ตอนที่ 34 บุคคลปริศนา

ตอนที่ 34 บุคคลปริศนา

"หมอใหญ่ เขาเสียเลือดมากเจ้าค่ะ ถูกของมีคมแทงทะลุบริเวณช่องท้อง แต่ไม่มีพิษเจ้าค่ะ " ฟางหรูที่ก็กำลังใช้ผ้ากดเลือดไว้เอ่ยขึ้น ใบหน้าบุรุษผู้นั้นเต็มไปด้วยบาดแผล หลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้นก็รีบหยิบใบสดของ จีเสวียเฉ่า(บัวบก)บดละเอียดแล้วใช้ผ้าผืนสะอาดห่อไว้เพื่อให้กากนั้นไม่ลงไปในบาดแผล เพราะแม้จีเสวียเฉ่าจะมีฤทธิ์ในการฆ่าเชื้อโรคและรักษาแผลแต่ก็ไม่ควรมีกากของพืชหลุดลงไปก่อนเย็บ   

"เจ้าเอานี่กดไว้" หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะยื่นผ้าที่ชุ่มสับเปลี่ยนให้ฟางหรูหมอหญิงที่กำลังใช้ผ้ากดแผลอยู่

"เซ่าจิน ผู้บาดเจ็บเสียเลือดมากไปต้มสมุนไพรบำรุงเลือดโดยเร็ว" หลิวซีจินเอ่ยบอกผู้ช่วยหมออีกคน

"ขอรับ" ทางนั้นขานรับก่อนจะทำตามคำสั่งทันที

"ช....ช่วยด้วย......" หนุ่มผู้นั้นเอ่ยขึ้น หลิวซีจินที่มองใบหน้าเขาก็อดประหลาดใจไม่ได้ว่าเหตุใดคนผู้นี้จึงมาบาดเจ็บในระแวกนี้ หรือว่าเขาจะเป็นบุรุษกบฏผู้นั้นที่แคว้นหนิงหลงตามหา! ไวเท่าความคิดฟางหรูที่รู้สึกเช่นเดียวกันเอ่ยขึ้น

"หมอใหญ่ เขา…ใช่คนที่แคว้นหนิงหลงตามหาหรือไม่?" ฟางหรูเอ่ยขึ้นในขณะที่ยังกดบาดแผลไว้ ก่อนจะมองหน้าผู้บาดเจ็บอย่างไม่ไว้วางใจ

"แต่พวกเราเป็นหมอนะจะปล่อยให้ผู้บาดเจ็บตรงหน้าตายลงได้อย่างไร? ช่างเถอะ ๆ เรื่องอื่นค่อยคิด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะเตรียมน้ำเปล่าเพื่อเตรียมให้ผู้ป่วยได้รับประทาน

"คุณชาย ท่านเป็นใคร?" หลิวซีจินเอ่ยในขณะที่เตรียมอุปกรณ์เย็บแผลให้อีกฝ่าย

"ไม่ปิดบังพวกท่าน ข้าชื่อซ่งเอวี่ย ข้าถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ พวกท่านโปรดช่วยข้าด้วย ครอบครัวข้าถูกคนสารเลวผู้นั้นฆ่าจนสิ้น นี่เป็นหลักฐานและจดหมายที่ข้าเขียนบอกไว้ ทั้งยังมีแผนที่บอกที่เก็บหลักฐาน... เพื่อนำคนสารเลวออกมารับโทษ ฝากแม่นางมอบให้ถึงมือฮ่องเต้แคว้นหนิงหลงด้วย" ซ่งเอวี่ยเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก ใบหน้าชายหนุ่มนั้นซีดเซียวเพราะเสียเลือดมาก เขาดึงกระดาษที่เปื้อนเลือดของตนออกมาจากแขนเสื้อตนก่อนจะใส่ไว้ในมือหลิวซีจิน          

 

ด้านหลิวซีจินที่รับกระดาษนั้นมาอย่างมึนงงก่อนจะวางไว้ข้างอุปกรณ์เย็บแผล  แล้วจึงเอ่ยขึ้น

"ท่านอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย ดื่มน้ำก่อนท่านเสียเลือดมาก"หลิวซีจินเอ่ยในขณะที่พยายามพยุงร่างหนาของบุรุษแปลกหน้าให้จิบน้ำ

"ขอบคุณท่านหมอ แต่ท่านสาบานกับข้าก่อน ว่าท่านจะนำหลักฐานนี้ไปให้ฮ่องเต้แคว้นหนิงหลง" ซ่งเอวี่ยเอ่ยขึ้นอย่างมีความหวัง

"ท่านต้องรอด และข้าจะช่วยทำให้ท่านได้นำหลักฐานนี้ไปให้เขาด้วยตนเอง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะให้เขาจิบน้ำอีก

"รับปากข้าก่อน" ซ่งเอวี่ยเอ่ยก่อนจะสบเข้าไปในตากลมโตของหมอหญิงอย่างร้องขอ

"ได้ ข้ารับปาก" หลิวซีจินเอ่ยในที่สุดเพื่อตัดรำคาญเพราะอีกฝ่ายยังพูดไม่หยุด

"ขอบคุณท่านหมอ" ซ่งเอวี่ยเอ่ยขึ้นก่อนยอมจิบน้ำ

ก่อนเปลือกตาจะค่อย ๆ หลับลง

"ฟางหรู เลือดหยุดไหลหรือยัง?" หลิวซีจินถามขึ้นในขณะที่ฟางหรูส่ายหน้าแทนคำตอบ

"ซ่งเอวี่ย! ท่านอย่าหลับสิ  ท่านอดทนก่อนนะ " หลิวซีจินเอ่ยก่อนจะจับชีพจรของเขาพบว่าชีพจรเบาจนแทบไม่มี…

แย่แล้ว!

เขากำลังจะตาย!

"หมอใหญ่ ดูเหมือนเขาจะไม่รอดแล้ว" ฟางหรูเอ่ยด้วย

สีหน้าเศร้าใจแม้ว่านางจะพยายามอย่างเต็มที่แต่ทว่านางก็ไม่ต้องการให้ใครมาตายในมือเช่นนี้ ยิ่งได้ฟังเรื่องของอีกฝ่ายยิ่งรู้สึกสงสารหนักเข้าไปอีก

"เราเจอเขาช้าเกินไป" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะวางศีรษะชายหนุ่มลงไปบนหมอน นางหยิบกระดาษที่เปื้อนเลือดขึ้นมาก่อนจะพิจารณา หากสิ่งที่ซ่งเอวี่ยกล่าวมาคือเรื่องจริงบุรุษผู้นี้ก็น่าสงสารเหลือเกิน

******

ร่างของซ่งเอวี่ยถูกนำไปฝังไว้ในสุสานไร้ญาติ แม้อีกฝ่ายจะหนีตายแล้ว สุดท้ายก็ยังมาตายอีก นางก็ไม่อาจนิ่งนอนใจได้ หลิวซีจินจึงให้ผู้ช่วยหมอที่เป็นบุรุษช่วยกันนำร่างไร้วิญญาณของเขาไปฝังไว้ที่สุสานไร้ญาติแห่งหนึ่ง

"ท่านหมอใหญ่ น่าสงสารคนผู้นี้จริง ๆ สูญเสียคนในครอบครัวแล้วยังต้องมาตายเช่นนี้" ฟางหรูเอ่ยขึ้น

"ฟางหรู หากวันหนึ่งข้าตายไป เจ้าต้องดูแลที่นี่ให้ดีรู้หรือไม่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะเดินทางกลับโรงหมอ

"พูดอะไรเช่นนั้นหมอใหญ่ ท่านอายุเพียงยี่สิบห้าหนาวจะเร่งพูดเรื่องตายไปทำไม" ฟางหรูเอ่ยขึ้นแม้นางจะทราบว่าอย่างไรสุดท้ายทุกคนจะต้องตาย แต่นางก็ไม่อาจทำใจได้หากคนตรงหน้าที่นางรักดั่งพี่สาวจะจากไปจริง ๆ

"เจ้าก็เห็นว่าชีวิตคนเราแน่นอนเสียเมื่อไร ช่างเถอะ ข้ารู้ว่าอย่างไรเจ้าก็ไม่ทิ้งที่นี่" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มเล็กน้อย

"ข้าไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ข้ามีกำหนดไปทำคลอดให้ฮูหยินที่จวนคุณชายสวีเยี่ย ข้าไปเตรียมของก่อน ลาเจ้าค่ะ" ฟางหรูเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวจากไปเพราะไม่อยากฟังในสิ่งที่อีกฝ่าย

ย้ำเตือน

ด้านหลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย

 โรงหมอแห่งนี้ ....มีมากกว่ายี่สิบชีวิตที่นางต้องดูแล แม้นางจะมีคลังสมบัติอยู่ไม่น้อย แต่นางก็ต้องสร้างรายได้อย่างอื่นด้วย แปลงผัก สมุนไพร ก็สามารถสร้างรายได้ให้โรงหมอแห่งนี้เช่นกัน

แต่ถึงกระนั้น…ใช่ว่านางจะคงอยู่ตลอดไป อย่างไรนางก็ต้องฝากฝังผู้ที่ไว้ใจได้ไว้สักคน หลิวซีจินคิดก่อน เดินมายังห้องของตน แล้วจึงหยิบกระดาษที่ได้รับมาจากซ่งเอวี่ย

"แม้ข้าจะไม่รู้จักท่าน แต่ในเมื่อข้ารับปากท่านแล้วว่าจะส่งมอบสิ่งนี้ให้ฮ่องเต้แคว้นหนิงหลงกับมือ ข้าจะพยายามทำให้สำเร็จ" หลิวซีจินพึมพำก่อนจะเก็บม้วนกระดาษที่คล้ายกับจะเป็นแผนที่และอีกฉบับหนึ่งเป็นจดหมายซึ่งนางยังไม่กล้าเปิดอ่าน นางคิดว่าหากเก็บสิ่งนี้ไว้ที่แห่งนี้ เกรงว่าจะพากันเดือดร้อน ดังนั้นนางอาจต้องหาที่ซ่อนจนกว่าจะคิดได้ว่าจะนำหลักฐานนี้ให้ฮ่องเต้แคว้นหนิงหลงอย่างไร