ตอนที่ 5 เธอลืมทุกอย่างแล้วจริง ๆ

ตอนที่ 5

     เธอลืมทุกอย่างแล้วจริง ๆ

         ราตรีมองรัญชิดาที่กลับมาหาลูกชายด้วยความสงสัยเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมพูดถึงภูวิศให้เธอได้ยินไม่เหมือนกับตอนแรกที่จะไปทำงานที่กรุงเทพ

         “แม่เลี้ยงมองหน้ารัญแล้วยิ้มแบบนี้มีอะไรหรือเปล่าคะ”

         รัญชิดาเงยหน้าจากชามข้าวลูกชายหันมาส่งยิ้มหวานให้ผู้มีพระคุณของเธอ

         “ฉันก็แค่แปลกใจว่ากลับมาคราวนี้ไม่เห็นจะเล่าเรื่องเจ้านายคนใหม่ให้ฟัง”

         “มันไม่มีอะไรเพิ่มเติมค่ะ เขาก็ยังคงเล่นละครว่าจำรัญไม่ได้เหมือนเดิม เวลาแค่สัปดาห์เดียวที่ได้เข้าไปทำงานไม่ทำให้รัญรู้อะไรมากขึ้นเพราะวันทั้งวันก็ได้แต่ก้มหน้าอยู่กับเอกสารไม่มีโอกาสได้ไปคุยกับพนักงานคนอื่น ๆ เลยค่ะ”

         คนเป็นแม่มองหน้าลูกชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สำหรับเด็กด้วยสายตาที่เหมือนว่าพ่อของเขามีตัวตนอยู่ในร่างของผาหมอก

         “เขาเล่นละครได้ดีมากค่ะ ดีมากจนรัญเริ่มไม่แน่ใจว่าพี่ภูคนที่เรารู้จักกันความจริงเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ เขาเปลี่ยนไปหรือความจริงเราไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงกันแน่”

         ราตรีไม่มีคำตอบให้กับน้องสาวสุดที่รัก เธอทำได้แค่ให้กำลังใจและหวังว่าเวลาจะทำให้รัญชิดายอมกลับมาอยู่ที่ไร่และลืมความรัก ความแค้นทั้งหมดได้

         “ไม่มีใครรู้จักใครได้ทุกแง่มุมหรอกนะเพราะบางครั้งเรายังรู้จักตัวเองไม่ดีเลย”

         แม่เลี้ยงพูดปลอบรัญชิดาแต่ลึก ๆ เธอก็กำลังปลอบตัวเองอยู่ ความรักของเธอที่พังลงมันคือความทรงจำที่เธอไม่ลืมแต่เธอก็เลือกที่จะเดินหน้าถึงแม้ว่าสุดท้ายเธอจะไม่มีหัวใจที่จะรักผู้ชายคนไหนอีกก็ตาม

         มรสุมเข้าแต่เช้าฝนตกตั้งแต่เช้ามืดจนตอนนี้ยังไม่มีทีท่าจะสงบลง เลขาคนใหม่จึงเลือกที่จะนั่งรถโดยสารประจำทางมาแทนการขับรถมาเองเพราะไม่อยากเหยียบเบรกจนเมื่อขากว่าจะฝ่ารถติดมาถึงที่ทำงาน

         “ทำไมผมเปียกมาแบบนั้น”

         ภูวิศลุกจากเก้าอี้ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงควักผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดผมให้เลขาอย่างลืมตัว

         “ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวรัญหาผ้ามาเช็ดเอง”

         “ไม่ต้องเกรงใจ ผ้าเช็ดหน้าผมยังไม่ได้ใช้ เปียกแบบนี้ไม่สบายกันพอดี”

         คำพูดที่แสนคุ้นเคยที่คนตัวสูงพูดทุกครั้งที่หญิงสาวปล่อยให้ผลเปียกหลังจากที่สระผมเสร็จและทุกครั้งภูวิศก็จะคอยใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดผมให้เธอจนแห้ง ที่แตกต่างก็คือครั้งนี้เขาไม่ได้เช็ดผมให้เธอในฐานะคนรักแต่เป็นแค่ฐานะของเจ้านายและลูกน้องเท่านั้น

         “ขับรถมาแล้วทำไมถึงได้เปียกแบบนี้”

         เจ้านายถามเพราะที่จอดรถของบริษัทอยู่ภายในอาคารแต่สภาพของเลขาเหมือนวิ่งฝ่าฝนมาไม่มีผิด

         “วันนี้รัญไม่ได้เอารถมาค่ะเห็นรถติดเลยกลัวจะต้องเมื่อยเหยียบเบรก รัญยังไม่ค่อยชินกับการขับรถในกรุงเทพค่ะ”

         “ถ้าอย่างนั้นตอนเย็นเดี๋ยวผมไปส่ง กลับช้าหน่อยได้ไหม  ผมไม่ชอบกลับพร้อมคนอื่นงานเลิก เอาเป็นว่าวันนี้ผมจะบอกฝ่ายบุคคลให้โอทีคุณสามชั่วโมง”

         รัญชิดาได้แต่รับผ้าจากมือของเจ้านายมาเช็ดผมต่อ สองตาของเธอยังคงจ้องมองภูวิศที่กำลังเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานด้วยความรู้สึกที่ไม่เข้าใจว่าผู้ชายตรงหน้าเลือกที่จะลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอแม้แต่ลูกเขายังไม่คิดจะถามถึงแล้ววันนี้เขามาทำดีกับเธอเพื่ออะไร

         บริษัทตอนนี้เหลือพนักงานเพียงไม่กี่คนเพราะเลยเวลาเลิกงานมาเกือบชั่วโมงแล้ว

         “ไปกินข้าวกันก่อนนะ เธอจะได้กลับถึงบ้านแล้วพักผ่อนได้เลย”

         ภูวิศวางมือจากงานที่ทำเพื่อเตรียมจะกลับบ้านแต่เลขาสาวขอทำงานที่ค้างต่ออีกนิดเพราะไม่อยากให้พรุ่งนี้มีงานค้าง

         ร้านอาหารอีสานที่อยู่ไม่ไกลจากบริษัทถูกเลือกเป็นที่ฝากท้องของทั้งคู่ในมื้อนี้

         “ผมเอาตำไทยใส่ปลาร้าครับ”

         เมนูที่ภูวิศสั่งทำเอาทั้งพนักงานของร้านและรัญชิดาหันไปมองหน้าด้วยความแปลกใจ

         “พี่ภูชอบกินเหมือนรัญเลยนะคะ”

         “ผมไม่ได้ชอบกินแต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันถึงอยากกินเมนูนี้ขึ้นมา”

         คำตอบของเจ้านายทำให้รัญชิดายิ่งอ่านเขาไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังคิดจะเล่นอะไร

         ทั้งคู่พูดคุยเรื่องของงานที่ต้องทำพรุ่งนี้ในระหว่างรออาหาร  หญิงสาวพยายามหลอกถามนู่นถามนี่เพื่อจับพิรุธว่าภูวิศเล่นละครเป็นคนลืมง่ายแบบนี้เพื่ออะไรกันแน่

         “อาทิตย์หน้าทางบริษัทจะเริ่มเซ็นสัญญากับไร่หลายที่เพื่อเร่งการส่งออกจากที่เราทดลองตลาดมาครึ่งเดือนผลปรากฏว่ากระแสตอบรับดีมากสินค้าแนวเกษตรสุขภาพกำลังเป็นที่นิยม”

         ไร่ที่ชายหนุ่มกำลังพูดถึงรวมถึงไร่ผาหมอกด้วย อีกสองวันราตรีจะพาลูกชายของรัญชิดามาพักที่กรุงเทพเพื่อที่คนเป็นแม่จะได้ไม่ต้องไปหาและรอเซ็นสัญญาด้วย

         “พี่ภูชอบไหมคะการทำเกษตรหรือชอบธุรกิจมากกว่า”

         หญิงสาวป้อนคำถามอีกครั้งเพื่อหวังว่าเขาจะหลุดอะไรมาบ้าง

         “ชอบมากแต่ก็อย่างว่าครอบครัวของผมเดินทางบนเส้นทางธุรกิจแล้ว ผมก็คงต้องสานต่อ”

         “ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ นักธุรกิจหนุ่มจะสนใจงานสวน งานไร่กับเขาด้วย”

         ภูวิศวางช้อนลงเขามองคนถามเหมือนมีบางอย่างที่เขาไม่รู้จะอธิบายออกมาอย่างไร

         “นั่นสิ ! ผมก็ไม่รู้เหมือนกันตอนครอบครัวของผมไปเที่ยวภาคเหนือด้วยกัน ผมรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน รู้สึกมีความสุข แต่...ช่างมันเถอะ รัญเอาแต่ถามผมยังไม่เห็นกินเลยสักคำเดี๋ยวผมกินหมดนะ....”

         คนพูดส่งยิ้มหวานแต่เป็นรอยยิ้มที่ดูมีความเศร้าอยู่ในนั้น รัญชิดารู้สึกว่าทุกคำที่เขาพูดเหมือนออกมาจากใจแต่เธอก็ไม่อยากที่จะเชื่อเพราะมันมีด้วยหรือคนที่อยู่ดี ๆ ก็ลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นปี ๆ ได้จนหมดแบบนี้

         อาหารบนโต๊ะใช้เวลาไม่นานก็ถูกทั้งคู่หัวเราะกันไปกินกันไปจนหมดเกลี้ยง

         บ้านที่รัญชิดาพักอยู่เป็นบ้านของราตรีที่เคยซื้อไว้เพื่อให้คนเช่าแต่ตอนนี้ถูกใช้เป็นที่พักสำหรับคนของไร่ที่เข้ามาทำธุระในกรุงเทพ ทั้งคู่พากันมาถึงก็สามทุ่มแล้วรถที่ติดตลอดทางทำให้ภูวิศรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำเพราะไม่กล้าแวะกลางทางกลัวจะยิ่งดึกไปใหญ่

         “ผมขอเข้าห้องน้ำได้ไหม”

         หญิงสาวหันมาพยักหน้าด้วยความเต็มใจเพราะเธอก็อยากใช้เวลาอยู่กับเขาให้มากที่สุดให้มันทดแทนกับความคิดถึงที่เธอเฝ้ารอเขามาตลอด

         “ดื่มน้ำก่อนสิคะ ตอนนี้ข้างนอกยังรถติดอยู่ รัญว่าพี่ภูนั่งพักสักพักค่อยกลับจะดีกว่านะคะ”

         หญิงสาวเอ่ยปากรั้งเจ้านายหนุ่มให้นั่งคุยกับเธอก่อนและเขาก็เต็มใจไม่มีท่าทางอยากจะกลับบ้านแต่อย่างใด

         “บ้านน่าอยู่จัง ตกแต่งดูเหมือนเป็นบ้านต่างจังหวัด               รูปเด็กน้อยที่ติดอยู่บนฝาผนังรูปคุณใช่ไหม”

         ภูวิศมองภาพทารกแรกเกิดที่ติดอยู่หลายที่ของบ้านอย่างสงสัยและตั้งใจว่าจะถามเลขาให้ได้

         “ลูกชายรัญเอง รัญมีลูกแล้วค่ะแต่ไม่มีสามี คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวโดยแท้”

         คนตอบจ้องตาคนถามแทบจะเหมือนสะกดจิตเขาไว้เพราะเธออยากรู้ว่าผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของลูกจะทำอย่างไรที่ได้รู้ว่ารูปของเด็กคนนั้นคือรูปของลูกชายเขาเอง

         “ไม่อยากจะเชื่อเลย ถ้าบอกว่าเป็นลูกชายของผมรับรองคนเชื่อมากกว่าแน่ ๆ เพราะดูไม่เหมือนคุณแต่เหมือนผมเสียมากกว่า”

         ภาวิศพูดตอบด้วยท่าทีที่ดูเป็นธรรมชาติ ธรรมชาติมากจนรัญชิดารู้สึกเหมือนเขาลืมเรื่องราวของเธอไปจากหัวใจจริง ๆ

         เรื่องราวระหว่างเธอกับเขาไม่มีสักเรื่องที่หายไปจากความทรงจำของเธอแต่ทำไมเขาถึงได้ลืมเธอไปแบบนี้

         “สงสัยจะเป็นลูกชายของพี่ภูมั้งคะ”

         ชายหนุ่มกำลังจะพูดอะไรต่อแต่เขากลับต้องหยุดเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น

         “ผมขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อนนะครับ”