เหลาอาหารฮว๋าฮง

เมื่อตกลงว่าจะเช่าที่ข้างโรงหมอแล้ว และเขียนสัญญากันเรียบร้อย ทุกคนจึงเดินตลาดหาซื้อของเข้าร้าน ฮุ่ยเหมยกำลังคิดว่าจะซื้ออะไรดี มีข้าวเหนียว เสื้อผ้าใหม่ตัดให้พนักงาน มีผ้ากันเปื้อน ผ้าโพกผม และกระดาษสำหรับจดรายการอาหาร และต้องจ้างคนอีกหลายคน

"ท่านพ่อท่านแม่ซื้อของไปเก็บไว้ที่โรงเตี๊ยมก่อนไหมเจ้าคะ จะได้ไม่ต้องขนมาจากบ้านอีกทีเจ้าค่ะ"

"อืมเป็นความคิดที่ดี เหมยเอ๋อร์ลูกพ่อ ช่างคิดรอบคอบจริง ๆ"

ท่านพ่อมองลูกสาวตัวน้อยของตนที่มีความคิดที่โตกว่าอายุมาก และลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู

และทั้ง 6 คนก็เดินหาซื้อของที่จำเป็นต้องใช้ ท่านพ่อเป็นคนจูงลูกสาว ท่านแม่จูงพี่ชายเพราะคนค่อนข้างเยอะ กลัวลูกน้อยของตนจะพลัดหลงกัน ท่านพ่อคิดว่าอย่างแรกที่จำเป็นคือข้าวเหนียว ที่ทุกคนเริ่มชื่นชอบที่จะกินข้าวเหนียว จึงเดินไปยังร้านขายข้าวสารทันที

"สวัสดีนายท่านต้องการซื้อข้าวสารแบบใดเชิญแจ้งมาเลยขอรับ" พนักงานในร้านเข้ามาต้อนรับลูกค้าอย่างกระตือรือร้นและแนะนำข้าวสารให้แก่ลูกค้าด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว

"เอาข้าวเหนียว 20 ชั่ง ข้าวสารธรรมดา 20 ชั่ง"

ท่านพ่อเอ่ยสั่งข้าวสารกับพนักงานและนับเงินจ่ายให้กับหลงจู๊ และบอกว่าให้นำไปส่งที่โรงเตี๊ยมข้างโรงหมอ

"นำไปส่งที่โรงเตี๊ยมข้าง ๆ โรงหมอได้หรือไม่"

"ได้ขอรับ" หลงจู๊ตอบตกลง

และทุกคนก็เดินออกจากร้าน และฮุ่ยเหมยก็เอ่ยสิ่งที่ตัวเองต้องการทันทีคือซื้อเสื้อผ้าใหม่

"ท่านพ่อข้าอยากได้ผ้าไปตัดทำชุดพนักงานของร้านเจ้าค่ะ"

"แบบใดรึเหมยเอ๋อร์"

ท่านแม่เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยว่าลูกสาวของตนจะทำอันใด

"ชุดพนักงานในร้านเจ้าค่ะ ทุกคนในร้านจะใส่ชุดเป็นแบบเดียวกัน มีผ้ากันเปื้อน และผ้าโพกผมไม่ให้ผมหล่นใส่อาหาร และทำให้ร้านเรามีเอกลักษณ์ด้วยเจ้าค่ะ"

เด็กน้อยเอ่ยอธิบายกับทุกคน เมื่อทุกคนได้ฟังความคิดที่แปลกใหม่นี้แล้วก็เกิดความคิดว่า ช่างเป็นความคิดที่ดีอะไรเช่นนี้

"ได้ ๆ ลูกแม่เข้าไปเลือกได้เลย แม่จะเป็นคนตัดชุดให้เจ้าเอง"

ท่านแม่เอ่ยขึ้นตั้งใจจะตัดชุดให้ลูกสาว

"สวัสดีเจ้าค่ะ นายท่านทุกท่านเชิญเข้ามาเลือกดูเสื้อผ้าได้เลยเจ้าค่ะ"

เสียงหลงจู๊สาววัยกลางคนออกมาต้อนรับลูกค้าด้วยหน้าตายิ้มแย้ม แม้ว่าทั้ง 6 คนที่มาด้วยกันจะดูเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาและสองคนพี่น้องนั้นจะใส่เสื้อผ้าสีจางและมีรอยปะชุนอยู่หลายแห่งก็ตาม

"อยากได้แบบใดเชิญบอกข้ามาได้เลยเจ้าค่ะ"

"ข้าขอเลือกดูก่อนแล้วกัน" เสียงท่านแม่เอ่ยขึ้นและจูงลูกสาวเข้าไปเลือก

"ฮูหยินพวกข้าขอรอที่ด้านนอกนะเจ้าคะ" เสียงของเย่วฉีเอ่ยขึ้นที่ได้เห็นสายตาลูกค้าที่อยู่ในร้านมองด้วยสายตารังเกียจจึงขอรอที่ด้านนอก

"ไม่ต้องหรอกข้าว่าจะซื้อเสื้อผ้าให้พวกเจ้าใหม่ด้วย" เสียงท่านแม่เอ่ยขึ้นบอกแก่ทั้งสองเพราะสงสารที่ใส่เสื้อผ้าเก่าแทบจะขาดอยู่แล้ว

"ใช่เจ้าค่ะ ท่านหลงจู๊มีเสื้อผ้าสำเร็จรูปให้แก่ท่านพี่ทั้งสองหรือไม่เจ้าคะ" เสียงเด็กน้อยเอ่ยขึ้นสั่งกับหลงจู๊

"มีเจ้าค่ะคุณหนูน้อย เสื้อผ้ามีหลายแบบเลือกแบบใดดีเจ้าคะ" หลงจู๊เอ่ยถามและแนะนำสินค้าให้กับเด็กน้อย

"อันนี้แบบหยาบตัวละ 20 อีแปะ แบบธรรมดา 40 อีแปะ อย่างดีหน่อยก็ 60 อีแปะเจ้าค่ะ"

"เอาแบบธรรมดาเจ้าค่ะ อย่างละ 5 ชุด"

ฮุ่ยเหมยเอ่ยสั่งกับหลงจู๊ และเมื่อเห็นคุณหนูสั่งเสื้อผ้าให้ราคาแพงก็รีบห้ามทันที ที่จ่ายเงินให้เจ้าหนี้ก็มากพอแล้ว ทั้งสองมองคุณหนูด้วยน้ำตาคลอเบ้า

"คุณหนูข้ารับไม่ไหวเจ้าค่ะ ที่ท่านให้ข้ามันมากเกินไปเจ้าค่ะ ข้าขอผ้าแบบหยาบดีกว่าเจ้าค่ะคุณหนู ถือว่าข้าขอร้อง"

เมื่อเด็กน้อยทนเห็นท่าทางน้ำตาจะไหลของทั้งสองคนก็ตกลงและให้ทั้งสองเลือกสีที่ชอบไปได้เลย

"งั้นเอาผ้าแบบหยาบแล้วกันเจ้าค่ะ พวกท่านเลือกสีที่ชอบได้เลยนะ"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ/ขอรับคุณหนู"

และทั้งสองคนก็ไปเลือกชุดด้วยสายตาเป็นประกาย ประหนึ่งว่าเป็นผ้าไหมราคาแพงทันที และคิดในใจว่าจะจงรักภักดีต่อครอบครัวนี้ตลอดไปจนจะชีวิตจะหาไม่

"ท่านแม่เลือกสีไหนดีเจ้าคะ" เอ่ยถามความเห็นของท่านแม่ เพราะตัวเองก็เลือกสีไม่ถูก

"อืมเอาเป็นสีฟ้าดีไหมลูก" ท่านแม่เอ่ยขึ้นเพราะคิดว่าสีนี้ใส่ได้ทุกเพศทุกวัย

"ท่านพ่อและพี่ใหญ่คิดเช่นไรเจ้าคะ"

"อืม เรื่องพวกนี้ให้พวกเจ้าเลือกเถอะ พ่อใส่ได้ทุกสี สีชมพูก็สวยดีนะ" ท่านพ่อเอ่ยขึ้นเพราะเรื่องนี้ตนก็ไม่รู้จักเลือกเช่นกัน

'ท่านพ่อชอบสีชมพูรึเนี่ย ฮิฮิฮิ'

"พี่ว่าเอาทั้งสองสีไปเลยดีกว่านะ" หนิงหลงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าพ่อและแม่ต่างก็ชอบทั้งสองสี

"งั้นเอาทั้งสองสีเลยเจ้าค่ะ"

"อืมตกลงตามนี้ ข้าเอาสีอย่างละ 3 พับ" ท่านแม่สั่งกับท่านหลงจู๊เมื่อทุกคนตกลงสีที่ชอบได้แล้ว ท่านหลงจู๊จึงเดินไปคิดเงินให้อย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นท่านพ่อก็นับเงินจ่ายแก่หลงจู๊ ร้านนี้ถือว่าบริการได้ดียิ่ง ทำให้ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ร้านนี้จะมีลูกค้าเข้ามาในร้านมากมายเยี่ยงนี้

"อยากได้อะไรอีกหรือไม่เหมยเอ๋อร์" ท่านแม่เอ่ยถามลูกสาว และคิดว่ายังขาดเหลืออะไรบ้างนะ

"ข้าขอเดินดูไปก่อนนะเจ้าค่ะท่านแม่"

"ได้ ๆ เดินเล่นไปก่อนอยากได้อะไรค่อยซื้อแล้วกัน" ท่านพ่อเป็นคนบอกและจูงมือลูกสาวตัวน้อยของเขาเดินตลาดไปเรื่อย ๆ

"ท่านพ่อข้าอยากได้กระดาษเจ้าค่ะ" เด็กน้อยเอ่ยความต้องการของตนทันทีที่เห็นร้านขายเครื่องเขียน

"อืม งั้นเราเข้าไปดูกันก่อน" ท่านพ่อตอบตกลงและเข้าไปในร้าน

ฮุ่ยเหมยจึงบอกท่านพ่อว่าจะนำไปใช้ในการจดรายการอาหาร และวาดรูปอาหารที่มีขายอยู่ในร้านด้วย และท่านพ่อก็ตามใจลูกสาวซื้อแท่นฝนหมึกพู่กันและกระดาษอย่างดีไปด้วยเพื่อใช้ในการวาดรูปอาหาร

"ท่านพ่อพอจะรู้จักคนที่วาดรูปสวย ๆ หรือไม่เจ้าคะ"

ฮุ่ยเหมยเอ่ยถามท่านพ่อด้วยเพราะตัวเองนั้นไม่มีความสามารถในด้านนี้จริงๆ ถ้ามีคงเป็นอัจฉริยะแห่งยุคแล้ว

"ไม่ต้องไปหาไกล ท่านแม่ของเจ้ามีความสามารถวาดให้ได้แน่นอน" ท่านพ่อเอ่ยบอกและหันไปมองท่านแม่ที่เดินมาอยู่ข้าง ๆ

"ท่านแม่วาดรูปให้ลูกได้หรือไม่เจ้าคะ"

"ได้สิเหมยเอ๋อร์ แม่จะวาดให้สวยๆ เลย" ท่านแม่เอ่ยรับปากกับบุตรสาว

เมื่อซื้อเครื่องเขียนกระดาษเสร็จแล้วทั้ง 6 คนก็เดินซื้อของกิน ขนมเต็มไม้เต็มมือของเด็กน้อยไปหมดและแบ่งให้ทั้งสองพี่น้องฝาแฝดกินอีกด้วย และเดินทางกลับบ้านไปเตรียมตัวสำหรับเปิดเหลาอาหาร

เมื่อมาถึงบ้านแล้วทุกคนทานข้าวเสร็จแล้วก็ปรึกษาและแบ่งหน้าที่ที่ต้องทำ ท่านพ่อจัดทำเรื่องโต๊ะเก้าอี้ ส่วนแม่รับผิดชอบตัดชุดและวาดรูป พี่หนิงหลงจัดหาวัตถุดิบ ฮุ่ยเหมยเป็นคนออกแบบผ้ากันเปื้อนและผ้าผูกผมให้ท่านแม่ ส่วนสองพี่น้องคนพี่ช่วยท่านพ่อทำโต๊ะเก้าอี้ คนน้องอาสาช่วยพี่หนิงหลง

อย่างแรกต้องหาคนงานเด็กน้อยเลยเสนอแบบโต๊ะเก้าอี้ให้ท่านพ่อให้นำไม้ไผ่มาทำ ไม้ไผ่สามารถนำมาทำได้หลายอย่างและหาได้ทั่วไป จึงให้ท่านพ่อนำคนงานไปทำที่โรงเตี๊ยมเลยจะได้ไม่ต้องขนส่งลำบากมันต้องใช้อยู่หลายตัวเลยล่ะ

"ท่านพ่อท่านไปหาคนงานมาทำโต๊ะเก้าอี้ที่โรงเตี๊ยมเลยเจ้าค่ะเวลาขนไปจะได้ไม่ลำบาก"

"อืมได้เหมยเอ๋อร์ พ่อจะไปหาจ้างคนงานในหมู่บ้านนี่แหละ"

"ท่านพ่อใช้ไม้ไผ่มาทำก็ดีนะเจ้าคะ"

"ได้ ๆ ไม้ไผ่สามารถหาได้ทั่วไปแถมไม่ต้องซื้ออีก" ท่านพ่อตอบตกลงและไปหาคนงานในหมู่บ้านและตกลงค่าจ้างวันละ 50 อีแปะเท่ากับไปทำงานในตัวเมือง

"ใช้เวลานานหรือไม่เจ้าคะ" ฮุ่ยเหมยเอ่ยถามกับท่านพ่อ

"ประมาณ 3 - 4 วันไม่เกินนี้ก็น่าจะเสร็จแล้วนะ" ท่านพ่อตอบลูกสาวตัวน้อย

"งั้นพ่อไปก่อนนะ"

"เจ้าค่ะท่านพ่อ"

เมื่อท่านพ่อจากไปฮุ่ยเหมยก็ออกแบบผ้ากันเปื้อนและผ้าโพกผมให้ท่านแม่ดูว่าทำแบบใด

"ท่านแม่ปักชื่อร้านอาหารไว้ที่ผ้ากันเปื้อนด้วยนะเจ้าคะ"

"ได้ลูกแม่ แล้วคิดชื่อร้านว่าอะไรดีล่ะ" ท่านแม่เอ่ยขึ้นพร้อมกับคิดชื่อร้านในใจ และก็คิดออกว่าชื่อนี้ดีที่สุดคือ

"ฮว๋าหง แปลว่า สว่างไสวรุ่งโรจน์ ยิ่งใหญ่โอ่อ่า ดีหรือไม่เหมยเอ๋อร์" ท่านแม่บอกชื่อกับลูกสาวและถามความเห็นว่าชื่อนี้ดีหรือไม่ด้วยสายตาคาดหวัง

เมื่อเห็นสายตาคาดหวังของท่านแม่แล้วก็ตอบตกลง ความหมายก็ดีไม่น้อย

"เอาชื่อนี้แหละท่านแม่"

เมื่อทั้งสองคนตกลงกันได้แล้วก็ลงมือทำผ้ากันเปื้อนกับผ้าโพกผมทันที ฮุ่ยเหมยก็นั่งคิดนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย และก็นอนหลับไปในที่สุด

ยามเซิน (15.00-16.00 น.) ฮุ่ยเหมยก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ และลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เห็นท่านแม่ยังทำผ้ากันเปื้อนได้หลายชิ้นแล้ว ฝีมือท่านแม่ปักผ้าคือฝีมือดีมากเลย ไม่ได้อวยท่านแม่เลยจริง ๆ นะ

"เหมยเอ๋อร์ ตื่นแล้วหรือลูก"

"เจ้าค่ะท่านแม่ ทำได้หลายชิ้นแล้วหรือเจ้าคะ "

"ใช่ แม่ทำได้ 15 ผืนแล้วล่ะ" นางเอ่ยบอกกับลูกสาวตัวน้อยและนั่งปักผ้าต่อ

"ท่านแม่ ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ไปไหนรึเจ้าคะ" เด็กน้อยถามขึ้นเมื่อตื่นมาไม่พบทั้งสอง

"อ๋อ ไปตักน้ำที่ลำธารน่ะ"

"และพี่ชายพี่สาวฝาแฝดก็ไปด้วยหรือเจ้าคะ"

"ใช่แล้วเหมยเอ๋อร์ ทุกคนไปช่วยกันตักน้ำจนใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ ว่าจะตกปลามาทำมื้อเย็นด้วย"

"ท่านแม่ข้าไปหาท่านพ่อที่ลำธารนะเจ้าคะ"

"ได้สิ เดินระวัง ๆ ด้วยนะเหมยเอ๋อร์" นางเอ่ยอนุญาตให้ลูกสาวไปได้ด้วยเพราะไม่ไกลจากที่บ้านนักพร้อมกับกำชับลูกสาวไปด้วยให้ระวังตัว

"เจ้าค่ะ"

เมื่อท่านแม่อนุญาตจึงรีบเดินออกไปยังลำธาร เมื่อมาถึงก็เห็นชาวบ้านมาตักน้ำ ซักผ้า อาบน้ำบ้าง ตกปลาบ้าง เพราะเริ่มจากที่ครอบครัวของฮุ่ยเหมยนำไปรับประทาน ก็มีชาวบ้านมาตกอยู่ตลอดและรู้วิธีทำปลาให้ไม่คาวอีกแล้ว จึงเป็นที่นิยมนำมารับประทานมากขึ้น ทำให้ท่านพ่อบางวันก็ตกปลาได้น้อยลง

'บางทีข้าอาจจะเสนอให้ท่านพ่อทำบ่อเลี้ยงปลาเลี้ยงกุ้งดีนะ'

ฮุ่ยเหมยคิดในใจและคิดว่าจะทำน้ำปลากับปลาร้าไปด้วย เพื่อความนัวใช่เลย ๆ

"ท่านพ่อ ทำอะไรกันอยู่เจ้าคะ"

"อ้าว เหมยเอ๋อร์/เหมยเอ๋อร์" ท่านพ่อและพี่ชายหันมาเรียกเด็กน้อย

" คุณหนู /คุณหนู"

ทุกคนหยุดกันแข่งตกปลาและหันมามองฮุ่ยเหมย ที่กำลังเดินมาหา

"พ่อกำลังแข่งกันตกปลาอยู่น่ะสิ"

"ดูสิพ่อตกได้เยอะกว่าทุกคนเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

"คนชนะได้อะไรหรือเจ้าคะ"

"คนแพ้ก็ต้องยกปลาทั้งหมดกลับบ้านนะสิ" ท่านพ่อเป็นคนบอกและไปตกปลาต่อด้วยความมุ่งมั่น

เมื่อทุกคนตกปลาไปได้สักพักก็รู้ผลท่านพ่อเป็นคนชนะได้ปลาจำนวน 20 ตัว หนิงหลง 8 ตัวและเย่วเทียนได้ 11 ตัว สรุปคนที่แพ้คือหนิงหลงนั่นเอง

ฮุ่ยเหมยก็นั่งดูทุกคนตกปลาที่สนุกสนานกันมาก ใช้ชีวิตในยุคนี้ที่ไม่มีเทคโนโลยีก็ดีอีกแบบ และมีธรรมชาติที่สวยงามแสนบริสุทธิ์เช่นนี้ก็ดีไม่น้อยเลยทีเดียว