ตอนที่ 35 เรื่องของแคว้นหนิงหลง

ตอนที่ 35

เรื่องของแคว้นหนิงหลง

    

ณ  ศาลาริมน้ำภายในจวน

ยามอู่(11:00-12:59)

"คารวะฝ่าบาทเพคะ" ชุนหมี่เยว่ หรือจวิ้นจู่(ท่านหญิงสี่แห่งแคว้นหนิงหลง)เอ่ยขึ้นในขณะประสานมือคารวะผู้เป็นพี่ชายรองของตน

"เจ้ารู้ความผิดตนเองหรือไม่?" ชุนหลุนซีเอ่ยก่อนจะวางตำราในมือแล้วจึงจ้องไปที่ใบหน้าผู้เป็นน้องสาว

"เรื่องใดหรือเพคะ" ชุนหมี่เยว่เอ่ยเสียงเบาก่อนจะมุ่นคิ้วเล็กน้อย

"เรื่องเลี่ยงหรูจิ้งบุตรสาวคนโตของแม่ทัพ เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะสบตาผู้เป็นน้องสาว

"ฝีมือข้าเองเพคะ...... แต่ เสด็จพี่...ที่ข้าทำเช่นนี้เพราะอยากให้ท่านได้สตรีที่ดี...หากเลี่ยงหรูจิ้ง แต่งให้ท่านนางก็มีโอกาสถูกแต่งตั้งเป็นฮองเฮาแน่...อย่างไรบิดานางก็คุมกองกำลังไม่น้อย...อีกอย่างฮองเฮาของท่านเวลานี้เหตุใดมิเคยคิดทำประโยชน์ให้บ้านเมือง วันวันหนึ่งนางเอาแต่ตบตีสนมของท่านและนางกำนัลของข้า" ชุนหมี่เยว่ หรือจวิ้นจู่เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

"นางก็เป็นเช่นนั้นมานาน...ยังไม่ชินอีกหรือ?" ชุนหลุนซีเอ่ยเสียงเรียบกับผู้เป็นน้องสาวที่มีอายุน้อยกว่าตนห้าปี ในขณะที่มือหนึ่งยังคงถือตำรา

"หากนางมิใช่บุตรสาวท่านเสนาบดีหลิวโซว่ที่รับคมดาบตอนปราบศัตรู มีหรือ ที่นางจะได้เป็นฮองเฮา เสด็จพี่ข้าอยากให้ท่านได้สตรีที่เหมาะแก่การเคียงคู่ท่าน นี่อะไรท่านดูสินางมีศีล

ไม่เสมอท่านเลย" ชุนหมี่เยว่ เอ่ยอย่างไม่พอใจก่อนจะกอดอก

"หมี่เยว่ ข้าเคยบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ว่านี่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ แล้วไม่ต้องมาแสร้งเปลี่ยนเรื่อง...เรื่องคิดจับบุตรสาว

ท่านแม่ทัพมาเป็นสนมข้า ไยไม่คิดถามข้าก่อนเรื่องนี้เป็น

เรื่องใหญ่คิดทำตามอำเภอใจเช่นนี้ยังเห็นหัวข้าอยู่หรือไม่?"

เขาเอ่ยดุผู้เป็นน้องสาว ก่อนจะใช้สายตาคมดุนาง

"ชุนหมี่เยว่สำนึกผิดแล้วเพคะ...แต่อย่างไรนางก็ไม่สมควรตบตีนางกำนัลของข้า เสด็จพี่ต้องจัดการนางนะเพคะ" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย

"นางกำนัลที่เจ้าว่านางตลบหลังบุตรสาวท่านแม่ทัพแล้วปีนขึ้นเตียงข้าแทน.... นางกำนัลผู้นั้นตั้งใจเข้ามายั่วยวนข้าจริง  แต่ข้าจับได้เสียก่อน" เขาเอ่ยเสียงต่ำ ด้านชุนหมี่เยว่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้างกับสิ่งที่เพิ่งทราบ นึกไม่ถึงว่านางกำนัลที่นางสนิทคุ้นเคยจะทำเกินคำสั่งและคิดปีนเตียงพี่ชายของนาง!

ชุนหลุนซีหันมาสบตาของผู้เป็นน้องสาวก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปาก ด้านชุนหมี่เยว่ ที่เพิ่งทราบความผิดตนจึงรีบคุกเข่าทันที

"ขอฝ่าบาทโปรดลงโทษ" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น

"ต่อไปนี้เรื่องฮองเฮา ข้าจะจัดการนางเองเจ้าห้ามข้องเกี่ยว...ไปสำนึกผิดในห้องหนังสือและ คัด ‘สี่คุณธรรมสามคล้อยตาม’ หนึ่งร้อยจบ ไม่ครบไม่ต้องออกมา" เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะสบตาผู้เป็นน้องสาวอีกครั้ง

"เสด็จพี่! ข้าทำอย่างอื่นได้หรือไม่ ข้าถนัดฝึกกระบี่ ข้าขอไปฝึกกระบี่แทนได้หรือไม่?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยต่อรอง นางเกลียดการคัดตำราเป็นที่สุด!

"หากทำในสิ่งที่เจ้าถนัดตามใจกิเลสเจ้า จะถือเป็นการลงโทษได้อย่างไร...หากยังไม่รีบไปข้าจะเพิ่มเป็นสองร้อยจบ"

ชุนหลุนซีเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะหันมาอ่านตำราต่อไป

"ข้าไป ๆ!" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นทันทีก่อนจะรีบประสานมือคารวะและวิ่งจากไปเข้าห้องตำราทันที

ชุนหลุนซีที่เห็นท่าทางนั้นก็ส่ายหน้าเล็กน้อย...เขาเข้าใจความหวังดีของทุกคนที่มีต่อเขาแต่ทว่า...หากคิดจะกำจัด

หลิวซีจินผู้เป็นฮองเฮาเขา...ก็ไม่ควรแหวกหญ้าให้งูตื่น ชายหนุ่มคิดก่อนจะหันไปอ่านตำราต่อไป

ฮ่องเต้หนุ่มนั่งอ่านฎีการ้องทุกข์ครู่หนึ่งก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่สวมอาภรณ์ที่ไม่บอกก็รู้ว่านางคือผู้ใด

"หลิวซีจินคารวะฝ่าบาท" หลิวซีจินผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยขึ้นก่อนจะวางถ้วยน้ำชาลงตรงหน้าผู้เป็นสามี ที่ไม่คิดแตะต้องนางเลยแม้สักครั้ง...

“วันนี้ข้าทำชาสมุนไพรบำรุงหยินหยางให้ท่าน” หลิวซีจินเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม

"น้ำใจฮองเฮา ข้ารับไว้แล้วเจ้ามีเรื่องอะไรอีกหรือไม่?"

ชุนหลุนซีเอ่ยกับฮองเฮาที่มีอายุน้อยกว่าสี่ปี แม้เขาจะเกลียดชังสตรีผู้นี้จับใจแต่ทว่า...ด้วยเพราะบิดาของอีกฝ่ายเคยช่วยชีวิตเขาไว้...เขาไม่มีทางปล่อยนางมาจนถึงบัดนี้เป็นแน่...ชายหนุ่มคิด

"ข้ามีเรื่องอยากปรึกษาฝ่าบาท" หลิวซีจินผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างเชื่องช้า

"รีบกล่าวมาเถิด" ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ

"ข้าได้ยินมาว่าท่านจะรับองค์หญิงต่างแคว้น มาเป็นสนมเพิ่มอีกคนใช่หรือไม่เพคะ?" หลิวซีจินผู้เป็นฮองเฮา มือเรียว

กำแน่นด้วยความข่มกลั้นอารมณ์ไม่พอใจ... นางไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อยว่านางด้อยกว่าสตรีอื่นตรงที่ใด เวลานี้เขามีสนมสองคนนางก็ยังทุกข์ใจมากถึงเพียงนี้ แล้วนี่เขายังคิดรับมาเพิ่มอีก ...วันก่อน เลี่ยงหรูจิ้ง บุตรสาวของท่านแม่ทัพก็คล้ายเหมือนจะเข้าหาฝ่าบาท...ไหนจะนางกำนัลคนสนิทของชุนหมี่เยว่ที่คิดปีนเตียงสามีของนางอีกโชคดีที่นางจับได้ทันจึงสั่งโบยนางกำนัลผู้นั้นจนเกือบตาย....แต่กระนั้นบุรุษตรงหน้าผู้นี้ก็ไม่คิดจะเห็นความดีของนาง....หลิวซีจินฮองเฮาคิด

"ย่อมเป็นเช่นนั้น...ฮองเฮามีปัญหาใดหรือไม่?" ชุนหลุนซีผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะสบเข้าไปในดวงตากลมโตของอีกฝ่ายที่มีน้ำตาคลอหน่วย...

"ฝ่าบาท...ข้าขอถามท่าน ข้ามีสิ่งใดมิดีหรือ? สนมที่มีอยู่ไยท่านยังไม่พออีก...อีกทั้งกับข้าท่านไม่เคยคิดเรียกข้าเข้าถวายงานสักครั้ง...ข้าน่ารังเกียจตรงที่ใด?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นน้ำตาไหลอาบหน้างามอย่างอดไม่ได้...

"เจ้าเป็นฮองเฮา เจ้าย่อมรู้ว่าเมื่อแต่งเข้ามาแล้วข้าก็ไม่อาจมีเจ้าได้คนเดียวเรื่องนี้...ฮองเฮาไม่ได้ทำใจไว้ก่อนหรอกหรือ?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นเสียงเรียบอย่างไม่รู้สึกอะไร

"เรื่องที่ท่านจะมีสนมหลายคน ข้าก็พอเข้าใจ แต่ว่าท่านรังเกียจอะไรข้าหรือ? ฝ่าบาท ข้ามีอะไรไม่ดี? ไยท่านต้องหมางเมินกับข้าเช่นนี้!" หลิวซีจินผู้เป็นฮองเฮาเอ่ยขึ้น

ครานี้...นางหมดความอดทนแล้ว

"เรื่องที่เจ้ากลั่นแกล้งสนมของข้า รวมถึงการกระทำที่ไม่เหมาะสมกับการเป็นฮองเฮา... ข้าก็เลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่งเพราะเห็นแก่ที่บิดาเจ้าเคยช่วยชีวิตข้าไว้.... แต่เรื่องขึ้นเตียงกับเจ้า....ข้าไม่อาจทำได้....แล้วเจ้าก็ไม่อาจบังคับข้าได้" เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะสบเข้าไปในดวงตากลมโตที่มีน้ำตาคลอหน่วย

"แล้วท่านจะต้องเสียใจที่ทำกับข้าเช่นนี้!" หลิวซีจิน

ร้องขึ้นก่อนจะลุกสะบัดชายอาภรณ์ไปจากศาลาทันที  ชุนหลุนซีที่ได้เห็นอากัปกิริยานั้นก็ได้แต่ส่ายหน้าเล็กน้อย.....หากไม่ติดว่าเสนาบดีหลิวโซว่นั้นช่วยงานบ้านเมืองได้ดียิ่งนักทั้งยังเคยช่วยชีวิตเขาไว้ เขาคงจัดการนางไปแล้ว

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั่นเอง...ผู้มาใหม่ที่แอบอยู่บนหลังคาตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบปรากฏตัวขึ้น

"ฝ่าบาท เหตุใดท่านไม่ฝืนใจเข้าหอกับนางสักคืน

นางจะได้ไม่น้อยใจเช่นนี้" ผู้ที่อยู่บนหลังคาตรงศาลาเอ่ยขึ้นก่อนจะกระโดดลงมาจากหลังคาด้วยท่าทางสง่า

ฟุบ