ตอนที่ 65 เรื่องของหม่าลู๋หล่า

ตอนที่ 65

เรื่องของหม่าลู๋หล่า

หลายวันต่อมา....

หลิวซีจินได้ยินมาว่าชุนหลุนซีออกไปทำงานลับบางอย่างในขณะที่อ้ายเสินก็หายไปด้วยเช่นกัน จนวันหนึ่ง....

ยามอิ่ว(17:00-18:59)

ในขณะที่นางกำนัลทั้งแปดกำลังก้ม ๆ เงย ๆ บริเวณสวนผักเพื่อนำมาบดเป็นยาลูกกลอนตามคำสั่งฮองเฮา หลิวซีจิน

เกือบลืมไปเสียแล้วว่าอ้ายเสินอาสาไปเก็บผีหลี่เล่อ ฮอจี้ และ

อู๋ยกานจึ ในป่าดงดิบให้นางก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับผลไม้ที่นางเคยขอไว้

"ฮองเฮา... ข้าได้ผีหลี่เล่อ กับฮอจี้มาจำนวนมากท่านดู" อ้ายเสินอวดกระบุงหลายกระบุงที่มีคนหามมาวางตรงหน้า

"ทำดีมากอ้ายเสิน ว่าแต่อีกกระบุงนั่นคืออะไรหรือ?"

หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกหนึ่งกระบุงที่มีผลไม้ที่นางไม่รู้จัก

"มีคนบอกว่ามันคือ หม่าลู๋หล่า สรรพคุณก็ไม่มีใครรู้แน่ชัด เพราะไม่มีผู้ใดเคยลอง.... แต่ในระหว่างที่ข้ากำลังเก็บฮอจี้ข้าเห็นต้นนี้อยู่ข้าง ๆ อีกทั้งยังมีซงสู่(กระรอก)ปีนกินอย่างเอร็ดอร่อยพวกมันยังเล่นกันได้ปกติ มันก็ไม่เห็นเป็นอะไร ข้าจึงคิดว่าเอามาให้ท่านได้เผื่อท่านจะทดลองจนได้สรรพคุณเป็นยาตัวใหม่เวลาไปเก็บสมุนไพรจะได้คุ้มค่าหน่อยพ่ะย่ะค่ะ" อ้ายเสินเอ่ยอย่างยินดี

"เป็นความคิดที่ดี หากเจ้าบอกว่าสัตว์พวกนั้นกินแล้วยังเล่นกันได้ก็ไม่นับว่าเป็นยาพิษ...แต่อย่างไรข้าก็ต้องลองทดสอบอีกครั้งหนึ่ง... ขอบใจเจ้ามากอ้ายเสิน" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ฮองเฮา ท่านอย่าบอกฝ่าบาทได้หรือไม่ว่าข้ามาช่วยงานท่านเช่นนี้" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นเสียงเบา

"เพราะเหตุใดเล่า" หลิวซีจินถามขึ้นอย่างงุนงง

"ก็เพราะว่า อ้ายเสินเป็นบุรุษที่ไม่มีความจริงใจอย่างไรเล่า...ท่านมันนกสองหัว!" ชุนหมี่เยว่ที่เพิ่งจะโผล่มาเช่นกันเอ่ยขึ้น

"จวิ้นจู่...ดูคำพูดท่านสิอย่างกับสตรีขี้อิจฉาอย่างไร

อย่างนั้น...ข้าแค่อยากช่วยเหลือฮองเฮาแบบเงียบ ๆ เรียกว่าปิดทองหลังพระต่างหากเล่า" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะกลอกตาไปมาเล็กน้อย...

"ชิ! บุรุษเช่นท่านมีสิ่งใดน่าอิจฉา...แล้วอีกหนึ่งสิ่ง...ที่ท่านไม่อยากให้ฝ่าบาทรู้ว่าท่านมาช่วยฮองเฮาเช่นนี้เพราะกลัว

ฝ่าบาทเข้าใจผิดใช่หรือไม่?" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น

"เข้าใจผิดเรื่องอะไรกันจวิ้นจู่" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นอย่างคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

"พวกท่านเลิกเถียงกันเสียที วันนี้ข้าจะทดสอบสรรพคุณของหม่าลู๋หล่า” หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะกลอกตาไปมา

"ข้าขออยู่ดูด้วยได้หรือไม่ ข้าเห็นวิธีที่ท่านตรวจอาการไทเฮาแล้ว รู้สึกทึ่งในความสามารถของท่านยิ่งนัก ฮองเฮา โปรดรับข้าเป็นศิษย์เถิด ข้าอยากเรียนวิชาหมอกับท่าน..." ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะประสานมือเข้าหากันอย่างจริงจัง

"เฮย...หากฮองเฮาได้ท่านเป็นศิษย์ละก็...คงปวดหัวน่าดู...ฮองเฮาข้าขอลา" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นหลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ก่อนจะหมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว

"หากพวกท่านสองคนเป็นสามีภรรยากันคงลูกดกน่าดู" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ฮองเฮา!"

ในขณะที่ชุนหมี่เยว่กำลังโมโหให้กับคนที่จากไปนั่นเอง

จู่กงกงพร้อมกับขันทีกลุ่มหนึ่งก็เข้ามารายงานบางอย่าง

"ฝ่าบาทมีรับสั่งให้ฮองเฮาเข้าถวายงานคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ"

จู่กงกงเอ่ยขึ้น ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาเรียกนางไปทำสิ่งใดกัน?

"ฝ่าบาท.... เรียกข้า...ไปทำอะไรหรือ?" หลิวซีจินอดถามออกไปไม่ได้...หากเรียกไปทำเรื่องที่มีประโยชน์นางย่อมไป...

แต่หากเป็นเรื่องไม่มีประโยชน์นางก็ขอปฏิเสธ ด้านจู่กงกงที่ได้ฟังเช่นนั้นก็แทบไปไม่เป็น อาจเป็นเพราะอีกฝ่ายไม่เคยถูกผู้เป็นสามีเรียกหาจึงไม่เข้าใจความหมายนี้ก็เป็นได้

"เอ่อ...ฝ่าบาทเรียกฮองเฮาไปเอ่อ.... ฮองเฮา ข้าจะพูดได้จริงหรือ? เรื่องนี้....เอ่อ..." จู่กงกงอ้ำอึ้ง

"พี่สะใภ้ นี่ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าฝ่าบาทเรียกท่านไปทำเรื่องเช่นนั้น...." ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะปิดปากหัวเราะ ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเช่นนั้นก็เบิกตากว้าง...

สวรรค์! เขาคิดจะทำเรื่องเช่นนั้นกับนางหรือ?...ฝันไปเถิด!

แน่นอน...ว่าเขามีสิทธิ์ในร่างกายนี้อย่างถูกต้อง...

แต่ทว่า...เรื่องนี้คือเรื่องที่นางกลัวเป็นที่สุด!

ใช้วิธีนี้ไปก่อนก็แล้วกัน ฮองเฮาสาวคิดก่อนจะเอ่ยขึ้นก่อนจะแสร้งไอเป็นระยะ(แอ่ก ๆ)

"จู่กงกง ข้า...ไม่ค่อยสบาย แอ่ก ๆ หากข้าติดโรคระบาดขึ้นเกรงว่าจะนำโรคไปติดฝ่าบาท...ยิ่งเวลานี้มีโรคระบาด...ข้ายิ่งกังวล" หลิวซีจินเอ่ยทันทีก่อนจะแสร้งไอเป็นระยะ

"เช่นนั้น...กระหม่อมจะไปทูลฝ่าบาทตามนี้ ฮองเฮาโปรดรักษาตัวด้วยพ่ะย่ะค่ะ" จู่กงกงเอ่ยขึ้นอย่างว่าง่ายก่อนจะหมุนตัวจากไปพร้อมกับกลุ่มขันที

ด้านหลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างไรนางก็จะไม่มีทางยอมขึ้นเตียงกับเขาเป็นแน่...

แต่ทว่า...ครั้งนี้รอดพ้นแล้วครั้งต่อไปเล่า? นางจะใช้วิธีหลีกเลี่ยงอย่างไร?

    หรือว่า.....นางควรจะหนีไปจากที่แห่งนี้...จากนั้น...ค่อยไปขอร้องให้โม่ชิงหนานเปลี่ยนใบหน้าให้นางใหม่  แต่ทว่า....เวลานี้นางเพิ่งจะเขียนบันทึกการรักษาและสูตรยา ไว้ได้เพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น...นางยังยืนยันว่ายังต้องการให้ความรู้ที่นางมีนั้นเป็นประโยชน์แก่คนรุ่นหลังให้มากหน่อย...

ไม่ได้  อย่างไรนางก็จะตั้งใจเขียนบันทึกต่อไปให้สำเร็จ เพราะนางปรึกษากับชุนชวนหยูไว้แล้ว อีกฝ่ายก็เห็นด้วยกับ

การกระทำของนางเช่นกัน...วันนี้หากทดสอบสรรพคุณของหม่าลู๋หล่าเสร็จสิ้นนางจะเขียนบันทึกต่อทันที  หญิงสาวคิดก่อนจะหันไปมองจวิ้นจู่สาวที่มองมาอย่างหาคำตอบ