5.โรคนโรคจิค

บนรถ…

“พี่จะไปทำงานที่ไหนเหรอคะ?” สโนว์เอ่ยถามคนข้างกายอย่างไม่รู้ว่าที่ทำงานของเขาในวันนี้คือที่ไหน

“บริษัท”

“บริษัทพี่ทำเกี่ยวกับอะไรเหรอคะ?”

“เพชรพลอย”

“อ่อ ขายพวกสร้อยคอสร้อยข้อมือใช่มั้ยคะ” ที่จริงก็พอรู้จักแบรนด์ของเขาแหละ Lozan แบรนด์ที่มีทั้งสร้อยคอ สร้อยข้อมือ แหวนต่างหูและอื่นๆ อีกมากมายครบจบในที่เดียวกันและนอกจากโด่งดังเป็นที่นิยมของเหล่าสาวๆ แล้วยังมีราคาสูงลิ่วอีกด้วย

“อืม”

“แพงมั้ย”

“เธอไม่มีปัญญาซื้อ”

“ดูถูกกันเกินไปแล้วนะ!” หันไปมองค้อนเขา ถามแค่ราคาแต่กลับมาบอกว่าไม่มีปัญญาซื้อนี่มันจะดูถูกกันมากเกินไปแล้วนะโรซาน!

“…”

“พี่นะ ฮึ!”

“ฉันทำไม?”

“แก่แล้วคุยด้วยไม่รู้เรื่อง”

“เธออยากตายมั้ย?” มองหน้าคนข้างกายด้วยสายตาเย็นชา ทว่าไม่ได้ทำให้เด็กสาวอย่างสโนว์กลัวแต่อย่างใด เธอยกแขนขึ้นมากอดอกจ้องหน้าเขากลับด้วยความหมั่นไส้

“ใครจะอยากตายคะ มีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว”

“หึ”

“ทำเป็นยอมรับความจริงไม่ได้ ตัวเองอายุสามสิบห้าแล้วนะ”

“สามสิบสี่” แย้งคนตัวเล็กทันควัน สามสิบแล้วไง สามสิบยังแจ๋วไม่เคยได้ยินรึไง

“อีกไม่กี่เดือนก็จะสามสิบห้าแล้วนี่”

“…”

“ถ้าพาหนูไปทำงานที่บริษัทด้วย ต้องมีแหวนให้หนูสักวงนะคะ” แหวนวงเดียวบริษัทเขาคงไม่เจ๊งหรอก “แต่ว่าถ้ามากไปหลังเลิกงานพาหนูไปกินของอร่อยๆ ก็พอ”

“อยู่กับเลย์พูดมากแบบนี้มั้ย?”

“พูดมากแบบนี้แหละ แต่พี่เลย์ชอบฟังไม่เหมือนพี่ที่ชอบเงียบกับทำหน้าดุใส่”

“แต่เธอก็ไม่เคยกลัว”

“ถ้าเป็นคนอื่นก็อาจจะกลัวแต่เพราะเป็นพี่เลยไม่กลัว”

“เงียบบ้างไป” บอกพลางตวัดลำแขนไปโอบเอวคอดตามด้วยดึงให้เธอขยับมานั่งชิดตัวเขา สโนว์ตกใจนิดๆ และพยายามจะขยับออกแต่ลำแขนแกร่งกอดเธอไว้แน่น

“พี่ซานปล่อยสิคะ”

“นั่งนิ่งๆ”

“พี่เอามือออกจากเอวหนูสิคะ อ้ะ!” เธอสะดุ้งอีกครั้งเมื่อโรซานเอามืออกจากการกอดเอวและมาวางบนหน้าตักของเธอ “พี่ซาน เอามือออกไปเลยนะ!” จับมือเขาเพื่อจะดึงออกแต่เขากลับกดมันลงบนต้นขาเธอแน่น

“หรืออยากให้ล้วง?”

“ละ ล้วงอะไร! โรคจิตจริงๆ เลยนะ” ถามเสียงห้วนๆ จ้องหน้าคนหน้ามึนด้วยสายตากราดเกรี้ยวแต่ในสายตาโรซานมันกลับดูน่ารักมากกว่าน่ากลัวเสียอีก

“ให้พูดมั้ยล่ะว่าล้วงอะไร”

“ไม่ต้อง! ทะลึ่งที่สุดเลยนะแล้วแค่หนูจุ๊บเมื่อวานทำเป็นมาบอกว่าอย่าทำอีก ทีตัวเองอ่ะ ตัวเองอ่ะทะลึ่งที่สุดเลยพี่ซาน!” โวยวายดังลั่นรถเมื่อจับมือเขาไม่ออก แถมมันยังอยู่ไม่ไกลจากกลางใจสาวของเธอที่ถึงแม้จะมีกางเกงปิดกั้นแต่พอเขาลงแรงมือก็รู้สึกเสียววูบวาบไปหมดทั้งตัว

“หรือเธออยากเริ่มก่อน?”

“เริ่มอะไร”

“คิดว่าอะไรล่ะ” มองต่ำลงไปยังหน้าอกที่อวบอิ่มของสาวน้อยข้างกายที่รีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองทันที

“พี่ซานนิสัยไม่ดี!”

“เธอคิดว่าตัวเองนิสัยดีเหรอ?”

“พี่ซาน!”

“เสียงเธอแหลมมันจะทำลายสมาธิเรทท์” บอกเสียงเรียบๆ แล้วขยับแขนไปโอบเอวบางไว้อีกครั้งโดยที่ครั้งนี้สโนว์ไม่ได้ขัดขืนเพราะโทรศัพท์เธอมีสายเรียกเข้าจึงต้องยุติสงครามกับคนข้างกายเพื่อรับสาย

(ฮัลโหลครับที่รัก)

“พี่เลย์อยู่ไหนคะ?”

(อยู่บ้านเพื่อนครับ)

“อ่อ ทำอะไรอยู่คะ”

(นั่งรออาหารย่อยครับ เพิ่งกินข้าวเสร็จหนูล่ะทำอะไรกินข้าวหรือยัง?)

“กินข้าวมานิดเดียวเองค่ะ มาทำงานกับพี่ซาน”

(ทำไมกินนิดเดียวล่ะครับ)

“เขาให้กินนิดเดียว” บอกเสียงอ่อนๆ “เธอกินน้อยเองต่างหาก” โรซานเอ่ยแทรก ปลายสายจึงหัวเราะออกมาเมื่อฟังดูน้ำเสียงอ่อนๆ ของแฟนสาวแล้วคงไม่พ้นจะต้องโดนดุหรือโดนขัดใจจากเพื่อนเขาแน่

(ทำไม หนูดื้อกับเขาเหรอ?)

“ไม่ได้ดื้อ เขาชอบเถียงหนู”

(เขาเถียงหนูหรือว่าหนูเถียงเขาครับ?) แฟนสาวมีนิสัยเป็นยังไงมีหรือเขาจะไม่รู้

“พี่ไม่เข้าข้างหนูเหรอคะ”

(เข้าข้างสิ แต่อย่าดื้อมากนะรู้มั้ย)

“ค่ะ”

(หนูอยู่กับเขาเชื่อฟังเขานะ พี่ซานโตกว่าหนูเยอะหนูต้องให้เกียรติเขาอย่าก้าวร้าวกับเขานะครับ)

“ทราบแล้วค่ะ”

(พี่ต้องทำงานอีกหลายวัน อย่าให้ได้ยินว่าหนูดื้อกับเขานะกลับไปพี่จะไม่คุยด้วยเลย)

“หนูไม่ดื้อกับเขาค่ะ จะไม่ดื้อแล้ว…” บอกเสียงอ่อนๆ

(โอเค พี่จะไปทำงานแล้วหนูก็อย่าไปกวนพี่เขาล่ะ รักหนูนะครับ)

“หนูก็รักพี่นะคะ รักมากที่สุดเลย” รอยยิ้มหวานๆ เผยขึ้นมาบนใบหน้าเรียวสวยเมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนนุ่มของแฟนหนุ่ม จากนั้นก็วางสายไปเพราะเลเจนต้องไปทำงานส่วนเธอก็มาถึงบริษัทของโรซานพอดี

ร่างเล็กเดินตามคนตัวใหญ่เข้าไปในตัวบริษัทโดยมีมือขวาเขาเดินตามหลังไปอีกที ดวงตากลมโตมองไปรอบตัวที่พอเหล่าพนักงานเห็นเธอเดินมาพร้อมกับประธานบริษัทต่างก็หันไปซุบซิบนินทา

“พี่ซาน” สโนว์รีบเดินไปข้างโรซานเรียกเขาเสียงแผ่วเบา

“อย่าไปสนใจ”

“แต่ว่าไม่ชอบ…” น้ำเสียงที่แผ่วเบาเอ่ยบอกพร้อมกับมองไปยังพนักงานที่ยังคงนินทาเธอซึ้งๆ หน้า

“เรทท์จัดการให้ด้วย” เขาหันไปสั่งคนสนิทแล้วจูงมือเล็กพาไปเข้าลิฟต์ “ไม่ชอบก็ไม่ต้องไปฟัง พวกมันมีปากต่อให้ด่าว่าแค่ไหนก็ยังพูดอยู่ดี” เอ่ยต่อเมื่อเข้ามาในลิฟต์แล้วเห็นคนตัวเล็กจ๋อยลง

“ทำไมพวกเขาต้องคิดว่าหนูกับพี่แอบกินกันด้วย?” ถามพลางก้าวขาเดินออกจากลิฟต์ตรงเข้าไปยังห้องทำงานของโรซาน

ใช่! และนั่นคือข่าวลือที่ออกมาจนเข้าเดือนที่สามแล้วว่าเธอกับโรซานแอบกินกัน เป็นชู้กัน เธอที่เป็นคนรักของเลเจน โรซานที่เป็นเพื่อนเลเจนและถูกกล่าวหาว่าเป็นชู้ของเธอ

“ไม่รู้สิ”

“ทำไมไม่รู้”

“หรือเธอรู้?”

“หนูไม่รู้”

“…” เดินไปนั่งที่ทำงานของตัวเอง ส่วนสโนว์ก็ยืนทำหน้าจ๋อยอยู่กลางห้อง เธอกับโรซานไม่ได้ไปทำอะไรลับหลังเลเจนจริงๆ ไม่ได้แอบกินกัน แต่ทำไมถึงได้มีข่าวลือแบบนั้นออกมาก็ไม่รู้

“ทำไมถึงได้ชอบกุข่าวขึ้นมากันเองนักนะ” รำพึงกับตัวเองพร้อมถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา “แต่ว่าหนูไม่เคยพูดเรื่องนี้กับพี่เลย์เลย เขารู้รึเปล่าคะ?”

“รู้”

“แต่ว่าเขาดูไม่ได้ซีเรียสอะไรเลยนะคะ”

“จะซีเรียสทำไมในเมื่อมันไม่ใช่เรื่องจริง หรือว่าเธออยากทำให้เป็นเรื่องจริงล่ะ?”