บทที่ 2 ระบบวิเศษ

แม้จะเอาแต่ตัดพ้อกับโชคชะตาที่เล่นตลกกับนางอยู่ในเวลานี้แต่หลิวซือซือก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจกับมันมากเท่าใดนัก

นางลุกขึ้นจากเตียงนอนเก่าๆ ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเปิดระบบวิเศษที่ติดตัวมากับนางตั้งแต่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาครั้งแรกในยุคนี้แล้ว

นางไล่สายดูระบบวิเศษที่มีสิ่งของเครื่องใช้จากโลกอนาคตมากมายนับไม่ถ้วน ตัวระบบนี้เปรียบเสมือนห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเลยก็ว่าได้เพราะมีทุกอย่างให้นางได้เลือกสรรใช้งานได้อย่างเต็มที่นั่นเอง

แค่เพียงไม่มีเงินตราที่ใช้จ่ายในยุคนี้ก็เท่านั้นอยากได้เงินใช้ก็คงต้องเอาของออกไปแลก

'แย่เสียจริง'

แต่แล้วสายตาของนางก็พลันสะดุดเข้ากับบางอย่าง กราฟตัวเลขบอกอุณหภูมิอากาศของพื้นที่โดยรอบที่นางอาศัยอยู่ปรากฎให้เห็นอย่างชัดเจน

เมื่อตรวจสอบให้แน่ชัดอักครั้งก็พบว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในยุคโบราณแห่งนี้นั้น ตัวเลขเหล่านี้บ่งบอกถึงอุณหภูมิของอากาศที่นี่เอาไว้อย่างถูกต้องไม่มีผิดเพี้ยนเลยสักเพียงนิด

แต่หลังจากนี้ไปชาวเมืองเฉิงตูจะต้องประสบพบเจอกับหิมะที่ตกหนักที่สุดในรอบหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมา มวลอากาศเย็นจากหิมะจะปกคลุมไปทั่วทั้งแคว้นเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือนเต็มๆ ก่อนจะร้อนจัดไปอีกเจ็ดวันอากาศก็จะเข้าสู่อุณหภูมิปกติ

หากไม่มีการเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าชาวบ้านจะไม่ล้มตายจากอากาศที่แปรปรวนนี้หรอกหรือ

เมื่อรู้อย่างนี้แล้วนางก็พอจะมีเวลาเตรียมตัวสำหรับเหตุการณ์นี้ไว้ล่วงหน้า แม้จะไม่สามารถช่วยได้ทุกคนก็ยังดีกว่าไม่ลงมือทำอะไรเลย

หลิวซือซือคิดได้ดังนั้นก็เลือกเอากำไลหยกเขียวออกมาจากระบบวิเศษเพียงไม่กี่ชิ้นแล้วใส่ลงไปในถุงผ้าที่เตรียมเอาไว้ก่อนจะเดินออกจากบ้านสกุลหลิวไปด้วยความรวดเร็ว

ตลาดเมืองเฉิงตู

“เอ้าเร่เข้ามาๆ วันนี้ข้านำกำไลหยกเขียวของจริงของแท้งดงามยิ่งนักมาขาย ใครได้ไปย่อมพานพบแต่ความโชคดีกันทั้งนั้น”

“ไหนๆ โอ้โหพวกเจ้าดูสิงดงามจริงๆ หยกเขียวนี้มันแวววับเพียงนี้ นี่เจ้าน่ะไม่ใช่ไปปล้นใครเขามาหรอกนะ”

“ข้าจะไปปล้นใครเจ้าพูดจาให้มันดีๆ นะอย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

หลิวซือซือตั้งท่าจะต่อยตีบุรุษปากพร่อยผู้นั้นแต่แล้วก็มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามากลางวงสนทนานั้น

ชายหนุ่มรูปร่างสันทัดสวมหมวกสานครึ่งศีรษะหากไม่ใช่ว่าใบหน้านั้นมีแต่หนวดเครารุงรังก็คงจะหล่อเหลาอยู่ไม่น้อย

คนผู้นั้นเดินเข้ามายังแผงขายของๆ นางก่อนจะแย้มยิ้มให้ ในมือของเขาถือคันเบ็ดและตะกร้าใบพอดีมือติดมือมาด้วย แววตานุ่มลึกนัยน์ตาสีนิลนั้นมองมายังนางผู้ใดพบเห็นก็คงอดที่จะหลงใหลไม่ได้แต่กับหลิวซือซือนั้นกับไม่สะทกสะท้านกับรูปลักษณ์ที่เห็นแต่อย่างใด

ก็เพราะยุคที่นางจากมานั้นเคยเห็นเหล่าชายหนุ่มรูปงามมามากพอแล้วน่ะสิ แค่นี้ไม่สามารถทำอันตรายต่อหัวใจของนางได้เลยแม้เพียงนิดอย่างไรเล่า

“จากที่ข้าดูแล้วหยกของนางนั้นหาใช่ได้ไปปล้นใครเขามาไม่ หากหยกที่มีเจ้าของย่อมมีชื่อสลักหรือหากนางขโมยมาจริงย่อมมีตราประทับที่คนทั่วๆ ไปไม่อาจรู้ได้”

‘ตราประทับอะไร?’

หลิวซือซือจ้องมองชายหนุ่มผู้นั้นไม่วางตา

หยกพวกนี้นางนำมาจากระบบวิเศษเป็นของที่ขายทั่วไปในยุคที่นางจากมาจะไปมีตราประทับอื่นใดอยู่กันเล่า แล้วหากมีจริงนางจะอธิบายพวกเขาอย่างไรในเมื่อตัวหนังสือในยุคนี้กับโลกอนาคตแน่นอนว่ามันไม่เหมือนกัน!

‘ฉิบหายแล้วจะเอาอะไรออกมาขายเหตุไม่ดูให้ดีกว่านี้นะ หลิวซือซือเหตุใดเจ้าถึงได้โง่เขลาเช่นนี้กันเล่า’

“นี่เจ้าน่ะพวกเดียวกันกับนางหรืออย่างไรถึงได้ออกมาแก้ตัวแทนกันเช่นนี้” หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์กอดอกก่อนจะจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มผู้มาใหม่

“แล้วเจ้าล่ะเป็นอะไรถึงได้อยากจะใส่ร้ายข้านักหนา”

หลิวซือซือจ้องมองใบหน้าหยาบกร้านของบุรุษตรงหน้าแน่วนิ่ง และแล้วความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็เริ่มไหลทะลักเข้ามาอีกครั้ง

บรรดาบุรุษในเมืองต่างก็รังเกียจหลิวซือซือแทบทั้งนั้น แม้ว่านางจะหน้าตาน่ารักแต่ปากกับร้ายยิ่งกว่าแม่มดเสียอีกด่าทอทุกคนที่เข้ามาหานางจนหัวหดกันหมด

‘มิน่าเล่าถึงไม่มีใครอยากจะซื้อขายของนางกัน เพราะเหตุนี้นี่เอง’

“เอ่อคือว่า…”

“อะไร? หากว่าเจ้าหมอนี่โกหกช่วยเจ้าแล้วหากว่าพวกข้าซื้อของๆ เจ้าไปจะไม่มีใครมาทวงกลับคืนไปแน่น่ะหรือ”

“ก็ของพวกนี้ข้าได้มาอย่างสุจริตมันจะไปมีใครมาทวงได้อย่างไร นี่เจ้าน่ะชื่ออะไรนะ”

“ห๊ะ?” ชายคนนั้นดูเหมือนจะสับสนไม่น้อยที่อยู่ๆ หลิวซือซือก็เปลี่ยนเรื่องมาถามชื่อแซ่ของเขาแทน

“ข้าถามว่าเจ้าชื่ออะไร”

“ขะ...ข้าก็ชื่ออี้ซวนอย่างไรเล่า เจ้าทำเป็นความจำเสื่อมหรืออย่างไรลืมไปแล้วหรือว่าทำอะไรกับข้าไว้บ้างน่ะ”

“อะ เอาน่าอี้ซวนไม่ว่าที่ผ่านมาข้าจะร้ายกาจกับเจ้ามากเพียงใดแต่วันนี้ข้านั้นลืมไปจนหมดสิ้นแล้ว อาจจะเพราะโรคร้ายที่กัดกินหัวของข้ามันแทะสมองเน่าๆ ไปจนหมดสิ้นแล้วดังนั้นวันนี้พวกเราก็มาเป็นเพื่อนกันเถอะนะ”

“ห๊า!”

‘ที่ผ่านมานางร้ายกาจเพียงนั้น วันนี้กลับพูดออกมาเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหรือว่านางจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ น่ะหรือ?'