ตอนที่ 1 ความเมาทำให้เราเจอกัน

ตอนที่ 1

ความเมาทำให้เราเจอกัน

“ฉันว่านายทำได้นะไม่จำเป็นที่ต้องมานั่งเครียด บริษัทนี้สุดท้ายมันก็ต้องเป็นของนายแค่วันนี้มันอาจจะดูเร็วไปก็เท่านั้น”

         อธิชพยายามเตือนสติและใช้เหตุผลเข้าคุยกับเพื่อนเพราะเขารู้ว่าตอนนี้ในหัวของพีรันธร มีแต่คำว่าทำไม่ได้แต่สำหรับอธิช เขาเชื่อและมั่นใจว่าเพื่อนของเขาสามารถดูแลบริหารบริษัทได้ไม่ต่างจากที่รุ่นพ่อได้ทำไว้

         “ฉันก็ไม่ได้อยากจะเครียดนะแต่นายก็รู้ว่าชีวิตฉันชอบความเป็นอิสระในเมื่อคุณพ่อคุณแม่วางมือแบบนี้ชีวิตของฉันก็จะต้องรับผิดชอบมากขึ้นเพราะบริษัทมันไม่ได้หมายถึงแค่ครอบครัวฉันแต่มันหมายถึงอีกหลายร้อยชีวิตที่ฉันต้องดูแล”

         พีรันธรเป็นลูกชายคนเดียวของท่านประธานใหญ่บริษัทนำเข้ารถยนต์หรู เขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างค่อนข้างอิสระเพราะใช้ชีวิตส่วนใหญ่เรียนอยู่ที่ต่างประเทศพอเรียนจบได้กลับเข้ามาทำงานที่บริษัทของตัวเองได้เพียงไม่กี่ปีผู้เป็นพ่อก็ตัดสินใจวางมือและพาแม่ของเขาย้ายไปทำรีสอร์ตขนาดเล็กบนดอยในภาคเหนือทันที

         ท่านประธานคนใหม่ไม่ได้กังวลเรื่องการบริหารแต่พีรันธรแค่รู้สึกว่าตัวเขาเองยังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบงานใหญ่แบบนี้ ชีวิตที่เคยอิสระทำอะไรก็ได้ไปไหนก็ได้คิดหรือตัดสินใจก็ทำตามที่ตัวเองต้องการ มันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้วเมื่อเขาเข้ามารับตำแหน่ง 

         “เมามากแล้ว ฉันว่าเรากลับกันเถอะพรุ่งนี้ฉันต้องทำงานแต่เช้าแล้วนายก็อย่าลืมพรุ่งนี้มีประชุมช่วงบ่ายฉันจะช่วยย้ำเลขาให้เตรียมเอกสารให้เรียบร้อยและโทรศัพท์เตือนก่อนถึงเวลา”

         อธิชนอกจากเป็นเพื่อนสนิทและยังเป็นพนักงานในบริษัทของพีรันธร  เขาจึงเข้าใจเพื่อนทั้งในฐานะที่เป็นเพื่อนและในฐานะที่เป็นเจ้านาย

         “กลับก่อนเลย ฉันยังอยากนั่งฟังเพลงเพลินๆแค่นายมานั่งเป็นเพื่อนก็ขอบใจมากแล้วรีบกลับไปเถอะป่านนี้ชมพู่เตรียมไม้เรียวรอแล้ว”

         คนเป็นเพื่อนถึงแม้จะห่วงแค่ไหนแต่ก็ต้องขอตัวกลับก่อนเพราะอธิชเองแต่งงานมีครอบครัวแล้วและพรุ่งนี้เขามีงานต้องทำในฐานะพนักงานขายของบริษัทพีรันธร

         “อันนาพอได้แล้ว ฉันว่าเธอไม่ควรจะคิดเครียดในเรื่องที่มันยังมาไม่ถึงบางทีพ่อกับแม่อาจจะแค่ขู่ก็ได้”

         เฌอปรางพยายามพูดปลอบใจเพื่อนทั้งที่ความจริงเธอก็คิดเหมือนอันนาว่าเรื่องนี้มันใกล้จะเป็นเรื่องจริงแล้วแต่ถ้าพูดออกไปตามที่คิดจะยิ่งทำให้คนตรงหน้าที่กำลังเครียดดื่มหนักกว่าเก่า

         “ฉันไม่เข้าใจเลยชื่อเสียงของธนาเทพใครๆก็รู้ว่าเจ้าชู้           ติดการพนันและอีกสารพัดความเลวแต่ทำไมคุณพ่อคุณแม่ถึงทำเป็นมองไม่เห็นและคิดว่าผู้ชายคนนี้เหมาะที่จะมาเป็นลูกเขยหรือแท้จริงแล้วคุณพ่อคุณแม่คิดว่าฉันไม่มีปัญญาหาผู้ชายที่ดีกว่านี้ได้”

         หญิงสาวพูดไปร้องไห้ไปเพราะลึกๆแล้วเธอรู้สึกได้ว่าบุพการีมองว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่มีอะไรสู้พี่สาวของเธอได้และเมื่อปีที่ผ่านมาแอนนาเพิ่งเข้าประตูวิวาห์กับนักธุรกิจหนุ่มชาวมาเลเซียส่วนตัวเธอเองกลับเอาแต่คบกับเพื่อนชายที่เป็นเพียงพนักงานบริษัทหรือไม่ก็ข้าราชการชั้นผู้น้อยเท่านั้น

         “คิดไปไกลแล้วแต่ต่อให้พ่อกับแม่เธอคิดแบบนั้นก็เป็นเพราะเขาเป็นห่วงอยากจะให้ลูกสาวคนเล็กของเขาได้แต่งงานกับคนที่คู่ควร”

         เฌอปรางคิดแบบที่พูดออกไปจริงๆแต่ก็เห็นด้วยกลับที่เพื่อนของเขาคิดเพราะถึงแม้ว่าชนาเทพจะเป็นผู้ชายที่มาจากครอบครัวที่ดีฐานะดีหน้าที่การงานดีแต่สิ่งที่ผู้ชายคนนั้นไม่มีก็คือความเป็นคนดีนั่นเอง

         “ในเมื่อคุณพ่อคุณแม่อยากได้ลูกเขยนัก ฉันก็จะหาให้เขาเอาแบบที่เขาต้องการแต่ต้องไม่ใช่ชนาเทพ ฉันจะทำให้พ่อแม่เห็นว่าฉันก็มีดีไม่แพ้พี่แอนนา”

         “แล้วแต่จะตัดสินใจแต่ตอนนี้ฉันว่าเราควรกลับกันได้แล้ว แม่กับพ่อฉันสลับกันโทรมาเป็นสิบสายถ้าขืนยังไม่กลับมีหวังโดนไล่ออกจากบ้านแน่ ๆ”

         คนหนึ่งอยากอยู่ต่ออีกคนอยากกลับบ้าน อันนาจึงบอกให้เพื่อนของเธอกลับบ้านไปก่อนเพราะอารมณ์แบบนี้หญิงสาวยังไม่อยากเจอหน้าพ่อกับแม่ยังอยากนั่งฟังดนตรีให้คลายเครียดและมันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรเพราะปกติเธอก็มาที่ร้านนี้อยู่เป็นประจำ

         “เรากลับก่อนนะอันนาแล้วก็อย่าให้ดึกอย่าดื่มมากเดี๋ยวจะขับรถกลับไม่ไหวทำอะไรก็อย่าลืมคิดถึงตัวเองด้วยปัญหามีไว้ให้แก้เครียดไปก็เท่านั้นไว้ว่างๆเจอกันใหม่นะเพื่อน”

         เฌอปรางโบกมือลาเพื่อนแม้จะยังเป็นห่วงอยู่ก็ตามแต่ถ้าเธอยังไม่กลับคงได้มีปัญหากับที่บ้านแน่เพราะพ่อแม่ของเธอยังคงหัวโบราณอยู่และเป็นห่วงเธอที่เป็นลูกสาวคนเดียวเอามากๆ

         นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนแล้วเวลานี้หลายคนอาจกำลังนอนหลับไหลอยู่บนที่นอนอันแสนอบอุ่นแต่สำหรับอันนาเธอกลับไม่อยากกลับบ้านเพราะรู้สึกเหมือนที่นั่นไม่มีใครรอเธออยู่

         อุ้ย!

         “ขอโทษด้วยครับ”

         ชายหนุ่มรูปร่างสูงหน้าตาดีในชุดทำงานที่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่แค่เด็กวัยรุ่นที่มาเที่ยวตามปกติหันมาขอโทษหญิงสาวที่เขาเดินชนเธอจนเครื่องดื่มในมือหกหมด

         “ทำไมเดินไม่ดูแบบนี้ไม่เห็นหรือไงว่ามีคนนั่งอยู่หรือไม่ได้เอาตามาด้วย”

         อันนาอยู่ในอารมณ์ที่ไม่พร้อมจะให้อภัยใครความเครียดที่ยังไม่ได้ถูกระบายออกทำให้เธอหันไปตะคอกเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงใส่หน้าชายหนุ่มที่มองเธอด้วยสายตาอย่างรู้สึกผิด

         “ผมไม่ได้ตั้งใจแล้วก็ขอโทษคุณแล้วหรือคุณคิดว่าผมควรจะชดใช้คุณด้วยอะไรถึงจะทำให้คุณพอใจมากขึ้น”

         อันนาพยุงตัวให้ลุกขึ้นและพยายามจับเก้าอี้ไว้เพราะตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกว่าโลกในหัวเธอมันหมุนไปหมด

         “รวยมากเลยหรือไงพูดจาแบบนี้อยากจะอวดรวยใช่ไหม”

         หญิงสาวยังไม่ทันที่จะพูดจบ เธอก็อาเจียนออกมาใส่เสื้อผ้าของพีรันธรจนเลอะไปหมด ชายหนุ่มจึงรีบประคองเธอไว้เพราะใบหน้าซีดเซียวแสดงให้เห็นว่าเธอกำลังเมา

         “นั่งก่อนเดี๋ยวผมจะหาผ้ามาเช็ดให้แล้วนี่คุณมากับใคร”

         พีรันธรถามหาเพื่อนของหญิงสาวเพราะเท่าที่เขามองไปรอบๆไม่เห็นว่ามีใครทำท่าว่ารู้จักกับเธอเลยสักคน

         “ฉันมาคนเดียวหายกันนะคุณชนแก้วเหล้าฉัน ฉันอ้วกใส่คุณ”

         ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรเขาขอให้พนักงานในร้านไปหาผ้าขนหนูมาเช็ดใบหน้าของคนเมาที่ตอนนี้เลอะเทอะไปหมดส่วนเสื้อของเขาใช้เพียงกระดาษทิชชู่เช็ดเท่านั้น

         “มาคนเดียวแบบนี้แล้วจะกลับอย่างไร”

         “ฉันกลับได้ไม่ได้เมา ฉันยืนตรงได้และก็พูดชัดเหมือนเดิม” 

         อันนายังไม่ทันจะก้าวเท้าเดินเธอก็ชนเข้ากับเก้าอี้จนเกือบลงไปนั่งกับพื้นถ้าพีรันธร ไม่คว้าตัวของเธอไว้ทัน

         สายตาของทุกคนที่จะจ้องมองมาทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจพาหญิงสาวที่เมาไม่ได้สติออกจากร้านและพาไปที่รถของเขาเพื่อตั้งใจจะพาเธอไปส่งที่บ้านเองแต่เมื่อลองถามแล้วคนเมาก็ไม่ได้อยู่ในอาการที่จะบอกได้ว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจว่าจะพาเธอไปพักที่คอนโดมิเนียมของเขาก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน

        

“เป็นผู้หญิงยังกล้าที่จะมาเที่ยวคนเดียวทำตัวแบบนี้พอมีอะไรเกิดขึ้นสังคมก็เอาแต่ประนามผู้ชาย”

           ชายหนุ่มหันมามองหญิงสาวผมยาวในชุดเสื้อแขนตุ๊กตากระโปรงสีดำที่ตอนนี้ถกขึ้นมาจนเห็นขาเรียวด้วยความรู้สึกไม่ชอบในสิ่งที่เห็นพอสำหรับเขาแล้วผู้หญิงที่ดีจะไม่มาเที่ยวที่แบบนี้เด็ดขาด

         “หนูไม่แต่ง หนูบอกว่าหนูไม่แต่ง คุณพ่อคุณแม่ไม่รักหนูแล้วใช่ไหม”

         คนขับรีบจอดรถเข้าข้างทางเมื่อได้ยินเสียงคนข้างๆเหมือนกำลังละเมอโวยวายเหมือนกลัวใครอยู่

         “คุณ! คุณเป็นอะไร”

         “ผู้ชายคนนั้นมันไม่ได้ดีอย่างที่คุณพ่อคุณแม่คิดอย่าบังคับลูกเลยนะคะ”

         พีรันธรพยายามจับใจความจากคำพูดของหญิงสาวที่เมาไม่ได้สติอยู่ข้างๆเขาสิ่งที่เธอพูดน่าจะเกี่ยวข้องกับผู้ชายคนหนึ่งและพ่อแม่ของเธอคงจะกำลังบังคับเธอให้ทำอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เขาก็สัมผัสได้ว่าหญิงสาวที่อยู่ข้างๆเธอกำลังเสียใจและรู้สึกหวาดกลัวซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกของเขาตอนนี้