ตอนที่ 4

"เกรดโกล์ดเหรอ ชื่ออะไรล่ะเรา"

น้ำตาลรับแก้วน้ำเย็นเฉียบจากมือหญิงสาวรุ่นพี่สุดสวย ก่อนจะรีบตอบเสียงใส

"น้ำตาลค่ะ"

"ชื่อน่ารักเหมือนหน้าตาเลยนะ พี่ชื่อวาริน เรียกพี่รินเฉยๆ ก็ได้"

น้ำตาลยิ้มหวาน ดวงตาเป็นประกายเมื่อได้ฟังคำทักทายจากรุ่นพี่สาว

"ส่วนคนนี้..."

น้ำตาลมองตามมือเรียวที่ผายไปทางโซฟาข้างๆ ก่อนรอยยิ้มจะหุบลงทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

คนใจดำในลิฟต์นั่นนี่นา! หึ...เธอไม่ได้อยากรู้จักนักหรอก!

"ยัยเพลิน!"

'วาริน' ทำเสียงเข้ม พร้อมส่งสายตาปรามรุ่นน้องคนสนิทให้แนะนำตัว เจ้าตัวถอนหายใจอย่างระอา ก่อนจะถอดหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วพูดห้วนๆ

"เพลินตา ไม่มีชื่อสั้นให้เรียก เพราะไม่อยากสนิทด้วย จบนะ"

พูดจบก็ใส่หูฟังกลับเข้าที่เดิมทันที ทำเอาน้ำตาลถึงกับกลอกตามองบน

แล้วใครอยากสนิทกับเธอไม่ทราบ ชิ!

หญิงสาวบ่นในใจอย่างหัวเสีย

"อย่าคิดมากเลยนะน้ำตาล ยัยเพลินไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก เธอแค่ไม่อยากมีปัญหากับใครเท่านั้นน่ะ"

"ไม่มีความเห็นใจต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันต่างหากล่ะคะพี่ริน"

น้ำตาลยังคงไม่หายโกรธ เธอรีบเถียงกลับทันที แก้มที่ป่องอย่างไม่พอใจทำวารินถึงกับหลุดหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้าอย่างเอ็นดู

“ถ้ายัยเพลินไม่กดเปิดลิฟต์ให้ เราอาจโดนพวกนั้นเล่นงานหนักกว่านี้ก็ได้นะ”

คำพูดของวารินทำให้น้ำตาลนึกเห็นด้วยอยู่เหมือนกัน ถึงจะไม่อยากยอมรับนัก แต่ถ้าไม่ได้เพลินตาเข้ามาช่วย เรื่องคืนนี้คงไม่จบง่ายๆ

สุดท้ายคืนแรกในตึกแดงจึงลงเอยด้วยการที่เธอได้เพื่อนใหม่เพิ่มอีกหนึ่งคนอย่างเพลินตา รวมถึงมีรุ่นพี่สาวสวยใจดีอย่างวารินเข้ามาอยู่ในชีวิตด้วย

เช้าวันต่อมา น้ำตาลตื่นขึ้นมาเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัยตามปกติ หากจะเรียกว่าปกติก็คงไม่ถูกเสียทีเดียว

เพราะเธอไม่จำเป็นต้องตื่นแต่เช้ามืดเพื่อเข้าครัวเตรียมอาหารให้ใครเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว

ที่นี่มีห้องอาหารประจำเกรดไว้คอยบริการ อาหารเช้าถูกจัดเตรียมไว้ในรูปแบบบุฟเฟต์หลากหลายชนิด บรรยากาศหรูหราจนให้ความรู้สึกไม่ต่างจากรีสอร์ตริมทะเลเลยสักนิด

รวมถึงเงินเบี้ยเลี้ยงรายเดือนที่เธอเลือกให้แบ่งโอนเข้าบัญชีเป็นรายสัปดาห์ตั้งแต่ตอนกรอกข้อมูลวัดเกรด

ชีวิตใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้นได้เพียงวันเดียว กลับทำให้น้ำตาลรู้สึกเหมือนกำลังใช้ชีวิตอยู่ในโลกอีกใบ

โลกที่ไม่ต้องคอยกังวลว่าจะมีข้าวกินหรือไม่

ค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวง แสงนวลสีเงินสาดลงมาจนทุกอย่างดูสว่างกว่าปกติ น้ำตาลนั่งรับลมเย็นบนเก้าอี้ยาวกลางสะพานไม้ที่ทอดผ่านทุ่งกุหลาบเหมือนเช่นทุกคืน

ดวงตากลมโตมองพระจันทร์เหนือศีรษะ ก่อนจะยกกำปั้นขึ้นให้กำลังใจตัวเอง

"เจ็ดวันแล้วนะ ปรับตัวได้เก่งจริงๆ น้ำตาล เธอมันเริ่ด!"

เสียงสดใสเอ่ยชมตัวเองเบาๆ แต่ก็ดังพอให้ใครอีกคนที่เพิ่งเดินมาถึงต้นสะพานได้ยินชัดทุกคำ

ศิลาหยุดฝีเท้าลงอย่างแปลกใจ

ดูเหมือนสถานที่แห่งนี้จะมีเจ้าของคนใหม่ไปเสียแล้ว...

ชายหนุ่มตั้งใจจะหันกลับ แต่เสียงเล็กๆ ก็ลอยมาตามลมเสียก่อน

"คุณลุงคะ หนูกำลังจะกลับแล้วค่ะ"

เขาเพียงยกมือโบกจากระยะไกลเป็นเชิงบอกว่า นั่งต่อเถอะ เขาจะไปเอง ทว่ายังไม่ทันได้หมุนตัวกลับ เสียงไม้ลั่นก็ดังขึ้น

กร๊อบ

"ว้าย!"

แผ่นไม้ผุใต้ฝ่าเท้าพังยุบลงอย่างกะทันหัน ขาข้างหนึ่งของน้ำตาลตกลงไปในช่องว่างจนร่างทั้งร่างเสียหลัก

"อย่าขยับ!"

ศิลาตะโกนบอกพร้อมรีบเดินเร็วเข้าไปหา

น้ำตาลหน้าซีด พยายามใช้สองมือเกาะขอบสะพานไว้แน่น ขาเล็กที่ติดอยู่ด้านล่างถูกเศษไม้บาดจนแสบไปหมด

ไม่นานชายร่างสูงก็มาถึงตัว

"เจ็บหน่อยนะ"

เขาย่อตัวลงก่อนใช้สองมือออกแรงดึงคนตัวเล็กขึ้นช้าๆ จนขาของเธอหลุดออกมาจากช่องไม้ผุได้สำเร็จ

"โอ๊ย..."

"ไหน ขอฉันดูหน่อย"

ศิลาประคองร่างบางให้มานั่งบนเก้าอี้ยาวใกล้ๆ ก่อนล้วงซิปโป้ตลับเงินรุ่นพิเศษออกมาจุด แสงไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด

เปลวไฟเล็กๆ ส่องให้เห็นรอยเลือดซึมบางๆ บนหน้าแข้งขาวเนียน

"แค่ถลอก ไม่ลึกมาก แต่รู้ใช่ไหมว่าอยู่ที่นี่จะมีบาดแผลไม่ได้"

ศิลาพึมพำเสียงเรียบ แต่คิ้วเข้มกลับขมวดเข้าหากันแน่น เขาเสียเงินจ่ายค่าอัดฉีดเด็กเกรดโกลด์เยอะขนาดไหน เขารู้ดีที่สุด

"ไปขอยาที่ห้องพยาบาลซะนะ หรือไม่ก็บอกโรเซ่"

ส่วนน้ำตาลที่ควรจะสนใจบาดแผลของตัวเอง กลับเอาแต่มองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ใกล้จนแทบมองเห็นเส้นขนตา

เปลวไฟจากซิปโป้ตลับเงินส่องให้เห็นเครื่องหน้าสมส่วน จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้ม ดวงตาคมลึก และกรามชัดเจนจนเหมือนพระเอกในหนังสักเรื่อง

มันเป็นใบหน้าที่ไม่เข้ากับสรรพนามที่เธอเรียกว่า 'ลุง' เลยสักนิด

หญิงสาวถึงกับอึ้งไปหลายวินาที

ลุงคนนี้... ไม่สิ! คุณคนนี้...โคตรจะหล่อ!

"มองอะไร"

เสียงทุ้มเรียบๆ ดังขึ้น ทำเอาน้ำตาลสะดุ้งโหยง รีบละสายตาแทบไม่ทัน

"ปะ เปล่าค่ะ!"

"สิ้นเดือนนี้จะมีการตรวจร่างกาย ถ้าขาเธอมีรอยแผลเป็น...เธอจะถูกลดเกรด รู้ใช่ไหม"

น้ำเสียงที่เริ่มแข็งขึ้น ทำเอาน้ำตาลถึงกับกลั้นหายใจ

"รู้ค่ะ! แต่ที่นี่ไฟไม่มีสักดวง ทั้งมืด ทั้งเก่า แค่ติดไฟตาพ่อเลี้ยงอะไรนั่นก็ไม่ยอมติดเหรอคะ งกไม่เข้าเรื่อง"

"สะพานไม้ก็ผุ ทางเดินก็เปลี่ยว พ่อเลี้ยงอะไรเนี่ย ขี้เหนียวชะมัด"

ศิลาถึงกับหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกขัน เด็กคนนี้กำลังนั่งบ่นเจ้าของไร่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างออกรสออกชาติ แถมหาว่าเขาเป็นคนขี้งกอีกด้วย

"นี่เธอกล้านินทาพ่อเลี้ยงแบบนี้เลยเหรอ"

น้ำตาลหันขวับมามอง กะพริบตาปริบๆ ก่อนย่นจมูกนิดๆ

"คุณจะเอาไปฟ้อง ก็ฟ้องไปเลยค่ะ"

คำถามนั้นทำเอาศิลาชะงักไปเล็กน้อย

"ฉัน?"

"ก็คุณเป็นบอดี้การ์ดนี่คะ"

คราวนี้ชายหนุ่มนิ่งไปจริงๆ ก่อนจะหลุบสายตาลงอย่างครุ่นคิด

อ๋อ...

ไม่แปลกที่เด็กคนนี้จะเข้าใจอย่างนั้น

เพราะบริเวณตึกแดงแห่งนี้มีเพียงบอดี้การ์ดเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาได้ คนสวนหรือคนงานผู้ชายคนอื่นไม่มีสิทธิ์ย่างกรายเข้ามา

และคงไม่มีใครคิดหรอกว่า พ่อเลี้ยงศิลาผู้น่าเกรงขามจะมานั่งรับลมอยู่บนม้านั่งเก่าๆ บนสะพานไม้กลางดึกแบบนี้

"ก็บอกแล้วไง ว่าฉันไม่ใช่คนขี้ฟ้อง สบายใจได้"

ศิลาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ยาวข้างๆ หญิงสาวพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก ทั้งที่ปากบ่นไม่หยุด แต่เจ้าตัวกลับนั่งรับลมเย็นๆ เสียสบายอารมณ์ราวกับหลงรักสถานที่แห่งนี้ไปแล้ว

"เธอว่าที่นี่เป็นไง"

"วิวสวยดีค่ะ ลมเย็นสบาย มีกลิ่นกุหลาบเป็นเสมือนเครื่องอโรม่าเลย แต่กลับดูเศร้า...วิวหลักล้านก็จริงแต่ความปลอดภัยเป็นศูนย์"

ศิลากระตุกยิ้มมุมปากอีกครั้ง เด็กคนนี้บ่นเสียจนเขาไม่รู้ว่าควรโกรธหรือขำดี

"บ่นสถานที่ที่เธอเพิ่งจะสูดอากาศเข้าไปเต็มปอดอย่างนั้นเหรอ?"

"หนูบ่นสถานที่ที่เพิ่งทำขาของหนูมีแผลต่างหากล่ะคะ"

"แล้วถ้ามันดูไม่ปลอดภัยขนาดนั้น ทำไมเธอถึงยังมานั่งตรงนี้"

"ก็ตรงไหนที่อันตราย ตรงนั้นมักจะสวยงามยังไงล่ะคะ"

ตอบไปก็สูดอากาศฟินๆ ไปด้วยรอยยิ้ม

รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของศิลาอย่างไม่รู้ตัว ความคิดประหลาดของเด็กสาวตรงหน้าชวนให้เขานึกขำ ทั้งที่ปากบ่นทุกอย่างรอบตัว แต่กลับมองโลกอย่างสดใสจนน่าเอ็นดู

แชะ!

แสงไฟจากซิปโป้ถูกจุดขึ้นตรงหน้าหญิงสาว เปลวไฟสีส้มส่องให้เห็นใบหน้าหวานใสชัดขึ้นกว่าเดิม จนศิลานิ่งไปชั่วขณะ

"ก็ไม่ได้สวยขนาดนั้นนิ..."

เขาพึมพำลอยๆ ราวกับพูดกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับเธอ

"นี่คุณอาวิจารย์ใบหน้าคนอื่นเหรอคะ หน้าตาดีเข้าหน่อยเอาใหญ่เชียวนะ ขนาดดาราฮอลลิวูดเขายังไม่ทำกันเลย"

ศิลาหลุดขำในใจ เด็กคนนี้เปลี่ยนจากเรียกเขาว่าลุงมาเป็นคุณอาเพียงเพราะได้เห็นหน้าชัดๆ อย่างนั้นหรือ

"คุณอา? หึ ตอนนั้นยังเรียกฉันว่าลุงอยู่เลย"

"แหะๆ ขอโทษนะคะ ที่หนูดันเรียกคนหล่ออย่างคุณว่าลุง"

หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ อย่างคนรู้ตัวว่าพลาด

ส่วนศิลากลับส่ายหน้าเบาๆ พลางอมยิ้มอย่างขบขัน ถ้าหน้าตาเขาไม่ดีอย่างเธอว่า ป่านนี้คงถูกเรียกตาแก่ไปแล้วล่ะมั้ง

"อยู่ที่นี่ มีเรื่องอะไรให้ทุกข์ใจอย่างนั้นเหรอ"

คิ้วเข้มของศิลายกขึ้นด้วยความสงสัย เขาจำได้ดีว่าครั้งแรกที่พบกันในคืนนั้น เธอกำลังร้องไห้อยู่ ทั้งที่ในความคิดของเขา ที่นี่ไม่น่าจะมีอะไรให้ใครต้องทุกข์ใจ

เพราะเขาคัดเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้เด็กเลี้ยงทุกคน ทั้งอาหาร เสื้อผ้า การศึกษา และการดูแลเอาใจใส่ ทุกอย่างล้วนเหนือกว่าชีวิตที่หลายคนใฝ่ฝันเสียอีก ถึงกับมีคนมากมายอยากเข้ามาอยู่ที่ตึกแดงแห่งนี้

"หรือว่าไม่ชอบที่นี่ ถ้าไม่ชอบแล้วมาทำไม?"

คำถามนั้นทำให้หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดสนิท

"ตลกไหมล่ะคะ..."

รอยยิ้มบางบนใบหน้าหวานดูเจื่อนลง

"วันเกิดปีนี้หนูถูกลักพาตัวมาซะด้วย"

ศิลาชะงัก

"..."

"หนูไม่ได้สมัครใจมาหรอกค่ะ"

น้ำตาลหัวเราะเบาๆ แต่แววตากลับเศร้าลง

"ความจนมันน่ากลัวจริงๆ คนรวยอย่างพ่อเลี้ยงศิลา เขาไม่มาเข้าใจเราหรอก คนระดับนั้นก็มองเห็นแต่ชั้นเมฆนั่นแหละค่ะ"

คำพูดนั้นทำให้ศิลาเงียบไปทันที ลักพาตัวอย่างนั้นเหรอ? เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก

เป็นครั้งแรกที่คำบ่นซื่อๆ ของเด็กสาว ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ในอก

ศิลาหลุบสายตามองแผลถลอกที่หน้าแข้งของเธอก่อนเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ

"ดึกมากแล้ว กลับขึ้นไปนอนได้แล้ว"

น้ำเสียงเรียบดังขึ้น

"แล้วก็อย่าลืมไปเอายามาทาแผลด้วย"

น้ำตาลก้มมองแผลตัวเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้ม

"ค่ะ"

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากม้านั่งไม้ ตั้งใจจะเดินจากไป แต่เสียงใสๆ กลับดังขึ้นไล่หลัง

"คุณอาคะ เราจะเป็นเพื่อนกันได้ไหม"

คำถามตรงไปตรงมาทำให้ฝีเท้าของศิลาชะงักเล็กน้อย

เพื่อนอย่างนั้นเหรอ...

เขาไม่เคยคิดว่าคำคำนี้จะถูกถามจากเด็กสาวที่เพิ่งนั่งด่าเขาสารพัดเมื่อครู่ ทั้งถูกหาว่าแก่ ขี้เหนียวบ้างล่ะ

"ฉันไม่ชอบมีเพื่อนผู้หญิง"

น้ำตาลเบ้ปากทันที

"ใจร้ายจัง"

"แล้วก็...นินทาพ่อเลี้ยงให้น้อยลงหน่อยก็ดี"

น้ำตาลกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง

"คะ?"

"หน้าเธอ...ฉันจำได้แล้ว"

พูดจบชายร่างสูงก็หันหลังเดินจากไป เหมือนกำลังบอกกลายๆ ว่า ถ้าได้ยินเธอนินทาพ่อเลี้ยงลับหลังอีกเมื่อไหร่ เขาจะเป็นคนไปฟ้องเอง เพราะใบหน้าของเธอ...เขาจำได้หมดแล้ว

น้ำตาลได้แต่อ้าปากค้าง มองแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ เดินลับเข้าไปหลังประตูรั้วเหล็ก

หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ก่อนพึมพำเบาๆ ด้วยแววตาเป็นประกาย

"โอว...โคตรเท่เลย..."

💌 หนึ่งประโยคท้ายบท :

"ความประทับใจแรก มักมาในรูปแบบที่เราไม่ทันได้เตรียมตัวเสมอ" 🌷