ว กูขนลุก แล้วเมียกูไปไหน”

“ลงไปซื้อผลไม้ไงครับ เมื่อกี้บอกไปแล้ว ผมเข้ามาตอนเจ้านายนอนหลับพอดี เห็นนายหญิงบอกว่าผู้กองนะกับคุณนุชก็เพิ่งกลับไป พอเจ้านายกินข้าวกินยาก็เคลิ้มหลับน่ะครับ เลยฝากผมให้ช่วยดูแล”

“โคตรเซ็ง”

“เซ็งอะไรครับเจ้านาย” อังคารเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“นึกว่าจะได้แอ้มเมีย”

“ฮั่นแน่! เจ้านายฝันลามกอยู่จริง ๆ ด้วย”

“มึงไม่ต้องตอกย้ำก็ได้ว่ากูฝันลามก มึงจะตอกย้ำทำไมนักหนา”

“อ้อ... ครับ พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ”

“เบื่อจะตายอยู่แล้ว”

“มีนายหญิงอยู่ด้วย ยังเบื่ออีกเหรอครับ”

“มีมึงนี่แหละที่กูเบื่อ กูจะเบื่อเมียกูทำไม”

“ผมน้อยใจแย่สิครับ อุตส่าห์มาเยี่ยมเจ้านายเลยนะครับ”

“ไอ้อังคารกูถามมึงจริง ๆ เถอะ”

“ถามจริง ๆ ก็ตอบจริง ๆ ครับ”

“มึงเอาสักอย่างได้ไหม จะเรียกกูว่านายหัวหรือเจ้านาย กูสับสน”

“อ้อ... ผมขอเรียกทั้งสองอย่างได้ไหมครับ ก็เรียกแบบนี้มานานหลายปีแล้ว”

“ไอ้นี่กวนส้นตีนอีกแล้ว”

“อย่าหงุดหงิดสิคะคุณกุมภ์” เสียงหวาน ๆ ที่ดังขึ้นทำให้ทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องหยุดทะเลาะกันโดยพลัน

“หายไปไหนมาครับกุล พี่คิดถึงแทบแย่”

“คะ?” สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้กุลยาอุทาน

“ต่อไปเรียกกันแบบนี้นะครับ”