15

เด็กน้อยโผเข้ากอดเจียงสวินทันที หลินเฟิงเจี๋ยมองทั้งสองคน ก่อนดึงร่างบางกับหลานชายเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนเดียวกัน

เจียงสวินชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้ผลักออก นางเพียงซบอยู่ในอ้อมกอดนั้นพร้อมรอยยิ้ม

สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านเรือนหลัง กลีบดอกไม้ปลิวตามลม ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ กระจายไปทั่วบริเวณ

เด็กน้อยผู้เคยถูกลิขิตให้เติบโตเป็นตัวร้ายที่เต็มไปด้วยความแค้น บัดนี้กลับเติบโตท่ามกลางความรัก ความอบอุ่น และการปกป้องจากคนที่รักเขาอย่างแท้จริง

ส่วนเจียงสวิน หญิงสาวที่ทะลุมิติเข้ามาในโลกใบนี้อย่างโดดเดี่ยว และเคยคิดว่าตนมีหน้าที่เพียงเปลี่ยนชะตาของตัวร้ายตัวน้อย สุดท้ายกลับเป็นนางเองที่ได้รับสิ่งล้ำค่าที่สุดตอบแทน

นั่นคือ ‘บ้าน’ และ ‘ครอบครัว’ ที่เป็นของนางอย่างแท้จริง ณ จวนโหวแห่งนี้ตลอดไป

หลังผ่านพ้นค่ำคืนอันวุ่นวายในงานเลี้ยง กรมอาญาก็ลงมือสอบสวนคดีอย่างเด็ดขาดและรวดเร็ว

หลักฐานจากสมุดบัญชีลับ บันทึกการเบิก ‘หญ้าสลายวิญญาณ’ รวมถึงคำสารภาพของหลงจู๊ร้านโอสถแน่นหนาจนแทบไร้ช่องให้โต้แย้ง เมื่อสืบสาวไปถึงผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด ความผิดที่ถูกปกปิดมานานหลายปีก็ถูกเปิดโปงจนสิ้น

ฮูหยินใหญ่หลินและอนุเตียวถูกตัดสินโทษประหารชีวิตในฐานะผู้ร่วมขบวนการวางยาฆาตกรรมอดีตฮูหยิน รวมถึงมีส่วนในการยักยอกสินเดิมของผู้ตาย ส่วนตระกูลเดิมที่ร่วมรับผลประโยชน์และช่วยปกปิดเส้นทางเงินถูกยึดทรัพย์ตามคำพิพากษา ทรัพย์สินที่ได้มาจากการกระทำผิดถูกส่งคืนแก่เจ้าของโดยชอบ ส่วนที่เกี่ยวข้องกับความผิดอื่นถูกนำเข้าคลังหลวงตามกฎหมาย

บรรดาบ่าวรับใช้ที่มีส่วนช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นซุ่ยเซียง แม่ครัวใหญ่ รวมถึงบ่าวชายจากเรือนใหญ่ ต่างถูกลงโทษตามระดับความผิด ผู้ใดมีส่วนร่วมโดยตรงก็ถูกโบยอย่างหนักและขายออกจากจวนไปเป็นแรงงานชั้นต่ำอยู่นอกเมืองหลวง ไม่มีผู้ใดได้กลับมาเหยียบจวนโหวอีก

สำหรับบุตรของฮูหยินใหญ่และอนุเตียว แม้การสอบสวนจะไม่พบหลักฐานว่าพวกเขามีส่วนร่วมในการวางยาโดยตรง แต่ทรัพย์สินจำนวนมากที่เคยใช้เสพสุขกลับมีที่มาจากสินเดิมของอดีตฮูหยินซึ่งถูกยักยอกไป

ทรัพย์เหล่านั้นจึงถูกริบคืนทั้งหมดและส่งกลับเข้าสู่บัญชีของเสี่ยวอวี๋

ส่วนบุตรชายที่เคยหวังเข้าสู่เส้นทางขุนนาง ถูกถอดชื่อออกจากบัญชีผู้มีสิทธิ์เข้าสอบตามคำตัดสินของราชสำนัก ขณะที่คนทั้งหมดถูกขับออกจากจวนโหวไปอยู่นอกเมืองหลวง จากคุณชายคุณหนูผู้เคยมีบ่าวรับใช้รายล้อม กลายเป็นเพียงสามัญชนที่ต้องหาเลี้ยงชีพด้วยสองมือของตนเอง

ด้านหลินจิ้งโหว ผู้เป็นพี่ชายใหญ่ของหลินเฟิงเจี๋ยและเป็นบิดาแท้ ๆ ของเสี่ยวอวี๋ ก็ไม่อาจหลีกหนีความรับผิดชอบ

แม้จะไม่มีหลักฐานว่าเขามีส่วนร่วมในคดีฆาตกรรม แต่การปล่อยปละละเลยจนภรรยาและอนุภรรยาก่อเรื่องร้ายแรงภายในจวน ทั้งยังทอดทิ้งบุตรชายสายหลักจนถูกคนรังแกมาหลายปี ทำให้ราชสำนักมีคำสั่งพักราชการและถอดอำนาจบริหารจวนออกจากมือเขา

หลินจิ้งโหวอับอายจนแทบไม่กล้าสู้หน้าผู้ใด หลังคดีสิ้นสุดได้ไม่นาน เขาก็ยื่นฎีกาขอลาออกจากราชการ ก่อนปลีกตัวไปพำนักอยู่ที่วัดนอกเมือง ถือศีลและตัดขาดจากเรื่องราวทางโลก นับแต่นั้นก็แทบไม่กลับเข้ามายุ่งเกี่ยวกับจวนโหวอีก

ส่วนเกียรติยศของอดีตฮูหยิน มารดาแท้ ๆ ของเสี่ยวอวี๋ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกกล่าวขานว่าเจ็บป่วยจนสิ้นใจ ก็ได้รับการคืนความเป็นธรรมอย่างสมศักดิ์ศรี

ชื่อเสียงของนางได้รับการชำระจากข้อครหาทั้งหมด สินเดิม ร้านค้า ที่ดิน เงินทอง และทรัพย์สินทุกอย่างที่เคยถูกยักยอก ถูกเจียงสวินตามทวงกลับคืนมาทีละรายการ แล้วจัดทำบัญชีใหม่ทั้งหมดภายใต้ชื่อของคุณชายน้อย แม้แต่อีแปะเดียว นางก็ไม่ยอมให้ขาดหาย

เมื่อเสี้ยนหนามที่กัดกินจวนโหวมานานถูกกวาดออกจนหมด บรรยากาศภายในจวนก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ

เรือนหลังที่เคยทรุดโทรมและเงียบเหงาได้รับการบูรณะใหม่จนงดงาม หลังคารั่วถูกซ่อม พื้นไม้ผุถูกเปลี่ยน สวนรกร้างถูกจัดแต่งจนเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์

เจียงสวินได้รับสิทธิ์ดูแลเรือนหลัง รวมถึงคลังทรัพย์สินของเสี่ยวอวี๋อย่างเป็นทางการ นางคัดเลือกบ่าวรับใช้ชุดใหม่ด้วยตัวเอง เลือกเฉพาะคนซื่อสัตย์ ขยัน และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนกลุ่มเดิมเข้ามารับใช้

ชีวิตของเสี่ยวอวี๋จึงค่อย ๆ เปลี่ยนไป จากเด็กที่เคยต้องซ่อนตัวอยู่ในตู้เสื้อผ้าเพราะหวาดกลัวการถูกทำร้าย บัดนี้กลับได้กินอิ่ม นอนหลับ มีเสื้อผ้าสะอาด มีของเล่น และมีคนคอยดูแลอย่างที่เด็กวัยสี่ขวบสมควรได้รับมาตั้งแต่แรก

ทว่า... สิ่งที่เปลี่ยนไปยิ่งกว่าบรรยากาศในจวน กลับเป็น ‘ท่านอาสาม’ อย่างหลินเฟิงเจี๋ย

ก่อนหน้านี้เขาคือบุรุษผู้เย็นชา เข้าออกจวนไม่เป็นเวลา และแทบไม่เคยเหยียบมาเรือนหลังด้วยตนเอง

แต่บัดนี้... ร่างสูงในชุดลำลองสีเข้มกลับปรากฏตัวที่เรือนหลังแทบทุกวัน

บางวันมาถึงตั้งแต่ยามเช้า บางวันหลังเสร็จภารกิจจากกองทัพก็ยังอุตส่าห์แวะมาตอนพลบค่ำ

จนบ่าวในเรือนเริ่มรู้กันโดยไม่ต้องมีผู้ใดพูดว่า หากหา ‘นายท่านสาม’ ไม่พบที่เรือนของตนเอง ก็ลองมาหาที่เรือนหลังเสียก่อน

วันนี้ก็เช่นกัน

"นายท่านสาม คารวะเจ้าค่ะ"

เจียงสวินย่อกายทำความเคารพ เมื่อเห็นร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาในห้องหนังสือของเรือนหลัง

หลินเฟิงเจี๋ยหยุดตรงหน้านาง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

"ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่ายามอยู่กันตามลำพัง เรียกชื่อข้าก็พอ"

เจียงสวินเงยหน้าขึ้น

"แต่ท่านเป็นนายท่านสามนะเจ้าคะ"

"แล้วอย่างไร"

"ข้าเป็นแม่นมเจ้าค่ะ"

"ข้ารู้"

"เช่นนั้นก็ถูกแล้วนี่เจ้าคะ"

หลินเฟิงเจี๋ยมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างจนใจ

สตรีผู้นี้เวลาถือไม้พลองตบคนไม่เห็นจะสนฐานะของผู้ใด แต่พออยู่ต่อหน้าเขากลับยึดธรรมเนียมขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ชายหนุ่มไม่คิดเถียงต่อ เขาเพียงวางกล่องไม้แกะสลักที่ถือมาด้วยลงบนโต๊ะ

"ขนมกุ้ยฮวาจากร้านชื่อดังนอกเมือง ข้าบังเอิญผ่านไป จึงซื้อมาฝาก"

เจียงสวินมองกล่องขนมตรงหน้าอย่างแปลกใจ

ร้านชื่อดังที่เขาพูดถึง หากนางจำไม่ผิด อยู่คนละฝั่งเมืองกับที่ทำการกองทัพมิใช่หรือ

แล้วจะ ‘บังเอิญผ่าน’ ไปได้อย่างไร

เจียงสวินแอบเหลือบมองบุรุษตรงหน้า ก่อนเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้ม

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ" นางเปิดฝากล่องออก กลิ่นหอมหวานของดอกกุ้ยฮวาพลันฟุ้งไปทั่วห้อง ยังไม่ทันได้หยิบขึ้นมาชิม เสียงเล็กสดใสก็ดังมาจากด้านนอก

"แม่นมขอรับ ท่านอาสามมาแล้วหรือขอรับ" เสี่ยวอวี๋ในชุดผ้าไหมสะอาดสะอ้านวิ่งร่าเข้ามา ก่อนตรงไปจับชายเสื้อของหลินเฟิงเจี๋ยอย่างสนิทสนม

"ท่านอาสาม!" หลินเฟิงเจี๋ยย่อกายลง ก่อนอุ้มหลานชายขึ้นด้วยแขนข้างเดียวอย่างง่ายดาย

ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเย็นชาต่อคนภายนอกกลับปรากฏรอยยิ้มละมุน

"เสี่ยวอวี๋ วันนี้ฝึกคัดอักษรถึงไหนแล้ว"

"คัดเสร็จแล้วขอรับ แม่นมชมว่าเสี่ยวอวี๋เขียนสวยมาก" เด็กน้อยตอบเสียงใสอย่างภาคภูมิใจ

"จริงหรือ"

"จริงขอรับ!"

"เช่นนั้นต้องให้รางวัลเสียแล้ว" เสี่ยวอวี๋ยิ้มจนตาหยี

หลินเฟิงเจี๋ยลูบศีรษะเด็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองเจียงสวิน

"สัปดาห์หน้าข้าต้องเดินทางไปตรวจค่ายทหารนอกเมือง อาจต้องไปสักสามสี่วัน"

เจียงสวินชะงักเล็กน้อย

"ตั้งสามสี่วันเลยหรือเจ้าคะ" คำถามหลุดออกจากปากเร็วกว่าความคิด