ตอนที่ 66 ปฏิเสธ

ตอนที่ 66 ปฏิเสธ

ณ...ห้องทรงอักษร

"พี่สะใภ้... ท่านปฏิเสธการไปถวายงานเช่นนั้นจะดีหรือ?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ

ในขณะที่นั่งมองหลิวซีจินที่กำลังถือผลไม้ประหลาดในมือก่อนจะหันไปสังเกตว่ามีผลไม้นี้อยู่ในกระบุงจำนวนมาก

"ถึงไม่มีข้า ก็มีสนมคนอื่น ๆ ที่พร้อมถวายงาน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างไม่ทุกข์ร้อน

"แล้วท่านไม่กลัวฝ่าบาทลงโทษหรือไร? แต่น่าประหลาดยิ่งนัก...เสด็จพี่ไม่เคยเรียกท่านถวายงานมาก่อน ไม่ใช่ว่าเกิดสนใจในตัวท่านขึ้นมาหรือ?" ชุนหมี่เยว่ออกความเห็น

"อย่างมาก เขาก็คงลงโทษข้าไปอยู่ตำหนักเย็น นั่นน่ะ เข้าทางข้าเลย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้เข็มอีกประเภทหนึ่งจิ้มเข้าไปในผลของหม่าลู๋หล่า

"เรื่องนั้นช่างเถอะ...ว่าแต่นี่.... มันผลอะไรกันพี่สะใภ้  เหตุใดจึงมีมากมายนักเล่า?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะมองการกระทำของพี่สะใภ้ที่ใช้เข็มทดสอบพิษจิ้มทีละอันคล้ายกับต้องการทดสอบว่ามีฤทธิ์ประเภทใด

"อ้ายเสินเอามาให้ เห็นบอกว่าหลายคนเรียกมันว่า หม่าลู๋หล่า(มารูล่า) เขาอยากให้ข้าหาสรรพคุณของผลไม้นี้เผื่อว่าจะใช้ทำเป็นยาได้" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะใช้เข็มที่ทดสอบพิษหลายชนิดที่นางมีก่อนจะจดบันทึกลงสมุด

"กว่าท่านจะหยิบอะไรเข้าปากจำเป็นต้องลำบากถึงเพียงนี้เลยหรือ?... ข้าเห็นท่านเขียนอักษรอะไรพวกนี้แล้วเบื่อหน่ายแทนจริง ๆ" ชุนหมี่เยว่เอ่ยก่อนจะหยิบลูกหม่าลู๋หล่าขึ้นมาก่อนจะกัดหนึ่งคำส่งผลให้ผู้เป็นฮองเฮาต้องใช้มือเรียวตีไปที่มือ

อีกฝ่ายเบา ๆ

แปะ!

"ข้ายังทดสอบไม่เสร็จเลย...หากผลไม้มีพิษจะทำเช่นไร" หลิวซีจินดุขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนำผลไม้นั้นเข้าปากหน้าตาเฉย

"ก็ท่านบอกว่า ซงสู่(กระรอก) กินแล้วไม่ตาย เราก็กินได้นี่ ข้าจะทดลองให้เอง" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะกัดแกะเปลือกออกมากินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจคำห้ามปรามของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

"แต่!...." หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยในความดื้อรั้นของอีกฝ่าย

"อื้ม รสชาติดียิ่ง!" ชุนหมี่เยว่ เอ่ยขึ้นในขณะที่เคี้ยวผลไม้หม่าลู๋หล่าในปาก

"จริงหรือ?....." หลิวซีจินเอ่ยขึ้น แต่ก็ยังไม่ไว้วางใจอยู่ดีจึงหันไปหานางกำนัลที่อยู่บริเวณนั้น

"พวกเจ้าไปเตรียมทำน้ำชากุ้ยเย่วซานเชียนหนิว(รางจืด) ไว้ให้มากหน่อย เผื่อจวิ้นจู่มึนเมาหรือถูกพิษขึ้นมา" นางเอ่ยบอกนางกำนัล

"กุ้ยเย่วซานเชียนหนิว(รางจืด) ที่เราจะปลูกไปต้นยังอ่อนอยู่เลยเพคะ" ซูลี่นางกำนัลเอ่ยขึ้น เมื่อนึกถึงต้นอ่อนที่เพิ่งปลูกไปเมื่อหลายวันก่อน

"เช่นนั้นก็ไปขอหมอหลวงมา เอาจดหมายนี่ไปให้

หมอหลวง บอกว่าข้าขอมาติดตำหนักไว้...." หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นจดหมายให้นางกำนัลเพื่อไปขอสมุนไพรดังกล่าว

"จวิ้นจู่ ท่านมีอาการเช่นใดบ้าง" หลิวซีจินถามขึ้นในขณะจับชีพจรของอีกฝ่าย

"เหตุใดท่านจึงได้คิดมากเช่นนี้นะฮองเฮา ลองหน่อยสิรสชาติดีเช่นนี้" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะแกะเปลือกให้นาง

หลิวซีจินมองดูผลไม้นั้นอยู่ครู่หนึ่ง จึงลองหยิบเข้าปากอย่าง

ว่าง่าย

"รสชาติดีจริง ๆ ด้วย...เห็นทีต้องชวนอ้ายเสินมากินด้วยเสียแล้ว..." หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเมื่อได้ลิ้มลองหนึ่งลูก จนเกือบลืมการทดลองของตนไปเสียแล้ว

"อื้ม! เห็นทีข้าต้องให้คนไปเก็บมาให้มากหน่อย" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นในขณะที่รับประทานเป็นลูกที่สิบด้วยท่าทางสบาย ๆ

ทั้งคู่นั่งทานหม่าลู๋หล่าอย่างเอร็ดอร่อย

ด้านหลิวซีจินที่นำหม่าลู๋หล่าเข้าปากอีกเป็นลูกที่สิบ นางก็จับชีพจรของตนเองและชีพจรของชุนหมี่เยว่ เพื่อทดสอบปริมาณความแตกต่างระหว่างการกินในปริมาณที่ต่างกัน อีกทั้งเวลานี้นางมีความรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น...หรือว่าผลไม้นี้จะมีฤทธิ์ช่วยคลายกังวล? หญิงสาวคิด...ก่อนจะจดลงกระดาษเพื่อบันทึกอาการของตนลงไป

********

ณ  ตำหนักฝ่าบาท...

"ทูลฝ่าบาท ฮองเฮาแจ้งว่าไม่สบายเกรงว่าจะนำโรคมาติดพระองค์พ่ะย่ะค่ะ" จู่กงกงเอ่ยรายงาน ด้านฮ่องเต้หนุ่มที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างรู้ทันก่อนจะเอ่ยกับจู่กงกง

"ไม่เป็นไร...นางไม่สบายก็ให้นางพักผ่อนเถิด...ข้าก็จะนอนแล้วเช่นกัน" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะกางแขนให้ขันทีถอดอาภรณ์ออกให้แล้วจึงเข้านอนไป เขาอดที่จะหยิบป้ายแคว้นหนิงหลงขึ้นมาวางไว้บนมือหนาสองอัน ก่อนจะย้อนคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต...

เหตุการณ์สิบเอ็ดปีก่อน....

"จุมพิตนี้ข้าจองเจ้าไว้แล้ว เจ้าจะแต่งกับข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น" ชุนหลุนซีวัยสิบสองหนาวเอ่ยขึ้น ด้านเด็กสาววัยสิบสี่หนาวที่ถูกจุมพิตโดยไม่ทันตั้งตัวตามสัญชาตญาณนางฟาดมือลงไปบนใบหน้าเด็กหนุ่มที่ขโมยจุมพิตทันที โดยไม่สนองครักษ์อีกสองคนที่ติดตามเขามาเลยแม้แต่น้อย

เพียะ!

"คนถ่อย!" สตรีวัยสิบสี่หนาวเอ่ยขึ้นก่อนจะรีบวิ่งจากไป

"องค์รัชทายาท!"

"ไม่ต้องตามนางไป...พวกเจ้าไปสืบมาว่านางเป็นบุตรสาวผู้ใด" ชุนหลุนซีในวัยสิบสองหนาวเอ่ยขึ้นในขณะกุมใบหน้าตนไว้ราวกับว่าฝ่ามือที่ฟาดลงมานั้นคือฝ่ามือสวรรค์ก็ไม่ปาน

ชุนหลุนซีอดยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงสตรีผู้หนึ่งที่เขาจับจองไว้ในอดีต...นึกไม่ถึงว่าสตรีผู้นั้นจะหนีเขาไปอยู่ที่แคว้นเฉิงนับจากวันนั้น...ในตอนแรกที่ได้ห่อผ้านั้นมาเขายอมรับว่าเสียใจมากเหลือเกินที่เมื่อพบนางแล้ว ...แต่กลับพานางมาเคียงกายมิได้....แต่ทว่า...เมื่อวันที่เขานำกระดาษที่มีสูตรยาไปให้หลิวซีจินฮองเฮาดูนางกลับบอกว่านางคือสตรีผู้นั้น....สตรีที่เขาตามหามาสิบเอ็ดปี!....ไม่สิ...เขาตามหานางมาสิบสามปีด้วยซ้ำ

แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ต้องหาทางพิสูจน์ให้กระจ่าง หากนางคือหมอหญิงผู้นั้นจริง เขาจะไม่มีทางยอมปล่อยนางไปอีกเป็นแน่...แม้ฮองเฮาในเวลานี้จะมีวิชาแพทย์ที่จนแม้แต่ตัวเขาเองก็ประหลาดใจไม่น้อย

อีกทั้งของในห่อผ้านั้นอีกฝ่ายก็เดาถูกหมด......แต่อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ต้องรอดูต่อไปก่อนจะใจร้อนไม่ได้... ฮ่องเต้หนุ่มคิดกับตนเองก่อนจะเข้านอนแล้วหลับไป

ห้วงฝัน....

"ชุนหลุนซี...." เสียงหวานหนึ่งดังขึ้น

"ผู้ใดเรียกข้า" ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปใน

ห้องหนึ่งที่มีหลิวซีจินฮองเฮานอนอยู่บนเตียงสวมอาภรณ์บางเบาสีแดงเลือด ริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยชาดทาปากสีแดงสด มือเรียวของนางกอบกุมดอกบัวคู่งามของตนก่อนจะบีบขยำพร้อมกับร้องครางอย่างยั่วยวน

"ชุนหลุนซี...ช่วยข้าด้วย...ข้าต้องการท่าน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นพร้อมกันนี้ จู่ ๆ ใบหน้างามของนางก็เปลี่ยนแปลงเป็น

หมอหญิงหลิวซีจิน ฮ่องเต้หนุ่มไม่รอช้าเขาก้าวเท้าเข้าไปหาสตรีที่ยั่วยวนเขาทันทีก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาใกล้ตนจนไม่มีช่องว่าง

"เจ้ากำลังทดสอบข้าอยู่ใช่หรือไม่?" เขาเอ่ยขึ้นในขณะที่ใบหน้าของคนทั้งคู่ห่างไม่ถึงคืบ

"ฝ่าบาท...ท่านยังเป็นบุรุษอยู่หรือไม่...หรือส่วนนั้นของท่านใช้งานไม่ได้แล้ว" หลิวซีจินที่มีใบหน้าเป็นหมอหญิงหลิวซีจินเอ่ยอย่างยั่วยวนก่อนจะมองต่ำลงไปอีก

"ฮองเฮา...ข้าจะทำให้เจ้าลุกจากเตียงไม่ได้!" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะบดจุมพิตลงไปบนริมฝีปากอวบอิ่มนั้นหิวกระหาย ก่อนจะกระชากอาภรณ์บางเบานั้นออกทันที

เฮือก!

ฮ่องเต้หนุ่มที่ตื่นจากห้วงฝันได้แต่หายใจหอบ...สตรีผู้นั้นเอาแต่มายั่วยวนเขาในความฝันเช่นนี้...เห็นทีเขาควรจะทำให้ความฝันพวกนี้เป็นเรื่องจริงเสียที!

*****