ตอนที่ 4 จำไม่ได้หรือไม่ได้จำ

ตอนที่ 4

จำไม่ได้หรือไม่ได้จำ

         “รัญขอบคุณแม่เลี้ยงมากนะคะที่จะดูแลหมอกให้ในระหว่างที่รัญจะไปทำงานที่กรุงเทพ”

         หญิงสาวสองคนกอดกันด้วยความรู้สึกที่ทั้งห่วงและคิดถึงเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายจะไปไกลจากที่นี่และยังไม่รู้ว่าอีกนานไหมถึงจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม

         “ฉันทำเพื่อเธอได้แต่ฉันเป็นแม่แทนเธอไม่ได้นะ                 หมอกต้องการแม่กลับมาหาลูกบ่อย ๆ และรีบทำทุกอย่างที่เธอต้องการให้ไวที่สุดถึงฉันจะไม่เห็นด้วยแต่ก็คงจะไม่ห้ามเพราะมันคงเป็นกรรมเวรของเธอทั้งสองคนที่สร้างกันมา”

         รัญชิดารับลูกชายจากป้าสร้อยแม่บ้านมานั่งลงบนตักของเธอ ปากเล็กพรหมหอมแก้มลูกชายด้วยความคิดถึง

         “แม่จะทำให้พ่อรู้ว่าเราสองคนมีค่าเกินกว่าที่เขาจะทำเหมือนเราเป็นคนโง่แบบนี้”

         คนเป็นแม่ได้แต่พูดกลบเกลื่อนว่าสิ่งที่ตัวเองเลือกทำคือสิ่งที่ดีที่สุดทั้งที่หัวใจลึก ๆ ตัวเธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่าที่ทำไปมันถูกหรือผิดรู้แต่ว่าเธอต้องรู้ความจริงที่เป็นความจริงจริง ๆ ไม่ใช่การกลายเป็นคนไม่มีตัวตนในสายตาของภูวิศแบบนี้

         “จำไว้นะว่าชีวิตของเธอสำคัญกับลูกมาก รีบกลับมาแล้วฉันจะพาหมอกไปหาเธอบ่อย ๆ ”

         ราตรีเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาทั้งที่ตั้งใจว่าจะเข้มแข็ง             เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะคนตรงหน้าจะไปแต่ที่เธอเสียใจคือการต้องมาเห็นผู้หญิงด้วยกันเสียใจเพราะความรักเหมือนที่เธอเคยผ่านมาเมื่อหลายสิบปี

         การเริ่มต้นชีวิตการทำงานในบริษัทวันแรกไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับหญิงสาวที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในไร่ถึงแม้จะเรียนมาทางนี้ก็ตามแต่การทำงานในตำแหน่งเลขาแม่เลี้ยงที่ไร่ผาหมอกไม่ต้องเรียนรู้เรื่องเอกสารมากเท่ากับการทำงานที่นี่

         “ตรงนี้รัญต้องตรวจก่อนทุกครั้งที่จะเอามาให้ผมเซ็น”

         “ได้ค่ะพี่ภู...เอ๊ย! ขอโทษค่ะ คุณภู”

         เลขาคนใหม่ลืมตัวเผลอเรียกผู้ชายที่กำลังสอนงานเธออยู่ตรงหน้าด้วยความเคยชิน

         “ความจริงผมก็ชอบนะที่รัญเรียกว่าพี่แต่คนอื่นอาจจะมองไม่ค่อยดี เอาเป็นว่าถ้าไม่มีใครอยู่เรียกผมแบบที่คุณเผลอเรียกเมื่อครู่ก็ได้”

         รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นสายตาที่ให้ความสำคัญมันทำให้รัญชิดาเผลอยิ้มตอบกลับไปเหมือนทุกครั้งที่เธอเคยยิ้มให้เขาเสมอเมื่ออยู่ที่ไร่ผาหมอก

         “กลางวันรัญกินข้าวกับผมนะเพราะตั้งแต่มาทำงานผมก็กินข้าวคนเดียวตลอด ไม่ติดอะไรใช่ไหมหรือกลัวแฟนว่า”

         ภูวิศวางปากกาในมือลง สองมือกอดอกรอฟังคำตอบจากเลขาคนใหม่ที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนจากรอยยิ้มแบบสดชื่นเป็นรอยยิ้มที่ดูมีบางอย่างซ่อนอยู่

         “รัญโสดค่ะ เพิ่งโสดได้ไม่นานโดนแฟนทิ้งมาค่ะแต่จริง ๆ แล้วก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าเขาเป็นแฟนเพราะบางทีผู้ชายไร้ความรับผิดชอบคนนั้นเขาอาจไม่ได้คิดกับรัญจริงจังแค่มาทำให้รักแล้วก็จากไปก็ได้ค่ะ”

         “ไม่เอาดีกว่า เราไม่พูดเรื่องเครียด ๆ เปลี่ยนเป็นช่วยกันคิดว่ากลางวันนี้เราจะกินอะไรกันดี”

         ภูวิศไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรเมื่อเขาได้ยินเลขาสาวพูดถึงคนรักแล้วทำไมเขาต้องรู้สึกถึงรังสีความโกรธแค้นและรู้สึกกลัวสายตาของเธอที่จ้องมอง เขาจึงได้เลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องพูดดีกว่า

         ภาพท่านรองประธานหนุ่มกับเลขาสาวสวยคนใหม่เดินออกไปกินอาหารกลางวันด้วยกันตกเป็นเป้าสายตาของบรรดาพนักงานสาว ๆ ที่แอบมองอยากจะกินท่านรองประธานอยู่แต่ยังไม่มีโอกาสต่างพากันซุบซิบด้วยความอิจฉา

         สัปดาห์แรกของการทำงานรัญชิดาแทบจะไม่ได้ออกจากห้องทำงานของภูวิศเลยเพราะเขาคอยสอนงานเธอตลอดและยังมีงานบางส่วนที่ชายหนุ่มเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจต้องให้เลขาของบิดามาช่วยอธิบายให้ทั้งเขาและเลขาคนใหม่ฟัง

         “เฮ้อ!....เหนื่อยจังเลยสัปดาห์นี้ พรุ่งนี้จะได้หยุดแล้ว รัญไปเที่ยวไหนไหมวันหยุด”

         ภูวิศยื่นมือออกมาเพื่อยืดเส้นยืดสายหลังจากที่นั่งยาวมาหลายชั่วโมงเพื่อจัดการงานที่ค้างมาตลอดสัปดาห์

         “รัญจะกลับบ้านที่ต่างจังหวัดค่ะ ”

         หญิงสาวตอบตามความเป็นจริง เธอจากลูกชายมาแค่เพียงสัปดาห์เดียวก็คิดถึงใจจะขาดและยังจะเรื่องงานที่ไร่อีกเธออยากใช้วันหยุดที่ถึงแม้จะมีเพียงแค่สองวันกลับไปช่วยแม่เลี้ยงจัดการให้ได้มากที่สุด

         “บ้านของเธอคงน่าอยู่มากเลยใช่ไหม ชีวิตในเมืองมีแต่ความวุ่นวายผมยังอยากไปใช้ชีวิตบั้นปลายแบบสบาย ๆ ที่นอกเมืองเลย”

         ภูวิศขอให้เลขาเล่าถึงบ้านของเธอและเขาก็ตั้งใจฟังมาก ตั้งใจจนรัญชิดากำลังรู้สึกว่าเขาแกล้งจำเธอไม่ได้หรือความจริงแล้วเขาจำเธอไม่ได้จริง ๆ

         “แค่ฟังก็น่าอยู่แล้วไว้วันหลังผมขอพาครอบครัวไปเที่ยวบ้านรัญบ้างนะ”

         “รัญยินดีต้อนรับพี่ภูและครอบครัวค่ะ”

         น้ำตาแห้งความอ่อนแอไหลมาคลอตาอีกครั้งเมื่อรัญชิดาต้องพูดคำว่าครอบครัวกับผู้ชายที่พร่ำบอกกับเธอก่อนจากมาว่าเธอกับลูกคือครอบครัวของเขาแต่วันนี้เขากลับเรียกคนอื่นว่าครอบครัวไม่ใช่เธอกับลูกอีกต่อไป

         “ขอโทษนะคะ สงสัยมือจะเปื้อนอะไรพอมาโดนตาเลยแสบน้ำตาไหลเลยค่ะ”

         หญิงสาวยกมือไหว้ลาเจ้านายและรีบคว้ากระเป๋าสะพายเดินออกจากห้องทำงานอย่างเร่งรีบทันที

         ภูวิศมองคนตัวเล็กที่เดินออกจากห้องด้วยความเร่งรีบแบบไม่เข้าใจ เขาแน่ใจว่าน้ำตาที่หยดออกมาจากดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ใช่ตามเหตุผลที่รัญชิดาบอกแต่เขาก็คิดไม่ออกว่าคำพูดของเขาจะไปทำให้เลขาคนใหม่ต้องร้องไห้เพราะอะไรแต่น้ำตาของเธอมันทำให้เขารู้สึกผิดเหมือนว่าเป็นต้นเหตุของหยดน้ำตานั้น

         อำภาและพิมยังไม่กลับมาจากต่างประเทศ รัญชิดาจึงยังไม่มีโอกาสได้เจอคนทั้งคู่ ภูวิศคิดว่าถ้าแม่กับน้องได้เจอเลขาคนใหม่ของเขาคงจะรู้สึกชอบเหมือนเขาแน่ ๆ เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักและเรียนรู้งานได้ไวอีกทั้งยังมีความเด็ดเดี่ยวเหมือนแม่และน้องสาวของเขามาก

         วันหยุดนี้ท่านรองประธานได้แต่ขับรถไปทำบุญทำทานตามวัดต่าง ๆ เพียงคนเดียวเพราะบิดาของเขาเป็นคนรักสันโดษถ้าไม่ใช่เรื่องงานที่บริษัท ท่านก็ไม่ค่อยไปไหนหรือสุสิงกับใคร ภูวิศเองถึงจะกลับมาเดินได้เหมือนปกติแต่เขาก็ยังเดินมาก ๆ ไม่ได้จึงเลือกที่จะพักผ่อนอยู่ใกล้ ๆ บ้านเท่านนั้น ทุกครั้งที่ไปทำบุญที่วัดเขาจะขอให้ผลบุญที่เขาทำช่วยดลบันดาลให้ความทรงจำของเขากลับมาเหมือนเดิม