EP.17

หลังจากที่เราสองคนกินอะไรเสร็จ​แล้วก็พากันกลับคอนโดทันที พอมาถึงห้องข้าวของเครื่องใช้​ต่างๆของฉันก็มาวางอยู่ในห้องเป็นกองเลยสงสัยเก็บมาหมดเลยมั้งเนี่ย ไม่คิดจะเอาไว้ติดห้องฉันบ้างหรือไง ต้องเป็นเพราะคำสั่งของพี่เหมันต์​แน่ๆถึงได้เก็บ​มาเรียบซะขนาดนี้ ป่านนี้ห้องฉันคงเหลือแต่ห้องแล้วแน่ๆ

"หนู​ครับ​ จะจัดของเองไหมพี่จะได้ช่วย หรือจะให้แม่บ้านมาช่วยจัดให้ก็ได้นะครับ" ผมเห็น​น้องยืนมอง​ข้าวของ​ตรงหน้า​มาสักพักแล้ว ไม่รู้​คิดอะไรอยู่ ไม่เห็น​เก็บของอะไรเสียที

"หนูจัดเองดีกว่าค่ะ หนูจะได้จำได้ พี่ไม่ต้องช่วยหรอกค่ะ แล้วจะให้หนูอยู่ห้องไหนหรอค่ะ" ฉันจึงถามหาถึงห้องพักทันที จะได้รีบๆหอบของไปเก็บ

"ห้องนี้ครับ" ผมยิ้มและชี้ไปที่ห้องตัวเอง พร้อมส่งสายตายิ้มกริ่ม​ให้เธอ

"แต่.. แต่นั่นมันห้องพี่นะค่ะ" ฉันเพียงได้แต่มองและพูดอย่างแผ่วเบาออกมา

"ครับห้องพี่ เราสองคนจะนอนห้องเดียวกัน​ เตียงเดียวกันครับ เราสองคนจะอยู่ด้วยกันครับ" ต่อจากนี้เราจะเจอกันทุกเวลาไม่ว่าเช้า กลางวัน เย็นหรือก่อนนอน

"แต่เรายังไม่ได้​แต่งงาน​กันเลยนะค่ะ เราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง" ฉันพูดอ้อมแอ้ม​ในลำคอเบาๆแต่ก็คงไม่พ้นหูพี่เหมันต์​ที่จะได้ยิน

"งั้นแต่งเลยก็ได้นะครับ พี่ไม่ติด พี่จะได้ให้พ่อแม่มาสู่ขอ" ถ้าน้องถือผมก็ไม่ติดขัดอะไรนะ แต่งได้ก็ดี

"พี่เหมันต์..." ฉันไม่คิดว่าพี่เขาจะพูดออกมาแบบนี้อ่ะ งื้ออออ

"หรือจะอยู่​ก่อนแต่งก็ได้นะครับ ยังไงเราก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว"

"พี่เหมันต์​อ่ะ หนูไม่คุยด้วยแล้ว" งื้ออ เขิน เก็บของไปเก็บดีกว่า ชิ คนบ้า

"หึ!" หลังจากนั้นผมก็ช่วยน้องขนของเข้าไปวางไว้ข้างในให้น้องได้จัดเอง จนเวลาผ่านไป 30 นาที เธอก็จัดของตัวเองเข้าที่จนเสร็จ

"จัดของแล้ว หนูก็ไปอาบน้ำนะครับ เราจะได้นอนกัน" เวลานี้มันดึกมากแล้วควรเข้านอนได้สักที

"พี่ก็เหมือนกัน​นะค่ะ ไปอาบน้ำนอนค่ะ หรือมีห้องน้ำห้องเดียวค่ะ งั้นพี่อาบก่อนเลยก็ได้นะคะ เดี๋ยวหนูอาบต่อพี่เอง" พี่เขาเป็นเจ้าของห้องต้องให้พี่เขาอาบก่อนถึงจะถูก ฉันเป็นได้แค่ผู้อาศัย​หนิ

"ป่าวครับ มีข้างนอกอีกห้อง หนูอาบในนี้แหละครับ พี่ไปอาบข้างนอกเอง จะได้เสร็จ​พร้อมกัน​ครับ"

"ก็ได้ค่ะ" ฉันจึงหยิบชุดนอนออกมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ปกติฉันจะใส่ชุดสายเดี่ยว​นอนและโนบรา แต่วันนี้ฉันจะใส่ชุดนอนยังไงดีอ่ะ แต่ช่างเถอะชุดสายเดี่ยวนี่แหละจะได้นอนสบาย พี่เหมันต์​คงไม่ทำอะไรฉันหรอกมั้ง

จนเวลาล่วงเลยไป 30 นาที เราสองคนก็อาบน้ำเสร็จ​พร้อมกัน ว่าแต่ฉันจะนอนตรงไหนดีน้าา ฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวาดีอ่ะ เอาซ้ายล่ะกันขวาร้ายซ้ายดี ตอนนี้พี่เหมันต์​ยังนั่งเล่นอยู่โซฟาหน้าห้องนอนยังไม่ได้เข้ามา ฉันไปนอนจองที่นอนดีกว่า ฉันจึงเดินไปนอนที่เตียงพร้อมล้มตัวนอนอย่างสบายใจ พร้อมหยิบโทรศัพท์​มาเล่นพลางๆจนสุดท้ายสายตาก็หนักอึ้ง​แล้วภาพก็ตัดไป

"หึ!! เหนื่อย​มากสิท่ายัยตัวเล็ก​หลับคาโทรศัพท์​เลย" ผมเปิดประตู​เข้ามาก็เห็นน้องนอนหลับอยู่ เลยเดินเข้ามาหาน้องใกล้ๆแต่พอเห็นชุดนอนของน้องชัดๆเท่านั้นแหละ แข็งขึ้นมาเลยครับ

"อื้อหืม หนู​แต่งตัวแบบนี้ยั่วพี่รึป่าวว่ะเนี่ย ใครสั่งใครสอนให้ใส่เสื้อสายเดี่ยวแบบนี้นอนว่ะ อื้อหืออ โนบราอีก ตายๆกูตาย" ผมยิ่งเห็นชุดนอนผมยิ่งแข็ง แถมขาอ่อนขาวๆของน้องทำให้สติของผมแทบกระเจิงเลย ผมจึงหักห้ามใจแล้วนำผ้าห่มมาห่มให้น้องได้นอน ก่อนที่ตัวเองจะเดินเข้าห้องน้ำไปพร้อมใช้แม่นางทั้งห้าช่วยปลดปล่อย​ให้ลูกชายตัวดีของผม หลังจากเสร็จภารกิจนั้นผมจึงได้ขึ้นเตียงมานอนกับเธอ พร้อมดึงตัวน้องเข้ามาไว้ในอ้อมกอด หวังว่าวันนี้ผมจะนอนหลับฝันดีนะ

เช้าวันต่อมา....

ผมที่ตื่นขึ้นมาในช่วงสายของตอนเช้า ผมได้แต่นอนมองหน้าเด็กขี้เซาที่ไม่ยอมตื่นนอน ทั้งที่นอนหลับก่อนผมแท้ๆแต่เด็กคนนี้ป่านนี้ก็ยังไม่ตื่นเลย คงฟินมากสินะยัยตัวเล็ก

"หนูครับ สายแล้วนะ ตื่นได้แล้วครับ" ผมตัดสินใจปลุกเธอขึ้นมา สายป่านนี้แล้วยังไม่ยอมตื่น ไม่หิวข้าวบ้างหรือไง ว่าแล้วทำไมถึงผอมแห้งตัวเล็กได้ซะขนาดนี้

"อื้อออ คนจะนอน อย่ามากวนนะ" ใครมันมากวนแต่เช้าเนี่ย ไม่รู้หรือไงว่าฉันยังนอนไม่อิ่มอ่ะ เอ้ะ! เดี๋ยวนะฉันขอรวบรวมความจำแปป เห้ย!! พี่เหมันต์นี่หว่า พอฉันนึกขึ้นได้พร้อมตั้งสติแปปก็กระเด้งตัวขึ้นจากที่นอนทันทีเลย

"แฮร่ แฮร่ ตื่นนานแล้วหรอค่ะ" ฉันล่ะยิ้มเจื่อนเลย ต่อไปพี่เค้าจะมองฉันเป็นยังไงเนี่ย ฉันนอนน้ำลายยืดรึป่าวอ่ะ ไม่งั้นฉันอายพี่เค้าตายเลยนะ แถมนอนตื่นสายโด่งซะขนาดนี้ ภาพพจน์ที่ฉันสร้างขึ้นมาพังหมดแล้ว แง่...

"สักพักแล้วครับ พอมีเวลามานอนดูเด็กขี้เซานอนน่ะครับ" ผมล่ะยิ้มกริ่มเลย ดูสภาพน้องก่อนตื่นนอนดิ เด็กซกมกดีๆคนหนึ่งนี่เอง ผมเพร่ายุ่งเหยิงหมด แต่หน้ายังสวยอยู่ ถึงแม้จะเป็นหน้าสดก็เถอะ

"งื้อออ หนูอายพี่จัง หน้าหนูตอนนี้ดูไม่ได้เลย ไม่สวยอ่ะ หนูอาย" ฉันนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ฉันต้องหน้าสดมากแน่ๆเลย ฉันล่ะทำใจไม่ได้เลย อายก็อาย ฉันจึงหันหน้าหันหลังหนีพี่เขาเลย สู้หน้าไม่ไหวอ่ะ ไม่รู้หนังหน้าฉันตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง

"หึ! ไม่เห็นจะหน้าอายตรงไหนนี่ครับ ยังน่ารัก ยังสวยเหมือนเดิม ไม่แต่งหน้ายังไงก็สวยครับ หน้าสดของหนูก็ไม่ได้แย่อะไรนี่ครับ " ผมเห็นน้องอายจนหันหน้าหันหลังหนีก็เลยพูดให้กำลังใจน้องเขาหน่อย คงไม่มั่นใจในความสวยในแบบธรรมชาติของตัวเองสินะ

"จริงหรอค่ะ พี่ไม่ได้โกหกหนูใช่ไหม" พอพี่เขาพูดมาแบบนี้มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเลยอ่ะ

"จริงสิครับ พี่จะโกหกหนูทำไม ยังไงน้องพลอยของพี่ก็สวยที่สุดในใจพี่ครับ" เช้าๆแบบนี้หยอดคำหวานสักหน่อยล่ะกัน

"ปากหวานจังเลยนะค่ะ" ดูพี่เขาพูดเข้า พูดเอาใจฉันสินะสุดหล่อ แต่ฉันชอบนะ คิก คิก

"ลองชิมแล้วหรอครับถึงรู้" เอาซี้!! ดูสิน้องจะว่ายังไง หึหึ!!

"ก็อยากลองชิมนะค่ะ" พูดมาแบบนี้คิดว่าคนอย่างยัยพลอยไม่กล้าหรือไง คิดผิดแล้วค่ะ

"งั้นลองไหมครับ" ดูสิจะแน่สักแค่ไหน

"ตอนนี้ยังค่ะ ขออาบน้ำแปรงฟันก่อนนะค่ะ" ฉันจึงลุกออกจากที่นอนวิ่งหนีพี่เขาเข้าห้องน้ำไป ขอเตรียมตัวก่อนล่ะกัน เตรียมตัวเสร็จเจอฉันแน่

"หึ! ยัยตัวเล็กเอ้ย" หึ! มีขออาบน้ำแปรงฟันก่อนซะด้วย ดูสิออกจากห้องน้ำมาจะทำไง