ของหวงท่านประธาน

ของหวงท่านประธาน

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-07
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
28Bab
3.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

สำหรับชมพูแพร... อองเดรคือเจ้าชายในฝัน และถึงแม้ว่าจะอยู่ใกล้กันเพียงแค่เอื้อมมือคว้า แต่ก็ไม่เคยสัมผัสถึงเขาได้เลยสักครั้ง จนกระทั่งเกิดความผิดพลาดขึ้น ทำให้หล่อนต้องขึ้นเตียงมีความสัมพันธ์กับท่านประธานหล่อเหี้ยมแทนผู้หญิงที่ถูกอองเดรชี้นิ้วเลือก ทุกอย่างมันควรจบคงแค่ค่ำคืนเดียว แต่อองเดรกลับทำให้ทุกอย่างมันยุ่งยากขึ้นอีกหลายเท่าตัว เมื่อท่านประธานหนุ่มมีคำสั่ง ให้หล่อนขึ้นเตียงกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และไม่มีกำหนดสิ้นสุด

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1.

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
28 Bab
ตอนที่ 1.
ตอนที่ 1.อองเดร มาร์แต็ง นักธุรกิจผู้ร่ำรวยและมีอิทธิพลมากระดับโลก ชายหนุ่มคือหนุ่มหล่อในฝันที่สาวๆ ทุกคนล้วนแต่อยากได้มาครอบครอง แต่อองเดรไม่ใช่สมบัติของใครทั้งนั้น เพราะในหัวของเขาเกลียดคำว่า ‘ครอบครัว’ ที่สุดคำว่าครอบครัวไม่เคยเฉียดเข้าใกล้สมองของเขามาก่อน และเขาก็แทบไม่รู้จักกับคำนี้เลย คงเพราะฝันร้ายในวัยเยาว์ ทำให้เขาเลือกที่จะไม่สนใจคำนี้อีกเลยบิดาของเขาร่ำรวย แต่ก็มีผู้หญิงมากหน้าหลายตา เขาต้องจมปลักอยู่กับความทุกข์เมื่อเห็นน้ำตาของมารดาไหลอาบแก้มทุกเมื่อเชื่อวัน จนกระทั่งวันที่มารดาจากโลกนี้ไป และทิ้งรอยแผลขนาดใหญ่เอาไว้ในใจของเด็กสิบขวบเช่นเขาความรักเหรอ... มันก็ไม่มีอยู่จริงเหมือนกับคำว่าครอบครัวนั่นแหละดวงตาสีสนิมจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างห้องทำงานหรูอย่างไร้จุดหมายตอนนี้เขาอายุย่างเข้าสู่เลขสี่มาสิบสองวันแล้ว แต่ในหัวของเขาก็ยังคงว่างเปล่า ชีวิตในทุกวันคือการทำงาน ส่วนค่ำคืนก็คือการหลับนอนกับผู้หญิงมากหน้าหลายตาเขาสนุกกับการมีเซ็กซ์โดยไร้การผูกมัด เงินในกระเป๋าจบปัญหากวนใจทุกอย่างได้เป็นอย่างดี แต่ก็มีบ้างที่เขาถูกคู่นอนตามตื้อ แต่มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เพราะเขามีเลข
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2.
ตอนที่ 2. อองเดรเอียงคอมองหล่อน และก็อมยิ้มออกมาบางๆ “คุณสมกับเป็นเลขาคนโปรดของผมจริงๆ รู้ใจผมไปหมด” ชมพูแพรปั้นยิ้มน้อมรับคำชื่นชมจากปากของผู้ชายที่ตัวเองแอบรัก “ก็สีหน้าท่านประธานบอกนี่คะว่ากำลังสับสนหาทางออกไม่เจอ” อองเดรถอนใจออกมาเบาๆ จ้องหน้าเลขาฯ สาวคู่ใจ ก่อนจะพูดออกมา “คุณอยู่กับผมมานาน คงรู้ใช่ไหมว่าผมไม่เคยคิดถึงเรื่องแต่งงานมาก่อน” “แพรทราบดีค่ะ”หล่อนตอบรับออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ซ่อนความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ภายใต้แว่นหนา “ผมไม่ชอบคำว่าครอบครัว มันดูผูกมัด และน่าอึดอัด” “แพรทราบดีค่ะ” หล่อนตอบออกไปด้วยคำพูดเดิม “แต่ผมอยากมีลูก” แววตาใต้แว่นหนาของชมพูแพรถูกความประหลาดใจรุกราน “ท่านประธานอยากมีลูก?” “ใช่ ผมอยากมีลูก แต่ผมไม่ต้องการเมีย” หล่อนตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆ “ท่านประธานต้องการไปขอเด็กมาเลี้ยงใช่ไหมคะ” “ไม่ใช่” “หรือว่าท่านประธานจะแต่งงานคะ” อองเดรส่ายหน้าไปมา ก่อนจะเอ่ยแซวเลขาฯ ของตัวเอง
Baca selengkapnya
ตอนที่  3.
ตอนที่ 3. หล่อนอ่อนแอ และเข้มแข็งไม่ได้เท่ากับที่ใจต้องการเลย เมื่อได้สบตากับดวงตาสีสนิมทรงอำนาจของอองเดรใกล้ๆ แบบนี้ “ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณท่านประธานมากค่ะ” หล่อนขยับตัว เตือนให้เขาปล่อยมือจากเอวคอด แต่อองเดรยังไม่ได้คลายมือออกไป เขาเอียงหน้า กวาดมองใบหน้าของหล่อนอย่างสำรวจตรวจตราเป็นครั้งแรก “ตาคุณสวยจัง ไม่น่าใส่แว่นปิดเอาไว้เลย” “เอ่อ... แพรสายตาสั้นน่ะค่ะ” เขาระบายยิ้ม ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเอวเล็กเหมือนเดิม “ผมไม่คิดว่าเอวคุณจะเล็กขนาดนี้ คงเพราะปกติคุณใส่แต่เสื้อผ้าตัวใหญ่ๆ นั่นแหละ” ถ่านร้อนๆ นาบแนบไปตามผิวสาว และมันก็มีผลให้เลือดในกายร้อนฉ่าจนแทบจะเกิดประกายไฟเลยทีเดียว “เอ่อ... มือท่านประธานใหญ่ต่างหากล่ะคะ เอวแพรหนาจะตายไป...” หล่อนขยับตัวอีกครั้ง และคราวนี้เขาก็ยอมปล่อยให้หล่อนถอยออกห่างแต่โดยดี ก่อนจะเดินไปหยิบแว่นหนามาส่งให้ “ขอบคุณค่ะ” หล่อนกัดฟันข่มความรู้สึกตื่นเร้าในใจเอาไว้สุดกำลัง และจะก้าวออกไปจากห้องทำงาน แต่อองเดรหยุดหล่อนเอาไว้ด้วยคำพูดที่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4.
ตอนที่ 4.“อ๋อ อย่างนั้นก็ได้ค่ะ”“แล้วตอนนี้คุณแววดาวออกมาจากมหา’ลัยหรือยังคะ”“ตอนนี้แววอยู่คอนโดค่ะ กำลังแต่งตัว”“คอนโดไหนคะ พี่จะได้รีบไปรอรับ”“คอนโด...”แววดาวบอกชื่อคอนโดของตัวเองให้กับคู่สนทนาที่ตนเองคิดว่าเป็นลูกน้องของผู้ว่าจ้างให้ตัวเองไปอุ้มบุญให้“งั้นพี่จะไปรอคุณแววดาวอยู่ที่ล็อบบี้นะคะ แต่งตัวให้สวยที่สุดนะคะ เพราะถ้าเจ้านายพี่ถูกใจ คุณแววดาวอาจจะได้ทริปเพิ่มที่นอกเหนือจากค่าจ้างอีกนะคะ”“ขอบคุณมากค่ะ แววจะแต่งตัวให้สวยที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ”เมื่อแววดาววางสายไปแล้ว กานติมาก็บิดปากกับโทรศัพท์มือถืออย่างเหยียดหยาม“ถึงแกจะแต่งตัวสวยแค่ไหน แต่แกก็จะได้แค่นอนแห้งอยู่ข้างถนนเท่านั้นแหละ”กานติมาเหยียบคันเร่ง บังคับรถญี่ปุ่นป้ายแดงของตัวเองให้แล่นกลับขึ้นไปบนถนน เพื่อมุ่งหน้าไปยังคอนโดของแววดาว‘ดูสิว่าแกจะแก้ปัญหานี้ยังไง’กานติมาหัวเราะร่วนอย่างสะใจ เพราะมั่นใจว่าอองเดรจะต้องโกรธมาก หรือบางทีอาจจะไล่ชมพูแพรออกจากงานเลยก็ได้หึ... ถ้าเป็นเช่นนั้น หล่อนคงจะต้องไปรำแก้บนหลายวัดเลยทีเดียว ตัวเลขแสดงเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ บอกให้หล่อนรู้ว่าตอนนี้เลยเวลาสองทุ่มตรงม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5.
ตอนที่ 5. ในขณะที่ชมพูแพรกำลังกระวนกระวายร้อนรน กานติมาก็ยิ้มเยาะด้วยความสะใจ ปรายตามองร่างไร้สติของแววดาวที่นั่งหลับคอพับคออ่อนอยู่ที่เบาะข้างคนขับ หล่อนไปรับแววดาวมาขึ้นรถ และก็วางยานอนหลับในน้ำดื่ม จนกระทั่งแววดาวหลับใหลไม่ได้สติแบบนี้ “ทำไมมันง่ายแบบนี้นะ” กานติมาตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทางซึ่งเป็นป้ายรถโดยสารประจำ จากนั้นก็รีบมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าปลอดคนก็รีบลากร่างของแววดาวที่ไม่ได้สติลงไปข้างทาง “ขอโทษด้วยนะที่ต้องทำแบบนี้ คุณอาจารย์คนสวย” กานติมาเอ่ยกับแววดาวด้วยรอยยิ้มหยัน หล่อนมองอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะฮัมเพลงเดินขึ้นรถไปอย่างอารมณ์ดี “ฉันชนะแกแล้ว นังชมพูแพร” รถญี่ปุ่นป้ายแดงถูกขับออกไปจากป้ายรถเมล์ ทิ้งร่างหลับใหลไม่ได้สติของแววดาวเอาไว้ตรงนั้นอย่างใจดำ “บ้าจริง ทำไมโทรเท่าไหร่ก็ไม่ยอมรับสายนะคุณแววดาว” ชมพูแพรเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เพราะตลอดทางที่ขับรถมา หล่อนกดโทรหาแววดาวนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่มีคนรับสายเลย “แล้วนี่จะทำยังไงดีนะ” หล่อนรีบก้าวเดินเร็วๆ เข้าไปในโรงแรม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6.
ตอนที่ 6. คิ้วเข้มหนาดกของอองเดรขมวดพันกัน ดวงตาคมกริบมองหล่อนอย่างเคลือบแคลง “แล้วแพรก็ไม่ใช่ผู้หญิงพรหมจรรย์” หล่อนโกหกออกไปได้อย่างแนบเนียนจนตัวเองยังตกใจ “คุณพูดบ้าอะไรชมพูแพร” “ท่านประธานคะ... แพรยินดีจะรับหน้าที่อุ้มบุญให้กับท่านประธานค่ะ” หล่อนคาดเอาไว้ไม่ผิด ใบหน้าของอองเดรมีความตกใจเข้ามาครอบงำมากมาย “นี่คุณจะบ้าหรือไง” “แพร... ก็มีคุณสมบัติตรงตามที่ท่านประธานต้องการทุกอย่าง” “มันก็ใช่...” “ดังนั้นในเมื่อแพรทำหน้าที่พลาด แพรก็พร้อมที่จะรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยตัวของแพรเองค่ะ” อองเดรส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เห็นด้วย และนั่นก็ยิ่งทำให้ชมพูแพรอับอายเหลือเกิน แต่กระนั้นหล่อนก็ยังคงพยายาม “แพรจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้ค่ะ แพรจะอุ้มท้องลูกของท่านประธานให้ดีที่สุด และเมื่อแพรคลอด แพรก็จะไม่เข้าไปวุ่นวายกับเด็ก... และท่านประธาน” “มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่คุณจะไม่เข้ามาวุ่นวายกับเด็กหรือว่าผม ในเมื่อเราทำงานด้วยกัน” หล่อนแทบจะกลั้นเสียงสะอื้นไห้เอาไว้ไม่อยู่ แต่ก็ต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7.
ตอนที่ 7. “แน่ใจนะว่าคุณทำแบบนั้นได้” “แพรแน่ใจค่ะ อย่าลืมสิคะว่าแพรเป็นเลขาฯ ทรงประสิทธิภาพแค่ไหน แพรไม่เคยทำเรื่องผิดพลาดมาก่อน” “นอกจากเรื่องในคืนนี้” เขาต่อให้ และก็ทำให้หล่อนต้องผงกศีรษะตอบรับอย่างไม่มีทางเลี่ยง อองเดรสบประสานสายตากับดวงตากลมโตของชมพูแพร ก่อนที่เขาจะตัดสินใจพูดออกมา “งั้นผมว่าคุณไปอาบน้ำเสียก่อน ผมเหม็นพวกควันบุหรี่ที่ติดตามเส้นผมของคุณน่ะ” หล่อนขยับถอยออกห่าง และก็ฝืนระบายยิ้มให้กับเจ้านายหนุ่ม หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เพราะรู้ดีว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นข้างหน้า “ได้... ได้ค่ะท่านประธาน” เขาระบายยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะก้าวกลับไปที่เตียงกว้าง และขึ้นไปนอนเอกขเนกอยู่บนนั้น หล่อนอดจินตนาการถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นบนเตียงเบื้องหน้าไม่ได้ หล่อนจะถูกอองเดรจูบ เขาจะลูบไล้เนื้อตัวของหล่อน ลากลิ้นไปตามผิวสาว ดูดเลียเต้านม กลืนกินหัวนมสีชมพูของหล่อน จากนั้นก็อาจจะ... อาจจะเลียต่ำลงไปที่หน้าท้อง และก็ต่ำลงไปจนถึงอวัยวะเพศหญิงที่ร้อนรุ่ม และเลีย... โอ้.
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8.
ตอนที่ 8. อองเดรหล่อมาก เซ็กซี่มาก และเขาก็ดิบเถื่อนกระชากใจเหลือเกิน “คุณอยู่ในห้องน้ำนานมาก จนผมคิดว่าคุณกำลังเปลี่ยนใจ” “ไม่ค่ะ แพร... ไม่คิดจะเปลี่ยนใจหรอกค่ะ” ใบหน้าหล่อกระด้างเอียงเล็กน้อย และจ้องมองมาอย่างพิจารณา “คุณยังมีเวลาที่จะเปลี่ยนใจอยู่นะชมพูแพร ผมไม่อยากทำให้คุณลำบากใจ” “แพรจะไม่ลำบากใจค่ะ ดีเสียอีก แพรจะได้เงินก้อนใหญ่ เอาไปใช้ซื้อของแบรนเนมที่แพรอยากได้มานาน” ศีรษะทระนงของพ่อสุดหล่อส่ายไปมา แววตาทอดมองด้วยความรู้ทัน “คุณไม่ใช่ผู้หญิงบ้าแบรนเนม อย่ามาโกหกผมเลย” หล่อนกลั้นใจช้อนตาขึ้นสบประสานสายตาคมกริบของอองเดร “ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบของแบรนเนมหรอกค่ะ แม้แต่แพร” เขาเอียงคอมองจ้องอยู่ชั่วอึดใจ ก็ไหวไหล่ที่กว้างมากและบึกบึนมากเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับไปนั่งบนขอบเตียง “นั่นสิ บางทีผมอาจจะไม่รู้จักตัวตนของคุณจริงๆ อย่างที่ผมเคยคิดเอาไว้ก็ได้” แววตาของเขาที่จ้องมองมามืดลึกอ่านความรู้สึกไม่ออก แต่กระนั้นมันก็ทำให้หน้าท้องของหล่อนร้อนวูบวาบ “
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9.
ตอนที่ 9.อองเดรเดินเข้าไปหา สอดมือไปด้านหน้าเพื่อสัมผัสกับทรวงอกอวบ โดยที่หน้าขาของเขาเสียดสีอยู่กับบั้นท้ายงอนเด้ง“อ๊ะ...”“ใครว่าล่ะ คุณสวย เต่งตึงไปทั้งตัว จนผมคาดไม่ถึงต่างหากล่ะ”เขาปัดมือเล็กที่พยายามปัดป้องสัมผัสร้อนๆ จากฝ่ามือใหญ่ของตนเองออกไปจนพ้นทาง จากนั้นก็เริ่มบีบขยำก้อนเนื้อนุ่มที่ใหญ่โตจนล้นมือด้วยความอัศจรรย์ใจ“อืมมม นมคุณนุ่มมาก”สองเต้าอวบที่อยู่ภายใต้ฝ่ามือใหญ่ถูกบีบขยำหนักหน่วงยิ่งขึ้น นิ้วแกร่งสัมผัสกับหัวนมไปมาจนหัวนมสีชมพูหวานหดเกร็งและค่อยๆ แข็งตัวจนเป็นตุ่มไต“อา... ท่านประธาน...”เขาซบหน้าลงกับบ่าเนียน ปากร้อนจัดที่มีไรหนวดเสียดสีไปทุกตารางนิ้วที่ปากกระด้างเลื่อนผ่าน หล่อนสะท้านยะเยือกไปทั้งตัว ไอร้อนแผดเผากึ่งกลางลำตัวจนปวดหนึบ“อา... ท่านประธาน... อ๊า...”หล่อนไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้ร้อนง่ายดายขนาดนี้ เพียงแค่ถูกปากกระด้างจูบไซ้บ่าเนียน แค่ถูกลิ้นสากปาดเลียผิวนุ่ม แค่เพียงถูกฝ่ามือใหญ่ฟอนเฟ้นเต้าอวบ และก็แค่เพียงถูกอะไรแข็งๆ ที่ยังคงซ่อนตัวอยู่ในเสื้อคลุมผ้าขนหนูบดเบียดอยู่ที่บั้นท้ายงอนเท่านั้น“อืมมม... ผิวคุณเนียนจัง...”“อ๊า... อา... ท่านป
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10.
ตอนที่ 10.ก็ใครจะไปต้านทานความเซ็กซี่สุดกู่ของเขาได้กันล่ะ ผู้หญิงที่ได้ได้เห็นเขาเปลือยอย่างหล่อนก็ต้องร่านแรดกันทุกคนนั้นแหละ“แพร... อยากให้ท่านประธานถูกใจค่ะ”เขาเอาหน้าเข้ามาชิดใกล้ สอดมือรองใต้ท้ายทอยเล็กอีกครั้ง“ผมถูกใจมากเลยล่ะ ชมพูแพร...”“อุ๊บบบ...”แล้วปากกระด้างที่ร้อนจัดไม่แพ้ส่วนอื่นของอองเดรก็บดขยี้บี้คลึงลงมาบนปากอิ่มที่ไม่เคยเสียจูบแรกมาก่อนในชีวิตอย่างดุดันหล่อนจูบไม่เป็น ตอบสนองเงอะงะ แต่มันกลับทำให้อองเดรครางลั่นด้วยความถูกอกถูกใจ เขาจูบหล่อนอย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนจัดบุกรุกเข้ามาหา รัดรึงเกี่ยวพันแนบแน่น ในขณะที่ฝ่ามือก็บีบเคล้นเต้านมอวบอัดไปพร้อมๆ กันเขาจูบหล่อนจนปากแทบขาด ขยี้บี้คลึงจนหล่อนแทบจะต้องครางขอชีวิต จึงถอนปากออก และก็จับหล่อนโยนขึ้นไปบนเตียงแรงๆ“อ๊ะ...” อองเดรตรงปรี่เข้ามาหา เขาคลานเข้ามาอยู่ในระหว่างขาอวบที่แยกกว้างออกจากกัน สองแขนกำยำเท้าเอาไว้กับเตียงนุ่ม สายตาคมกริบหิวกระหายจับจ้องมองไปทั่วเรือนร่างอวบอัดอย่างพึงพอใจ “หุ่นคุณเร้าใจมาก อืมมม” หล่อนยิ้มขัดเขิน ยิ่งเขาชื่นชม หล่อนก็ยิ่งฮึกเหิมมีแรงใจที่จะตอบสนองเขามากขึ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status