Share

บทที่ 21 หาเรือนหลังใหม่กัน

Author: Jiulin
last update publish date: 2026-11-16 11:06:53

หลังเดินทางกลับจากตัวเมืองเฉิงตู หลิวซือซือก็รีบมอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อขอเช่าบ้านว่างหลังใหญ่บริเวณท้ายหมู่บ้านหลังนั้นทันที ซึ่งนางเคยได้ยินเรื่องราวของบ้านหลังนี้มาจากปากของพ่อบ้านชราว่า เดิมทีมันถูกทิ้งร้างไว้เนื่องจากเจ้าของย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองหลวง และได้ฝากฝังให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ดูแลจัดการซื้อขายหากมีผู้สนใจ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องขายให้ได้ตามราคาที่เจ้าตัวตั้งเอาไว้เท่านั้น

ทว่ายามนี้เงินในมือของนางยังมีไม่เพียงพอที่จะซื้อขาด หญิงสาวจึงจำต้องขอเช่าอาศัยไปก่อน และหมายมั่นตั้งใจว่าจะเร่งเก็บหอมรอมริบให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้นำเงินมาซื้อขาดบ้านหลังนี้ ตัดปัญหาทุกอย่างที่อาจตามมาในภายภาคหน้า

“คุณหนู… ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับว่าต้องการเช่าบ้านนั้นจริงๆ ข้าว่าเงินที่มีอยู่นี้เอาไปซ่อมแซมเรือนเดิม ส่วนที่เหลือเก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้ากังวลไม่น้อย

หลิวซือซือรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด นางไม่เอ่ยแย้ง ทำเพียงส่งยิ้มละมุนให้เท่านั้น

“ท่านลุงหลู ท่านเชื่อใจข้าเถิดเจ้าค่ะ เงินนี้ข้าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง”

‘แม้จะแค่หยิบฉวยของในระบบวิเศษไปขายเพื่อนำเงินมาใช้ ไม่ใช่ของของตนเองตั้งแต่แรกก็ช่างเถอะ’

“ข้าหามันมาได้อย่างสุจริต และท่านเชื่อใจข้าเถิดว่าในวันข้างหน้า ข้าย่อมหาได้มากกว่านี้เป็นแน่”

พ่อบ้านหลูได้ยินดังนั้นแทนที่จะคลายกังวลลง ทว่าสีหน้าของเขากลับยิ่งแย่กว่าเดิม

‘คุณหนูจะไปหาเงินมาจากที่ไหนให้มากกว่าที่มีตอนนี้กันเล่า เงินในถุงนี้ราวๆ พันตำลึง เท่านี้เขาก็ตกใจจะแย่ แล้วที่ว่าจะหามาได้มากกว่าที่มีอยู่ จะเป็นไปได้อย่างไรกัน’

ทว่าชายชรากลับไม่อาจโต้แย้งหญิงสาวได้ เขาทำเพียงพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวออกไปจัดการตามสิ่งที่นางต้องการอย่างว่องไว

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม[1] หงเย่ที่ตามผู้เป็นปู่ไปยังบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านด้วย ก็เดินกลับมารายงานนางที่หน้าเรือนด้วยใบหน้าบูดบึ้งตามเดิม

“จัดการเรียบร้อยแล้วอย่างนั้นหรือ”

“ก็ใช่น่ะสิ หูของเจ้าหนวกหรืออย่างไรกัน” เด็กชายยืนกอดอกตอบหน้าตาย พลางทำสีหน้าหงุดหงิดใส่นาง

‘จะ เจ้าเด็กนี่! พูดจาดีๆ สักคำไม่ได้เลยสินะ’ หลิวซือซือขบเม้มริมฝีปากแน่น พยายามอดกลั้นไม่ยื่นมือไปเคาะกะโหลกเด็กชายตรงหน้า ให้เกิดเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันไปมากกว่านี้

จากคำบอกเล่าของหงเย่ พ่อบ้านหลูได้จัดการทุกอย่างตามที่นางสั่งการเสร็จสรรพเรียบร้อยดี พร้อมทั้งว่าจ้างคนงานให้เข้าไปปัดกวาดเช็ดถู และจัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้พื้นฐานบางส่วน เพื่อให้พวกเขาสามารถย้ายเข้าไปอยู่อาศัยได้อย่างสะดวกสบาย

ทว่า จากคำรายงานที่ฟังไม่ค่อยได้ศัพท์เท่าใดนักของเจ้าเด็กตัวแสบ ดูเหมือนว่าพื้นที่ว่างบริเวณโดยรอบเรือนหลังนั้นจะกว้างขวางมากพอให้ขุดแปลงปลูกพืชผักสวนครัวไว้กินเองได้ ทว่ากลับไม่อาจทำนาปลูกธัญพืชในปริมาณมากตามที่นางวาดหวังเอาไว้

‘หากเป็นเช่นนั้น นางคงต้องหาทางกว้านซื้อที่ดินรอบๆ เพิ่มเติมแล้วกระมัง’

หญิงสาวครุ่นคิดในใจเงียบๆ พลางกวาดสายตามองสบกับดวงตาคมกริบที่ฉายแววกวนประสาทส่งกลับมา

“เจ้าน่ะ มีอันใดจะใช้ให้ข้าทำอีกก็รีบเอ่ยมาเสียสิ ท่านปู่รอข้าอยู่นะ”

‘ไอ้เด็กคนนี้! เป็นปู่หลานสายเลือดเดียวกันจริง ๆ หรือไม่นะ ไฉนนิสัยใจคอถึงได้แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้กันเล่า’

หลิวซือซือขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขาให้เสียอารมณ์มากไปกว่านี้ นางจึงสะบัดมือไล่ส่ง ก่อนจะหมุนตัวมุ่งหน้าเดินกลับเข้าไปในตัวเรือน บริเวณที่บิดากำลังง่วนอยู่กับการซ่อมแซมหลังคาบ้านอยู่ในขณะนี้

“ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที

“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”

หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที

‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’

- - - - - - -

[1] หนึ่งชั่วยาม = 2 ชั่วโมง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 22 เจ้าฝันกลางวันอยู่หรือ

    “ซือซือ... เจ้าช่วยพูดใหม่อีกทีซิ เมื่อครู่เจ้าว่าจะทำอันใดนะ” หลิวหลงเยี่ยนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า รีบวางเครื่องมือซ่อมแซมที่ผุพังในมือลงทันที“พวกเราจะย้ายไปอยู่เรือนใหม่กันเจ้าค่ะ ท่านพ่อก็เห็นแล้วว่าเรือนหลังนี้ซ่อมแล้วซ่อมอีก คานไม้และหลังคาแทบจะไม่หลงเหลือแรงรับน้ำหนักไหวแล้ว หากไม่ยอมย้ายออกเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าวันดีคืนดีหลังคาคงได้พังถล่มลงมาทับพวกเราตายกันหมดเรือนเป็นแน่ ดังนั้นท่านพ่อไม่ต้องเสียเงินซ่อมแซมเรือนเก่าหลังนี้อีกแล้วนะเจ้าคะ”หลิวหลงเยี่ยนที่ได้ยินบุตรสาวคนโตเอ่ยเช่นนั้น ก็ถึงกับนิ่งอึ้งค้างไปในทันที‘นางจะพูดล้อเล่นเพื่อให้ข้าดีใจไปทำไมกัน แต่จะว่าไปแล้ว สีหน้าและแววตาที่จริงจังของนางในยามนี้ ดูท่าจะไม่ใช่การเอ่ยเล่นๆ เสียแล้วกระมัง’ทว่าในจังหวะที่ผู้เป็นพ่อกำลังจะเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เสียงแหลมเล็กของบุตรสาวคนเล็กก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน“พูดจาเหลวไหลอะไรกัน เจ้าคิดว่าเรือนหลังหนึ่งจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ กระนั้นหรือ อีกอย่างครอบครัวของเราไม่มีเงินทองมากพอ ลำพังแค่หาเช้ากินค่ำยังยากลำบาก แล้วเจ้าจะไปเอา เอ่อ...”ความปากไวทำให้หลิวผิงเอ๋อร์เกือบพล

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 21 หาเรือนหลังใหม่กัน

    หลังเดินทางกลับจากตัวเมืองเฉิงตู หลิวซือซือก็รีบมอบหมายให้พ่อบ้านหลูไปติดต่อเจรจากับหัวหน้าหมู่บ้าน เพื่อขอเช่าบ้านว่างหลังใหญ่บริเวณท้ายหมู่บ้านหลังนั้นทันที ซึ่งนางเคยได้ยินเรื่องราวของบ้านหลังนี้มาจากปากของพ่อบ้านชราว่า เดิมทีมันถูกทิ้งร้างไว้เนื่องจากเจ้าของย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองหลวง และได้ฝากฝังให้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นผู้ดูแลจัดการซื้อขายหากมีผู้สนใจ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องขายให้ได้ตามราคาที่เจ้าตัวตั้งเอาไว้เท่านั้นทว่ายามนี้เงินในมือของนางยังมีไม่เพียงพอที่จะซื้อขาด หญิงสาวจึงจำต้องขอเช่าอาศัยไปก่อน และหมายมั่นตั้งใจว่าจะเร่งเก็บหอมรอมริบให้ได้โดยเร็ว เพื่อจะได้นำเงินมาซื้อขาดบ้านหลังนี้ ตัดปัญหาทุกอย่างที่อาจตามมาในภายภาคหน้า“คุณหนู… ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับว่าต้องการเช่าบ้านนั้นจริงๆ ข้าว่าเงินที่มีอยู่นี้เอาไปซ่อมแซมเรือนเดิม ส่วนที่เหลือเก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าหรือ” ชายชราเอ่ยขึ้นพลางทำสีหน้ากังวลไม่น้อยหลิวซือซือรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด นางไม่เอ่ยแย้ง ทำเพียงส่งยิ้มละมุนให้เท่านั้น“ท่านลุงหลู ท่านเชื่อใจข้าเถิดเจ้าค่ะ เงินนี้ข้าได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเอง”‘แม้จะแค่หยิบฉวย

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 20 น้ำใจของนาง

    “แล้วที่บ้านของเจ้า…”“ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไรเล่าว่าเวลานี้คนที่บ้านนั้นแข็งแรงดี ไม่มีผู้ใดล้มป่วยสักคน ข้าก็เพียงแค่อยากจะเตรียมสิ่งของจำเป็นเอาไว้ใช้เผื่อวันข้างหน้าก็เท่านั้น อีกอย่าง… เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรือว่าบ้านของข้าอยู่ห่างไกลจากตัวเมืองเฉิงตูเพียงใด หากให้ข้าต้องดั้นด้นเดินทางมาบ่อยๆ ข้าเองก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดเหมือนกันนะ เจ้าว่าจริงหรือไม่เล่า”อี้ซวนอ้าปากค้างเนื่องจากฟังประโยคยาวเหยียดรัวเป็นชุดของนางแทบไม่ทัน จับใจความได้เพียงว่านางขี้เกียจเดินทางเข้าเมืองบ่อยๆ จึงซื้อหากักตุนยารักษาโรคเอาไว้ล่วงหน้าก็เท่านั้นชายหนุ่มจึงทำได้เพียงพยักหน้าหงึกหงักตอบรับนางอย่างมึนงงหลิวซือซือจึงหันไปมองคนป่วยบนเตียงนอนผุพังหลังเล็ก ก่อนจะเอ่ยปากกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับแย้มยิ้มส่งให้อย่างละมุนละไม“ท่านป้าอย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะเจ้าคะ เอาไว้วันหลังข้าจะมาเยี่ยมท่านใหม่ท่านเป็นแม่ของสหายข้า ก็เหมือนเป็นแม่ของข้าเช่นกัน ดังนั้นอย่าได้เกรงใจข้าเลย”“ขอบใจมากนะนางหนู”“เจ้าค่ะ”หลิวซือซือแย้มยิ้มก่อนจะขอตัวกลับ โดยมีอี้ซวนเดินออกมาส่งนาง ชายหนุ่มอีกสองคนที่เห็นคนทั้งสามออกมาจากเรือนก็ล

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 19 มาเยี่ยมไข้

    “เจ้าไปปล้นชิงข้าวของใครเขามาอีกแล้วเล่า เจ้าเด็กคนนี้นี่” ผู้เป็นมารดาเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า“โธ่ท่านแม่ จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกันเล่าขอรับ”อี้ซวนในยามนี้ไร้ซึ่งมาดอันธพาลเกเร มีเพียงภาพบุตรชายผู้กตัญญูกำลังประคองพยุงมารดาผอมโซให้ลุกขึ้นพิงหัวเตียงไม้เก่าๆ ด้วยความทะนุถนอม“แล้วนั่น...” สายตาฝ้าฟางของนางเหลือบไปเห็นหญิงสาวแปลกหน้า“อ๋อ นางเป็นสหายของข้าเองขอรับท่านแม่”“เช่นนั้นหรอกหรือ แค่ก! แค่ก!”ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยคดี หญิงชราก็สำลักไอออกมาจนตัวโยน ร่างกายผอมแห้งสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดูเหมือนทุกข์ทรมานยิ่งนัก “ท่านป้าล้มป่วยด้วยโรคอันใดหรือ”“ข้าเองก็ไม่อาจทราบได้ เคยพานางไปหาหมอที่โรงหมอใหญ่มาครั้งหนึ่ง ทว่าเพียงแค่ค่าตรวจรักษาก็กินเงินไปตั้งเท่าใดแล้ว ค่ายาตัวอื่นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่อาจพานางไปรักษาได้อีก”หลิวซือซือละสายตาจากชายหนุ่ม ก่อนจะทาบปลายนิ้วเรียวลงบนชีพจรข้อมือของหญิงชราเพื่อตรวจดูอาการ‘แปลกเสียจริง จังหวะชีพจรเต้นเรียบสม่ำเสมอดี ทว่าเหตุใดอาการไอโขลกจึงได้ทารุณถึงเพียงนี้เล่า’ท่ามกลางความครุ่นคิด สายตาของหญิงสาวพลันหันไปเห็นหงเย่ยืนกอดอก ถลึงตา

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 18 นักเลงที่นางว่าก็คือพวกเขานั่นเอง

    “… ข้าแอบได้ยินมาว่าแถวนี้มีพวกอันธพาลมาคอยซุ่มดักปล้นและทำร้ายชาวบ้านอยู่นะ พวกเจ้ารีบกลับบ้านกันไปเถอะ”เมื่อได้ยินสิ่งที่นางเอื้อนเอ่ยออกมา ชายฉกรรจ์ทั้งสามก็หันมาสบตากันในทันที‘นะ นักเลงอันธพาลที่นางว่า มันก็คือพวกข้าไม่ใช่หรืออย่างไรกันเล่า!’“อะแฮ่ม... พวกข้าล้วนเป็นบุรุษฉกรรจ์ ไยต้องไปหวาดกลัวพวกมันด้วยเล่า ว่าแต่เจ้าเถอะ มาทำอันใดในสถานที่เปลี่ยวผู้คนเช่นนี้กัน” อี้ซวนแสร้งกระแอม พลางอ้อมแอ้มถามนางกลบเกลื่อน“ข้าหรือ”“ก็ใช่น่ะสิ”“เอ่อ... คือว่าข้ามาที่ร้านขายโอสถตรงกลางตรอกถนนสายนี้น่ะ”“บิดาของเจ้าไม่สบายงั้นหรือ หรือว่าแม่เลี้ยง หรือน้องสาวของเจ้ากัน”“ไม่มีผู้ใดเป็นอะไรทั้งนั้นแหละ”“อ้าว? แล้ว...”“ข้ามีธุระต้องมาก็แล้วกันน่า แต่เมื่อครู่ข้าแอบได้ยินพวกเจ้าถกเถียงกัน สรุปแล้วใครป่วยกันแน่หรือ”เมื่อได้ยินนางเอ่ยถามขึ้นมา อี้ซวนและเพื่อนพ้องก็พลันมีสีหน้าสลดลงในทันทีเดิมทีอันธพาลกลุ่มนี้แวะเวียนมาที่ร้านโอสถแห่งนี้ก็เพราะมารดาของอี้ซวนล้มป่วยหนัก ทว่าด้วยกิริยาหยาบกระด้างของพวกรักสนุกที่พูดจาดีๆ ไม่เป็น ประกอบกับเป็นกลุ่มอันธพาลที่ทางการหมายหัว และชาวบ้านต่างพากันเกลียดช

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 17 เมื่อความซวยมาเยือน

    “ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวกลับก่อนแล้วเจ้าค่ะ”“รีบกลับไปเถิด ถนนสายนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ผู้คนไม่ค่อยสัญจรผ่าน ออกจากร้านข้าไปแล้วก็เร่งฝีเท้าเข้าสู่ตัวตลาดให้เร็วหน่อยน่าจะดีกว่า หากโชคร้ายไปเจอนักเลงพวกนั้นเข้า เจ้าที่เป็นสตรีคนเดียวอาจแย่เอาได้”“เจ้าค่ะ ขอบพระคุณเถ้าแก่ที่ช่วยชี้แนะ” หญิงสาวส่งยิ้มให้เขาก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากร้านขายโอสถไป‘หากเป็นพวกอี้ซวนจริง แล้วคนพวกนั้นจะมาทำอันใดที่ร้านขายยากันนะ หรือเพราะเห็นว่ามีเพียงคนแก่เฝ้าร้านคนเดียว จึงคิดจะกลั่นแกล้งรังแกกัน? ช่างร้ายกาจเสียจริง’หลิวซือซือเดินออกจากร้านขายโอสถ มุ่งหน้าไปตามทางเดินบนถนนสายแคบๆ อย่างเร่งรีบ ทว่าระหว่างทางกลับพบกลุ่มคนไร้บ้านกำลังนั่งคุดคู้อิงกายพิงกำแพงอิฐเก่าๆ อยู่หญิงสาวหยุดชะงัก ทอดสายตามองคนเหล่านั้นด้วยความห่วงใยปนเวทนา‘หากอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ พวกเขาไม่แข็งตายกันหมดหรอกหรือ’นางตัดสินใจยืนแอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ริมทาง เปิดระบบวิเศษหยิบเอาเสื้อคลุมกันหนาวออกมาเพิ่มเติม แล้วตั้งใจจะนำไปแจกจ่ายให้แก่คนเหล่านั้นทว่าเมื่อนางก้าวเข้าไปใกล้ พวกเขากลับมองมาที่นางด้วยท่าทางตื่นตระหนกยิ่งน

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 9 ชายชราในร้านโอสถ

    ‘เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้นกันนะ’“แม่นางเข้ามาในร้านของข้าต้องการสมุนไพรชนิดใดงั้นหรือ”ชายแก่ที่ผมขาวโพลนไปทั่วหัวเดินถือไม้เท้าพยุงตนเองออกมาด้านนอกก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหานางอย่างเชื่องช้า“คือว่าที่ร้านของท่านรับซื้อสมุนไพรหรือไม่เจ้าคะ”“สมุนไพรงั้นหรือ น่าแปลกที่ผ่านมาคนที่มาขายสมุนไพรต่างก

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 8 เข้าเมือง

    หลิวซือซือละสายตาจากผู้เป็นพ่อที่เดินหายเข้าไปในบ้านก่อนจะหันไปมองชาวบ้านที่กำลังซุบซิบกันเสียงดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน“ตั้งแต่ข้าเกิดมาก็ไม่เคยพานพบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเลยนะ เกิดอะไรขึ้นกับบ้านเมืองของเรากัน”“เจ้าไม่เคยได้ยินที่เขาร่ำลือกันหรือ""เรื่องอะไร""ก็เรื่องที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่เพิ่

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 7 อากาศแปรปรวน

    หลิวซือซือที่เดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วนางก็ลงมือเปิดระบบวิเศษขึ้นมาปรากฏให้เห็นเป็นหน้าจอสีฟ้าใสมองทะลุไปยังฝั่งตรงข้ามได้ระบบวิเศษที่นางได้มาอย่างไรไม่รู้ปรากฏออกมาให้เห็นเมื่อสำรวจไปทั่วทั้งระบบก็ทำเอานางแทบจะสิ้นหวังอยู่แล้ว'อยากได้เงินมาใช้จ่ายในครอบครัวต้องทำอย่างไรกันเล่า'[ระบบตรวจพบความ

  • ข้าจะพาครอบครัวไปสู่ความมั่งคั่ง   บทที่ 6 ของขวัญล้ำค่าจากบ้านเก่า

    บ้านท้ายสวนหลังที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของนางหลังนี้ทำขึ้นจากไม้เก่าๆ ที่พอจะอาศัยอยู่ได้ชั่วคราวเท่านั้นและดูไม่ได้แข็งแรงอะไรเลยบริเวณรอบบ้านมีไม้ยืนต้นที่ถูกปลูกเอาไว้หลากหลายชนิด นางมองไปรอบๆ ไม่เห็นมีใครอยู่เลยสักคนจึงได้เอ่ยเรียกเขาเสียงดังจนพ่อบ้านหลูที่ไม่รู้ว่าอยู่มุมไหนของตัวบ้านก็ได้ชะโงกหน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status