Masukตอนที่ 19
ที่หาประสบการณ์ใหม่ ณ โรงหมอโม่ชิงหนาน... "ขอบคุณท่านจริงๆ ข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านอย่างไร" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น "ไม่เป็นไร...เจ้าขอบคุณหลิวซีจินเถอะเพราะนางส่งจดหมายมาให้ก่อนหน้านี้...ข้าจึงไปช่วยเจ้าได้ทัน” โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "ข้าจะเป็นหมอที่ดี ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ขอเพียงมีที่กินที่อยู่ หลิวซินซินจะรักษาคนป่วยช่วยท่านจนกว่าทุกอย่างจะสงบลง" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น "นับเป็นชะตาที่ส่งเจ้ามาที่นี่ ข้าต้องการถ่ายทอดการรักษาให้เจ้าพอดี" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น "หลิวซินซินเข้าใจแล้ว น้อมรับคำสั่งอาจารย์" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะคุกเข่าประสานมือ "ลุกขึ้นเถอะ ข้ายังมีเรื่องสงสัยระหว่างเจ้ากับเฉิงเจิงอวี้ ผู้นั้น" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น "เรื่องอะไรเจ้าคะ" "เจ้าคิดว่าเฉิงเจิงอวี้ต้องการตัวเจ้าไปเพื่อแก้แค้น เช่นนั้นหรือ?" "ย่อมเป็นเช่นนั้น ตอนข้าเป็นจ้าวซิน เฉิงเจิงอวี้เกลียดข้ามาก.... เพราะข้าเคยวางยาสตรีที่เขาแอบรักใคร่จนได้เสียกับพี่ชายของเขา" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเมื่อนึกถึงอดีตที่ตนเคยร้ายกาจ "องครักษ์ที่คุ้มกันเจ้ามาถูกองครักษ์ของเฉิงเจิงอวี้ทำให้เพียงแค่สลบ นับว่าเขายังมีคุณธรรมอยู่...อีกทั้ง ดูเหมือน เฉิงเจิงอวี้จะหึงหวงเจ้ามากกว่าการตามฆ่า" โม่ชิงหนานออกความเห็น เนื่องจากเป็นบุรุษด้วยกันเขาย่อมมองออก "คนผู้นี้มีวิธีแก้แค้นอันเจ็บแสบ เขาตั้งใจพาตัวข้าไปบำเรอความใคร่จากนั้นคงจะฆ่าข้าทีหลัง" หลิวซินซินเอ่ยเสียงเรียบ เพราะนางไม่คิดว่าเฉิงเจิงอวี้จะรักนาง "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็อยู่ที่นี่ศึกษาเรียนรู้เก็บประสบการณ์ไปจนกว่าเฉิงเจิงอวี้ผู้นั้นจะเลิกวุ่นวายกับเจ้า" โม่ชิงหนานเอ่ยสรุป "เจ้าค่ะ อาจารย์" หลิวซินซินเอ่ยขึ้น "ข้าให้คนเตรียมห้องให้เจ้าแล้ว จะมีคนพาเจ้าไปเอง" "เจ้าค่ะ" หลิวซินซินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินตามสตรีผู้หนึ่งไป เช้าวันถัดมา หลิวซินซินรีบทำตัวให้เป็นประโยชน์ทันที..โรงหมอแห่งนี้หากนับหลิวซินซินด้วยจะมีหมอทั้งหมดยี่สิบคน..ผู้ป่วยที่มารักษาโรงหมอแห่งนี้ส่วนใหญ่ใหม่จะถูกพิษสัตว์ และบาดแผลที่ต้องใช้การเย็บสด หลิวซินซินที่ชำนาญการอยู่แล้ว นางได้ประสบการณ์เพิ่มเติมที่ที่นี่อยู่มาก นางไม่ลืมที่จะเขียนจดหมายหาผู้มีพระคุณอย่าหลิวซีจินเพื่อรายงานความเป็นไป ****** ณ ตำหนักองค์ชายสี่... เฉิงเจิงอวี้ลืมตาขึ้นก็พบว่าตนอยู่ในห้องนอนของตน นี่เขากลับมาได้อย่างไร? "ฟื้นเสียที..." เฉิงหวังเฟยหลง หรือองค์รัชทายาทเอ่ยขึ้น เมื่อน้องชายตนลืมตา หากมิใช่เพราะเขาไปสืบคดีแถวนั้นพอดีจึงคงไม่ไปพบเฉิงเจิงอวี้นอนสลบพร้อมกับองครักษ์เสี่ยวจ้านที่ฝีมือดีถึงเพียงนั้น "พี่ใหญ่...ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่"เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะพยุงตนเองขึ้น "ข้าต้องถามเจ้ามากกว่าว่าเจ้าไปนอนเล่นในป่านั่นได้อย่างไร...หากข้าไม่ไปสืบคดีแถวนั้น คงไม่พบเจ้านอนตากลมในป่านั่น แล้วพากลับมาที่นี่ได้" เฉิงหวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นขณะยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก "ขอบคุณพี่ใหญ่....ข้าเสียท่าสตรีเจ้าเล่ห์นั่น" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น "สตรีเจ้าเล่ห์เช่นนั้นหรือ? ยังมีสตรีนางใดที่ร้ายกาจกว่าชายาเอกของข้าอีก?" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะยกชาขึ้นจิบ "จ้าวซิน....." "จ้าวซินนางดื่มยาพิษไปแล้วมิใช่หรือ เจ้าเองก็เป็นคนมอบยาพิษให้เองกับมือ" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ "ข้าเป็นผู้ยื่นถ้วยยาพิษนั่นให้นางจริง....แต่มีคนช่วยนางไว้...." เฉิงเจิงอวี้เอ่ยตอบทันที ในขณะที่สะบัดศีรษะเล็กน้อยเพื่อไล่ความง่วง...ยาสลบจากเข็มนั่น แรงไม่เบา คราวหน้าเขาจะเอาคืนนางให้สาสม ชายหนุ่มคิดกับตนเอง...และบุรุษที่มาช่วยนางเป็นสามีนางจริงหรือ?เขาต้องหาทางรู้ให้ได้ "ผู้ใดกัน...บังอาจช่วยเหลือนักโทษเช่นนั้น...หาเรื่องใส่ตัวโดยแท้"องค์รัชทายาทหนุ่มเอ่ยขึ้น ก่อนจะวางถ้วยชาลง "ชายาเอกของท่านไงเล่า" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะสังเกตอากัปกิริยาของผู้เป็นพี่ชาย...ด้านหวังเฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักหนักไปอีก ก่อนจะตบโต๊ะเสียงดังทันที ปึก! "นางกล้าทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ? " องค์รัชทายาทหนุ่มเอ่ยขึ้น "ท่านใจเย็นก่อน จะโทษนางก็ไม่ได้ ข้าเองก็ตั้งใจจะช่วยจ้าวซินอยู่แล้ว แต่เพราะพี่สะใภ้มาตัดหน้าข้าเสียก่อน" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะลุกเดินมายังโต๊ะน้ำชา "เหตุใดเจ้าจึงคิดช่วยจ้าวซิน?" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ในเมื่อก่อนหน้านี้ดูเหมือนน้องชายเขาผู้นี้จะเกลียดจ้าวซินมากอยู่ "นางเป็นของข้า....และข้ายังไม่ต้องการให้นางตาย....นางยังต้องบำเรอข้าไปอีกจนกว่าข้าจะพอใจ" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้น "เจ้ามีนิสัยเช่นเดียวกับข้าเลย ไม่เสียแรงที่เป็นน้องชายข้า" เฉิงหวังเฟยหลงเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ "กล่าวอะไรของท่าน ข้าไม่เหมือนท่านสักหน่อย..." เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะกลอกตาไปมาเล็กน้อยที่อีกฝ่ายนำเขาไปเปรียบเทียบกับตนเอง...เพราะเฉิงหวังเฟยหลงนั้นขึ้นชื่อว่าเข้าออกหอโคมเขียวโคมแดงเป็นว่าเล่น... "เอ้...เจ้านี่ เหมือนข้าไม่ดีอย่างไรกัน"หวังเฟยหลงโวยวายขึ้นก่อนจะวางถ้วยชาลงอย่างไม่พอใจ "ช่างเถอะๆ เวลานี้ข้าอยากให้ท่านช่วยคิดหาวิธีไปตามสตรีตัวร้ายนั่นกลับมา ข้าจะสั่งสอนนางด้วยตัวข้าเอง" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยก่อน "นางหนีไปแล้ว ก็ปล่อยนางปล่อยเสียเถอะ" องค์รัชทายาทหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทางสบายๆ "ข้าต้องการนาง!" "เจ้าสี่ หากข้าไม่รู้จักเจ้า ข้าคงเข้าใจว่าเจ้าหลงรักนาง" "ข้าไม่ได้รักนาง!....แต่นางเป็นของข้าต่างหาก!" เฉิงเจิงอวี้เถียงขึ้น....รักงั้นหรือ? หึ! อย่างมาก...นางก็เป็นเพียงสตรีที่บำเรอความใคร่เขาเท่านั้น "เอ้ย....ก็ได้ๆ ดูเจ้าสิแปลกจริงๆ....ว่าแต่บุรุษที่มาพาตัวนางไปเป็นใครกันบอกนามของเขามา เผื่อข้าจะรู้จัก" องค์รัชทายาทหนุ่มถามขึ้น "ข้าได้ยินซินซินเรียกเขาว่าโม่ชิงหนาน...." เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะรินชาให้ตนเองแล้วยกขึ้นดื่มแก้กระหาย "โม่ชิงหนาน.....งั้นหรือ?" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะครุ่นคิดบางอย่าง...จะใช่คนเดียวกันหรือไม่นะ คงมิใช่หรอกกระมัง.....องค์รัชทายาทหนุ่มคิดกับตนเอง มันคงไม่บังเอิญหรอกกระมังที่โม่ชิงหนานที่เป็นน้องชายแท้ๆอาจารย์ของเขา... "เรื่องนี้ ข้าขอเวลาคิดก่อนก็แล้วกัน" หวังเฟยหลงเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกจากที่นั่งเพื่อกลับตำหนักตน เฉิงเจิงอวี้พยักหน้า หนึ่งครั้ง หลังจากที่หวังเฟยหลงออกไปแล้ว เขาลุกขึ้นเดินไปเดินมาอย่างใช้ความคิด เวลานั้นเสี่ยวจ้านเดินเข้ามาพอดี "องค์ชายสี่ กระหม่อมพบเบาะแสบางอย่างพ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้น "โม่ชิงหนานผู้นี้....เป็นเจ้าของโรงหมอที่ติดอยู่กับ สำนักเซียนโจว ขอรับ" เสี่ยวจ้านเอ่ยขึ้นก่อนจะลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก.... "ติดกับสำนักเซียนโจว?! นั่นไม่ใช่สำนักที่องค์รัชทายาทร่ำเรียนมาหรอกหรือ?" เฉิงเจิงอวี้เอ่ยขึ้นก่อนจะเบิกตากว้าง...สำนักนั่นนอกจากเก่งกาจเรื่องวรยุทธแล้ว ยังเก่งกาจเรื่องวิชาแพทย์อีก...ที่สำคัญ...แม้แต่ผู้ปกครองแคว้นระดับสูงยังไม่กล้ามีเรื่องกับสำนักแห่งนี้ "ข้านึกวิธีออกแล้ว...." "ท่านจะทำเช่นใด?"เสี่ยวจ้านถามขึ้นด้วยความงงงวย "ข้าจะ........"ตอนที่ 59ได้พวกเพิ่ม"แต่เจ้าเป็นคนของฝ่าบาท ส่วนท่านก็เป็นน้องสาวของฝ่าบาทที่เกลียดข้าจับใจ...จะมาสนับสนุนข้าได้อย่างไร?"หลิวซีจินเอ่ยขึ้น...คงมีวิธีเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นมิตรแล้วที่จะทำให้นางอยู่อย่างสงบได้..."พี่สะใภ้ท่านโปรดวางใจ ถึงข้าจะเป็นน้องสาวของฝ่าบาท แต่หากท่านเปลี่ยนตนเองแล้วจริง ๆ ข้าก็จะสนับสนุนท่านเต็มที่ เรื่องแปลงสมุนไพรนั่น พวกเรามาช่วยกันปลูกใหม่เถอะ" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของพี่สะใภ้...เพราะชุนหมี่เยว่ก็ยอมรับว่าสตรีตรงหน้านี้ไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว"จวิ้นจู่ ขอบคุณท่านจริง ๆ" ผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยด้วยความตื้นตัน"แต่ว่า เรื่องที่ข้ามาแอบดูท่าน อย่าบอกฝ่าบาทได้หรือไม่? คือข้าเคยสาบานกับเขาว่าจะไม่ยุ่งกับท่านอีก" ชุนหมี่เยว่อ้อมแอ้มเอ่ยขึ้น"เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ได้แต่คิดในใจว่า...เหตุใดบุรุษผู้นี้จึงได้เจ้าคิดเจ้าแค้นนิสัยคล้ายสตรีเช่นนี้ ...ช่างเถิด..."ได้ ข้าจะไม่บอกเขา.... ก่อนพวกท่านกลับข้ามีของดีให้พวกท่านดื่ม โชคดีนักที่ เหมยกุ้ยฮวา(ดอกกุหลาบ)ไม่ถูกทำลายไปด้วย" หลิวซีจินเอ่ยขึ
ตอนที่ 58หาพรรคพวก"ท่านพานางเข้าไปด้านในเถอะที่นี่อากาศหนาวนางจะไม่สบาย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะนำทางเข้าไปในห้อง จากนั้นนางจึงบอกให้นางกำนัลทั้งแปดรอที่ห้องโถงไม่ต้องเข้าไป"ท่านติดตามข้ามาตั้งแต่เมื่อใด? และเหตุใดจึงมาลอบติดตามข้าเช่นนี้" หลิวซีจินถามขึ้นก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มที่ดูแล้วอายุคงไม่เกินยี่สิบหนาว"กระหม่อมติดตามฮองเฮาตั้งแต่ท่านฟื้นจากความตาย เหตุผลไม่ทราบเพราะเป็นคำสั่งฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด"หากเจ้าติดตามข้ามาตั้งแต่ข้าฟื้นเช่นนั้น...เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าสนมกุ้ยเหมยเป็นผู้ทำลายแปลงสมุนไพรของข้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น อ้ายเสินพยักหน้าแทนคำตอบ..."ดียิ่งนัก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะพยักหน้าเยาะเย้ยตนเอง...ชุนหลุนซีทราบเรื่องนี้อยู่แล้ว...นั่นหมายถึงว่าเขากับสนมของเขารวมหัวกันแกล้งนาง..."ฮองเฮา...ที่ฝ่าบาททำไปเพราะมีเหตุผลของพระองค์ทรงรอคอยก่อนอย่าเพิ่งด่วนตัดสิน" อ้ายเสินเอ่ยขึ้น"ช้าก่อนฮองเฮา ข้าอ้ายเสิน...มาทำงานให้ฝ่าบาท มิได้มีจิตคิดร้ายต่อฮองเฮาเลยแม้แต่น้อย ส่วนจวิ้นจู่.... ท่านถอนพิษให้นางเถิด นางแค่แอบตามข้ามาเ
ตอนที่ 57 ลำเอียงหมับ!"ฝ่าบาท...ปล่อยข้า" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเสียงต่ำก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาคมของผู้ที่เป็นสามี......เวลานี้นางจะต้องสั่งสอนสตรีที่บังอาจทำลายแปลงสมุนไพรของนาง ผู้ที่ทำการปล่อยสัตว์กินพืชออกมาทำลายพืชของนางที่ปลูกไว้เต็มตำหนัก!"ออกมาจากตำหนักเย็นได้ไม่นาน... อยากจะกลับเข้าไปอยู่ตำหนักเย็นหรือ?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น หลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้น จึงเอ่ยขึ้น"เช่นนั้น ฝ่าบาทจะลงโทษนางอย่างไร? นางปล่อยสัตว์กินพืชข้าจนหมด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น"ฝ่าบาท! โปรดให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันด้วย กุ้ยเหมยถูกใส่ร้าย" สนมกุ้ยเหมยเอ่ยขึ้นก่อนจะแสร้งก้มหน้าลงอย่างน่าสงสาร"เมื่อครู่เจ้ายอมรับแล้ว ไยกลับคำเมื่ออยู่ต่อหน้าฝ่าบาท!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างอดกลั้น"มีผู้ใดเป็นพยานได้บ้าง" เสียงทุ้มของชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น"มีนางกำนัลทั้งแปดคนของข้า" หลิวซีจินเอ่ยทันที"เหตุใดพยานจึงมีแต่คนของฮองเฮาเล่า?" ผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้น"เมื่อครู่ ฮุ่ยชิวเหยาก็อยู่ในเหตุการณ์ตอนนางสารภาพออกมา... หวังว่าสนมฮุ่ยชิวเหยาคงไม่เข้าข้างคนผิด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของสนมของสามีที่ทำหน้าหวาดหวั่
ตอนที่ 56ลาก่อนตำหนักเย็นเพราะใกล้กำหนดการที่องค์หญิงต่างแคว้นจะเดินทางแต่งเป็นสนมของเขาดังนั้น...ชุนหลุนซี จึงส่งชุนเป่ยหยางผู้เป็นพี่ชายไปรับขบวนจากต่างแคว้นกลางทางเพื่อเป็นการให้เกียรติอีกฝ่ายและนับตั้งแต่ที่เขาสั่งลงโทษผู้เป็นฮองเฮา ด้านชุนหลุนซีที่ไม่เห็นการโวยวายใด ๆ ก็ประหลาดใจเป็นอย่างมากที่นางอยู่ในตำหนักเย็นอย่างสงบ...และวันนี้...ก็เป็นวันครบกำหนดหนึ่งเดือนแล้ว...เขาจึงประกาศคำสั่งปล่อยตัวฮองเฮาออกมา....ด้านหลิวซีจินที่อยู่กำหนดครบหนึ่งเดือนในตำหนักเย็น....เมื่อกลับมาถึงตำหนักฮองเฮา...นางก็ต้องตกใจเป็นอย่างมากที่สมุนไพรหายากที่นางสั่งให้นางกำนัลทั้งแปดดูแลไว้ ถูกทำลายแทบไม่เหลือ คล้ายกับเป็นรอยสัตว์ที่มีฟันแทะเล็ม ดูแล้วคงจะเป็นรอยฟันของสัตว์อย่างไม่ต้องสงสัย...มีคนจงใจกลั่นแกล้งนาง!"เร็วเข้า! มันวิ่งไปทางนั้นแล้ว!" นางกำนัลผู้หนึ่งร้องขึ้นในขณะที่กำลังวิ่งจับหนูที่กินพืช....หลิวซีจินมองดูภาพที่นางกำนัลทั้งแปดกำลังวิ่งไล่จับหนูที่กินพืชอย่างอลหม่าน...หมดกัน แปลงสมุนไพรของนาง...."ตอนข้าไม่อยู่ พวกเจ้าไม่เห็นเลยหรือว่าผู้ใดมากระทำเช่นนี้!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะกำหมั
ตอนที่ 55 ผู้บุกรุกณ ตำหนักเย็น....ด้านหลิวซีจินเมื่อได้รับจดหมายตอบกลับจากชุนชวนหยูนั้นก็สบายใจยิ่งนักที่ผลการรักษาเป็นไปตามที่ต้องการ นางใช้ชีวิตอยู่ในตำหนักเย็นอย่างไม่ทุกข์ร้อน นางไม่คิดปล่อยให้เวลาเลยผ่าน ใช้เวลาที่อยู่ในตำหนักเย็น บันทึกสูตรยาจากประสบการณ์ที่นางเคยใช้ ก่อนจะบันทึกนางได้อ่านตำราสมุนไพรในวัง พบว่าหลายสูตรยังไม่ถูกบันทึก และวันนี้…นับเป็นวันที่สิบแล้วที่นางอยู่ในตำหนักเย็นแห่งนี้...สิบวันมานี้นางใช้ความสามารถวาดอักษรลงบนกระดาษได้จำนวนหลายเล่มนัก เดือดร้อนผู้เฝ้าประตูตำหนักเย็นไปหากระดาษและหมึกมาเพิ่ม*****คืนหนึ่ง....ในขณะที่นางกำลังเขียนสูตรยานั่นเอง จู่ ๆ นางก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น"หลิวซีจิน..." เสียงบุรุษที่ฟังดูยานคางดังขึ้น หลิวซีจินคิดว่านั่นคล้ายกับเป็นการดัดแปลงเสียงเสียมากกว่าใครกัน? หญิงสาวคิดก่อนจะเดินไปตามเสียงนั้นจนมาหยุดที่หน้าศาลบรรพชน"หลิวซีจิน...." เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งหลิวซีจินไม่รอช้า แม้นางจะเกรงกลัวอยู่บ้างแต่ทว่านางก็อยากพิสูจน์ให้รู้กันไป.... นางจึงก้าวขาเข้าไปใกล้ห้องหนึ่งอย่างช้า ๆ ในขณะนั้นเอง....ประตูเรือนถัดจากศาลบรรพชนเ
ตอนที่ 54ฮองเฮาในตำหนักเย็นห้วงฝันของชุนหลุนซี.....ชุนหลุนซีกำลังยืนอยู่ในห้องหนึ่งคล้ายกับเหตุการณ์ที่สตรีชั่วผู้นั้น ทำของต่ำใส่เขา...นี่เขากำลังฝันใช่หรือไม่?ฮ่องเต้หนุ่มคิดก่อนจะหันไปพบร่างขาวผ่องของผู้เป็นฮองเฮา ซึ่งเวลานี้สวมอาภรณ์ที่บางมากจนแทบจะปิดสิ่งใดไม่ได้"ฝ่าบาท.... ท่านมาแล้วหรือ?....." หลิวซีจินในอาภรณ์สีเขียวมรกตที่แหวกถึงร่องอกอวบอิ่มนอนอวดขาเรียวอยู่ในวงกลมที่มีเทียนล้อมรอบ พลางทำสีหน้ายั่วยวนเขา...ริมฝีปากอวบอิ่มที่แต่งแต้มไปด้วยชาดทาปากสีเลือดนกเผยอเล็กน้อยอย่างเชิญชวน....ผมยาวสลวยของนาง สยายออกอย่างเย้ายวนจนชุนหลุนซีต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก..เกิดอะไรขึ้นกับเขา...."ฝ่าบาท...ข้าทำถึงเพียงนี้แล้ว...ท่านยังอดใจได้อยู่อีก...หรือว่าท่านจะไม่ใช่บุรุษ" หลิวซีจินฮองเฮาเอ่ยขึ้น อาภรณ์สีเดียวกับใบไม้สดค่อย ๆ ร่วงลงมาจนเห็นดอกบัวคู่งาม นางขบริมฝีปากล่างเล็กน้อยก่อนจะยกมือเรียวยื่นออกมาก่อนจะกระดิกนิ้วเชิญชวนผู้เป็นสามี...ด้านชุนหลุนซีที่เวลานี้ส่วนล่างของเขานั้นเกิดตื่นตัวขึ้นมาเสียแล้ว"ต่อให้เป็นความฝันข้าก็จะไม่หลงกลสตรีร้ายกาจเช่นเจ้า!" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ







