ตอนที่ 3 แค่เพียงได้สบตา  

ตอนที่ 3

แค่เพียงได้สบตา

         “เป็นอย่างไรบ้างภู อากาศดีไหม”

         อำภาถามลูกชายเมื่อรถยนต์จอดที่หน้าที่พักและภูวิศก้าวเท้าลงมาเดินเงียบที่พื้นหญ้าของรีสอร์ตหรูกลางหุบเขาทันที

         “ดีมากครับ ความรู้สึกของผมตอนนี้เหมือนได้กลับมาบ้านอีกครั้ง มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกหรือบางทีผมอาจจะเคยอยู่ที่แบบนี้มาก่อน”

         ชายหนุ่มยังคงจำอะไรไม่ได้เพิ่มจากเดิมแต่บรรยากาศรอบตัวก็ทำให้เขารู้สึกคลายความกังวลมากขึ้นแบบที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร

         ครอบครัวของภูวิศใช้เวลาท่องเที่ยวถึงห้าคืนก่อนที่จะเดินทางกลับเพราะที่บริษัทกำลังมีโครงการใหม่จึงไม่กล้าทิ้งงานกันมานาน

         “แวะพาฉันเข้าห้องน้ำหน่อยนะ”

         คนเป็นแม่บอกสามีที่นั่งเบาะข้างคนขับรถเพื่อให้จอดที่สถานีเติมน้ำมันข้างหน้า

         ทุกคนในรถต่างพากันไปเข้าห้องน้ำแต่ภูวิศเองเลือกที่จะขอนั่งรออยู่ที่หน้าร้านสะดวกซื้อ

         “คุณครับทำบัตรร่วง”

         สาวสวยในชุดกางเกงสีดำทั้งชุดท่าทางทะมัดทะแมงคล่องแคล่วหันมาตามเสียงทักท้วงของคนเรียกทันที

         “พี่ภู...”

         เสียงเรียกชื่อที่เบาจนชายหนุ่มไม่แน่ใจว่าผู้หญิงตรงหน้ากำลังเรียกชื่อเขาอยู่หรือเปล่าแต่กำลังจะลุกขึ้นยืนและถามซ้ำก็ดันถูกพิมเขามาขัดจังหวะเสียก่อน

         “ใครกันหรือคะพี่ภู”

         “พี่ไม่รู้จัก แค่เห็นว่าทำบัตรร่วง”

         หญิงสาวที่กำลังทำท่าทางตื่นเต้นเปลี่ยนเป็นสีหน้าเศร้าทันทีก่อนที่จะก้มลงไปหยิบบัตรและหันมาขอบคุณผู้ชายที่เธอรู้จักดีแต่เขากลับบอกว่าไม่รู้จักเธอด้วยน้ำเสียงที่กระแทกและสั่นเครือ

         “ขอบคุณนะคะที่ช่วยบอก คุณช่างเป็นคนที่ดีจริง ๆ แม้ว่าเราจะไม่รู้จักกันมาก่อนคุณก็ยังอุส่าบอกฉันว่าทำของร่วง ขอบคุณมากนะคะ”

         ผู้หญิงที่แสนจะคุ้นหน้าในความคิดของของภูวิศเดินขึ้นรถไปแล้วทิ้งไว้แต่ความรู้สึกที่ปั่นป่วนไปหมดในหัวใจให้ของเขาเพราะความรู้สึกบางอย่างมันก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันคืออะไร

         “มีอะไรหรือเปล่าคะ พิมเห็นพี่มองผู้หญิงคนนั้นจนสุดสายตาเลย”

         น้องสาวยืนมองอาการของพี่ชายแล้วรู้สึกได้ว่าผู้หญิงที่เจอเมื่อครู่คงไม่ใช่แค่คนไม่รู้จักแน่ ๆ

         “รู้สึกคุ้นหน้าเธอมาก ๆ คุ้นจนเหมือนว่าเรารู้จักกันมานานแต่ก็ไม่รู้ว่าเธอคือใคร พี่พยายามคิดมันก็คิดไม่ออก”

         พิมรีบพาพี่ชายเดินกลับขึ้นมานั่งบนรถเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเหมือนกำลังพยายามคิดมากจนรู้สึกปวดหัวหน้าแดงไปทั่วทั้งหน้า

         “คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิดค่ะ ช่างมันเถอะ พิมว่าพี่ภูนอนหลับดีกว่านะคะอีกเกือบห้าชั่วโมงกว่าจะถึงบ้าน”

        

         “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง รัญไม่น่าโง่เชื่อและรอพี่มาถึงทุกวันนี้เลย”

         รัญชิดาจอดรถข้างทางทันทีเมื่อรู้ว่าเวลานี้เธอไม่มีสติมากพอที่จะขับต่อไปได้

         วันนี้ราตรีได้มอบหมายให้น้องสาวต่างสายเลือดมาทำหน้าที่ติดต่อลูกค้าของไร่รายใหม่แทนเพราะตัวเธออายุมากแล้วอยากที่จะอยู่เลี้ยงผาหมอกที่ไร่มากกว่า การเดินทางมากรุงเทพครั้งนี้รัญชิดาไม่คาดคิดมาก่อนว่ามันจะทำให้เธอได้เจอกับผู้ชายที่เธอยังคงเฝ้ารอการกลับมาของเขาอีกครั้ง แค่เพียงได้สบตากันและพูดจากันเพียงไม่กี่คำทำให้หัวใจของคนที่รอถึงกลับแตกสลายลงในพริบตา

         “ผู้หญิงคนนั้นทั้งสวยทั้งดูดี รัญดีใจกับพี่ด้วยนะ”

         เสียงสะอื้นพูดผ่านเสียงแหบแห้งของหญิงสาวที่กำลังร้องไห้พูดในรถอยู่เพียงลำพังเหมือนกับว่าตอนนี้เธอกำลังพูดกับใครสักคนที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะทักทาย ทั้งที่เขาคือสามีและเป็นพ่อของลูกเธอ

         ความเสียใจ ความผิดหวังจะถาโถมเข้ามาในหัวใจมากแค่ไหน รัญชิดาทำได้เพียงแค่ปาดน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสายและฝืนยิ้มให้กับตัวเองเพราะหน้าที่ของเธอในตอนนี้คือการตอบแทนพระคุณของแม่เลี้ยงและต่อไปนี้เธอต้องก้าวผ่านและยอมรับความจริงว่าไม่มีผู้ชายที่เธอเฝ้ารอคอยเขาอีกต่อไปแล้ว

         บริษัทที่รัญชิดามาติดต่องงานเป็นบริษัทที่ดูใหญ่โต ด้านหลังมีโกดังสินค้าเต็มพื้นที่ หญิงสาวเห็นแล้วอดที่จะรู้สึกกลัวว่าตัวเองจะทำงานนี้พลาดเพราะเพิ่งเป็นครั้งแรกที่เธอได้ทำหน้าที่แทนแม่เลี้ยง

         การติดต่องานไม่ยากอย่างที่คิด ทุกอย่างเรียบร้อยทางบริษัทรับสินค้าทั้งหมดของไร่และให้ในราคาที่แม่เลี้ยงต้องการเมื่อหมดหน้าที่รัญชิดาก็รีบเดินออกจากบริษัทเพราะคิดถึงลูกชายจะแย่อยู่แล้วแต่ยังไม่ทันที่จะเปิดประตูเดินออกไปภาพของผู้ชายที่กำลังเปิดประตูเดินเข้ามาทำให้หญิงสาวต้องรีบนั่งลงแอบกับพนักโซฟาทันที

         “สวัสดีค่ะคุณภูวันนี้มาทำงานคนเดียวเลยนะคะ”

         พนักงานสาวที่ทำหน้าที่ฝ่ายต้อนรับดังมาจากหน้าประตูบอกถึงความเอาอกเอาใจอย่างเห็นได้ชัด

         “พิมเขาไปต่างประเทศ เออ...คุณช่วยประสานเรื่องรับสมัครเลขาให้ผมด้วยนะทางฝ่ายบุคคลแจ้งว่ารอทางประชาสัมพันธ์ลงประกาศ”

         คนแอบฟังพยายามจับต้นชนปลายจากเสียงสนทนา                รัญชิดาเดาได้ไม่อยากว่าภูวิศต้องมีตำแหน่งหน้าที่ที่สำคัญในบริษัทนี้แน่ ๆ และตอนนี้เขากำลังต้องการรับสมัครเลขา ความคิดบางอย่างก็ผลุดขึ้นมาทันที

         “แน่ใจใช่ไหมที่จะทำแบบนี้ การทำร้ายคนที่เรารักมันมีความสุขจริง ๆ หรือรัญ”

         ราตรีฟังเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากปลายสายที่โทรศัพท์มาเล่าและขออนุญาตไปสมัครงานในตำแหน่งเลขาเพื่อหวังว่าถ้าเธอได้รับเลือกคงมีหนทางได้แก้แค้นเอาคืนผู้ชายที่ทำร้ายหัวใจขอเธอบ้างมันคงดีกว่าการที่เธอจะยอมเป็นคนโง่ที่ถูกทิ้งแบบนี้

         ภูวิศทำหน้าที่คัดเลือกเลขาด้วยตัวเองเพราะเขาคิดว่าตำแหน่งนี้คือคนที่จะต้องอยู่ข้าง ๆ เขามากที่สุดจึงอยากได้คนที่ถูกใจและเข้าใจเขาได้เป้นอย่างดี

         “คุณชื่อรัญชิดาใช่ไหม”

         รองท่านประธานบริษัทอ่านชื่อด้วยความรู้สึกคุ้นกับชื่อนี้มาก เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาหญิงสาวในชุดทำงานเรียบร้อยที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา

         “ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะคุณภูวิศ ทำไมอ่านชื่อดิฉันแล้วทำหน้าแบบนั้นคะหรือว่ารู้สึกเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน”

         หญิงสาวที่เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีสำหรับการเผชิญหน้ากันจริงจังเป็นครั้งแรกหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาตลอดสองปีกว่า

         “นั่งก่อนครับ ใช่...ผมรู้สึกเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนแต่ก็นึกไม่ออกแล้วนี่เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ ผมรู้สึกคุ้นหน้าคุณมาก”

         ภูวิศสนใจแต่หน้าของคนสมัครเลขาคนใหม่จนลืมที่จะอ่านรายละเอียดข้อมูลที่ทางฝ่ายบุคคลส่งมาให้

         “คุ้นชื่อ คุ้นหน้าแบบนี้สงสัยเราจะเคยเจอกันมาก่อนแน่ ๆ เลยค่ะถ้าไม่ใช่ชาตินี้ก็อาจจะเป็นชาติที่แล้ว”

         หญิงสาวยิ่งได้ฟังผู้ชายที่เคยบอกว่ารักเธอที่สุดพูดเหมือนว่าจำเธอไม่ได้แบบนี้ หัวใจมันเต็มไปด้วยทั้งความเสียใจ โกรธและแค้นจนอยากจะลุกไปบีบคอถามว่าที่ผ่านมาเขาเห็นเธอเป็นตัวอะไรถึงได้ทำกับเธอถึงเพียงนี้แต่เกมนี้มันจะจบลงง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้            รัญชิดาจึงได้แต่พยายามเก็บกลั้นทุกอย่างไว้เพื่อหาโอกาสที่จะได้รู้ความจริงทั้งหมดและแก้แค้นให้ลูกชายของเธอที่ต้องกลายมาเป็นเด็กน้อยที่ไม่มีพ่อแบบนี้

         “ผมไม่รู้เหมือนกันครับมันอาจเป็นแค่ความรู้สึกที่คิดไปเองแต่เอาเป็นว่าผมยินดีที่ได้รู้จักคุณรัญชิดานะครับ”

         ภูวิศพยายามที่จะไม่มองสบตาหญิงสาวตรงหน้าเพราะเขาเริ่มรู้สึกเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังไม่พอใจอะไรเขาสักอย่างและตัวเขาเองก็รู้สึกแปลก ๆ เวลาที่ดวงตาทั้งคู่ประสานกัน ผู้บริหารหนุ่มเลือกที่จะสัมภาษณ์ต่ออีกไม่กี่คำถามเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาก็มีความรู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน

         คืนนี้ท้องฟ้ายังคงเหมือนเดิมแต่หัวใจของผู้ชายที่สูญเสียความจำไปบางส่วนกลับกำลังรู้สึกไม่เหมือนค่ำคืนที่ผ่านมา              วันนี้ทั้งวันภูวิศไม่รู้สึกกังวลใจเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว เขานั่งอ่านใบสมัครของรัญชิดาหญิงสาวที่เขาแสนคุ้นหน้าไปมาหลายครั้ง ใบหน้ากลมเล็กตากลมโตปากเล็กได้รูปมันช่างทำให้เขารู้สึกหลงรักผู้หญิงคนนี้อย่างไม่มีเหตุผลและสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจที่จะรับเธอเข้าทำงาน

         รัญชิดาได้รับโทรศัพท์จากบริษัทว่ารับเธอเข้าทำงานในตำแหน่งเลขาของรองประธาน นับจากนี้ไปชีวิตของเธอขอยกให้กับการแก้แค้น แค้นที่เกิดจากความรักแค้นทั้งที่ยังรักสุดหัวใจ ยังมีเวลาอีกสิบกว่าวันกว่าที่เธอจะได้เข้าทำงานในตำแหน่งใหม่               หญิงสาวจึงกลับมาที่ไร่เพื่อหาลูกชายและช่วยราตรีจัดการงานในไร่อีกหลาย ๆ เรื่องก่อนที่เธอจะไปทำงานที่กรุงเทพเต็มตัว

         เพียงแรกสบตาในวันนั้นก็ทำให้หัวใจของภูวิศกลับมามีความสุขแต่ครั้งนี้ผู้หญิงที่เขาแสนจะคุ้นหน้าเหมือนเคยคุ้นเคยกันมาก่อนจะได้มาอยู่กับเขาในทุก ๆ วัน ชายหนุ่มรู้สึกหัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูกทั้งที่ลึก ๆ ยังรู้สึกกลัวแววตาคู่สวยคู่นั้น เขาก็ได้แต่หวังว่าบางครั้งเลขาคนใหม่อาจจะทำให้เขาหลุดพ้นจากความกังวลที่เขามีมาตลอด2ปีที่ความทรงจำหายไป มันจะหมดไปจากความรู้สึกของเขาได้

อีกฝ่ายรู้สึกดีแต่อีกฝ่ายกลับรู้สึกแค้น โลกเราช่างเล่นตลกกับความรักของคนสองคนได้อย่างไม่ลงตัว ความรักที่ยังอยู่ในหัวใจของทั้งคู่จะทำให้ความจริงปรากฎขึ้นหรือทุกอย่างจะแย่ลงไปกว่าเดิมคงไม่มีใครกำหนดได้นอกจากหัวใจของทั้งคู่