ตอนที่ 67 หม่าลู๋หล่าเป็นเหตุ

ตอนที่ 67

หม่าลู๋หล่าเป็นเหตุ

    

ณ  ตำหนักฮองเฮา...

ในขณะที่หลิวซีจินเคี้ยวเป็นลูกที่สิบสองก็มีอาการมึนเมาขึ้นมา ราวกับว่าเพิ่งดื่มสุรามาก็ไม่ปาน...

"จวิ้นจู่ ข้ารู้สึกมึนเมาอย่างบอกไม่ถูก...หม่าลู๋หล่านี้ต้องมีฤทธิ์ทำให้มึนเมาเป็นแน่.... ข้าไม่น่ากินเยอะเลย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะสะบัดศีรษะเล็กน้อย อาการมึนเมาเช่นนี้...ผลไม้นี้อันตรายเกินไปแล้ว...หญิงสาวคิด

"เอ้!  ฮองเฮา ท่านล้อข้าเล่นแล้วข้า....กินปายต้างสิบกว่าผลยางมิเป็นอารายเลย..." ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้น  ก่อนจะมองใบหน้าพี่สะใภ้ตนที่เวลานี้ใบหน้าแดงระเรื่อคล้ายคนเมาสุรา

"เมื่อไรซูลี่จะนำรางจืดมาให้ข้าเสียที..." หลิวซีจินเริ่ม

ลิ้นพันกันก่อนจะยกแขนเท้าคางไว้เพื่อไม่ให้ตนล้มลง

"รางจืดอารายกัน...นี่มานหม่าลู๋หล่า.... เพราะอ้ายเสินนั่นผู้เดียว...บังอาจ...เอาผลไม้เช่นนี้มาให้เรา! ข้าต้องจัดการเขา!" จวิ้นจู่สาวเอ่ยขึ้นเสียงยานคางเพราะความมึนเมา

ในขณะนั้นเอง...

"เฮ้!  กำลังพูดถึงข้าอยู่หรือ.....เหตุใดพวกท่านมีสภาพเช่นนี้เล่า?" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะมองทั้งคู่ที่มีสภาพมึนเมาราวกับดื่มสุรา

"อ้ายเสินเจ้ามาต้างแต่เมื่อใด...หม่าลู๋หล่านี่ม่ายมีประโยชน์อีกทั้งยังมึนเมาเอาไปทิ้งให้ที... " หลิวซีจินที่เวลานี้กำลังเมามายราวกับดื่มสุราไปหลายไหเอ่ยขึ้นก่อนจะฟุบหน้า

ลงโต๊ะ พร้อมกับจวิ้นจู่สาวที่ฟุบหน้าลงไปบนโต๊ะเช่นกัน

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังฟุบหลับตาอยู่บนโต๊ะนั่นเอง

"ฮองเฮา...ที่เจ้าบอกไม่สบายไม่สะดวกมาปรนนิบัติข้า เพราะมัวแต่มาเมามายอยู่กับน้องสาวข้านี่เอง...ดียิ่งนัก!" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนก้าวเท้าเข้ามาประชิดฮองเฮาสาวที่มีอาการเมามาย

"ฝ่าบาท.... เหตุใดท่านมาอยู่ที่นี่เล่า..." หลิวซีจินที่

พยายามลืมตาขึ้นเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ประหลาดใจเล็กน้อย

"ฝ่าบาท... ท่านโปรดวางจาย ข้าไม่ได้พูดอารายเลยจริง ๆ" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะยกใบหน้าขึ้นจากโต๊ะอย่างยากลำบาก

"สร่างเมาเมื่อไร ข้าจะลงโทษให้คัดตำราเสียให้เข็ด"

ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นกับน้องสาวตน ด้านชุนหมี่เยว่ที่ได้ฟังเช่นนั้นเอ่ยสวนทันที

"ไม่นะ!  ข้าเกลียดการคัดตำราเป็นที่สูดดด..." ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนฟุบหลับไปบนโต๊ะอีกครั้ง

"พวกเจ้า มาพยุงจวิ้นจู่กลับตำหนัก" ชุนหลุนซีหันไปสั่งนางกำนัล

"เพคะฝ่าบาท" นางกำนัลรับคำก่อนจะไปทำตามคำสั่งทันที

"จวิ้นอ๋อง ข้าอยากพบเขา ม่ายสิ ข้าต้องเขียนจดหมายบอกเขา ว่าผลไม้นี่มีพิษ...ข้าเมาแล้ว..." หลิวซีจินเอ่ยอย่าง

ไม่เป็นภาษา

"ฮองเฮา อยู่ต่อหน้าสามียังกล้าเรียกชื่อบุรุษอื่นอีก...

ไปกับข้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะคว้าร่างบางให้ยืนด้วยตนเอง แต่ทว่า เมื่ออีกฝ่ายแทบจะยืนไม่อยู่เขาจึงตัดรำคาญด้วยการช้อนอุ้มหลิวซีจินก่อนจะเดินเข้าตำหนักไป

ในขณะที่ชุนหลุนซีกำลังอุ้มร่างบางที่อ่อนปวกเปียกเข้าตำหนักฮองเฮาไป ซูลี่ก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับกุ้ยเย่วซานเชียนหนิว(รางจืด)

"บอกนางกำนัลของข้าที บอกพวกนางให้ต้มรางจืดแล้วเอามาให้ข้าดื่มตอนนี้เลย" หลิวซีจินเอ่ยในขณะที่เปลือกตาแทบจะลืมไม่ขึ้น...

"พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่ ไปต้มสมุนไพรนั่นมาให้นาง" ชุนหลุนซีเอ่ยอย่างรำคาญในขณะที่อุ้มฮองเฮาผู้เมามายเดินเข้าห้องบรรทมไป

ณ  ห้องบรรทมฮองเฮา...

ผลัก!

ชุนหลุนซีวางร่างบางลงเตียงนอนอย่างไม่เบานัก

"ข้าไม่น่าเห็นแก่ความอร่อยของมันเลย พรุ่งนี้ข้าจะต้องจดบันทึกว่าหม่าลู๋หล่า กินแล้วมึนเมา ไม่มีประโยชน์เลยสักนิดเดียว...ชุนชวนหยู ท่านวางใจเถิดข้าจะรีบบันทึกตำรายาทั้งหมดที่ข้าเคยรักษาคนมาลงสมุดให้เร็วที่สุด" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะที่ยังมึนเมา

"ฮองเฮาเมามายเช่นนี้ต่อหน้าข้า...อีกทั้งเรียกชื่อบุรุษอื่นต่อหน้าข้าเป็นครั้งที่สองแล้ว ต่อให้คนผู้นั้นเป็นน้องชายข้าก็ตาม.... รู้หรือไม่ว่าจะต้องถูกลงโทษ" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ

"ลงโทษหรือ? ฮึ!  เหตุใดข้าต้องถูกลงโทษอยู่ฝ่ายเดียวเล่า! ฝ่าบาท...ท่านน่ะเป็นคนไร้ความยุติธรรม...ท่านปล่อยให้กุ้ยเหมยสนมที่รักของท่านทำลายแปลงสมุนไพรของข้า!...อีกทั้งยังมาหลอกถามเรื่องของในห่อผ้านั่น แต่กลับไม่เชื่อข้า! ท่านมันคนเจ้าเล่ห์" หลิวซีจินที่ยังคงมึนเมาใช้นิ้วชี้จิ้มเข้าไปที่แผงอกกว้างของร่างสูง ที่ต้องหัวเราะในลำคอในการกระทำนั้น

"ข้าลงโทษนางแล้ว... เคยบอกเจ้าแล้ววันนั้น" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น เขาไม่เข้าใจตนเองเลยแม้แต่น้อยว่าเหตุใดจึงต้องพยายามสนทนากับคนเมาเช่นนี้

"ลงโทษเพียงเท่านั้นนับเป็นอะไรได้! ฮึ! ตอนข้าอยู่ในตำหนักเย็น นางก็ส่งคนไปเฆี่ยนข้า ท่านกลับตัดสินให้นางไม่ผิด...สมน้ำหน้าท่านนัก...ท่านไม่มีบุตรเพราะมีปัญหาเรื่องนั้น!...เวรกรรมมีจริงเห็นแล้วใช่หรือไม่?" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้นิ้วเรียวจิ้มเข้าไปที่แผงอกกว้างของเขาอีกครั้ง

"ข้านี่หรือ...มีปัญหาเรื่องนั้น... ผู้ใดบอกเจ้ากัน" ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยขึ้นคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เมื่อถูกกล่าวหาเช่นนั้น

"ฮึ! ท่านตกจายช่ายหรือม่าย...ว่าข้ารู้ด้ายอย่างไร...ท่านวางจายเถิด... ข้าจะเก็บเป็นความลับสุดยอด..." หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือปิดปาก ด้านชุนหลุนซีที่เห็นท่าทางนั้นก็ได้แต่หัวเราะในลำคออีกครั้ง

"เรื่องความลับของท่านที่สิ่งนั้นมีปัญหา...เห็นแก่ที่ท่านอุ้มข้ามาส่งถึงห้อง... ข้าจะช่วยทำให้ท่านมีบุตรกับพวกนาง...มา! ข้าจะช่วยท่านเอง" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นในขณะจับข้อมือหนามา ก่อนจะใช้นิ้วเรียวจับชีพจร ชุนหลุนซีมองภาพนั้น ก่อนจะอมยิ้มเล็กน้อยแล้วจึงเอ่ยถามขึ้น

"เป็นอย่างไร ข้ามีปัญหาหรือไม่?" เขาถามขึ้นในขณะที่มองใบหน้างามที่ตั้งใจจับชีพจรก่อนจะใช้มือหนาลูบปอยผมที่หล่นระใบหน้างามนั้นอย่างเบามือ...จู่ ๆ เขาก็อยากจับสตรีตรงหน้ากดลงเตียงนอนมันเสียตอนนี้...

"แน่นอน...ข้าเคยช่วยผู้ที่มีบุตรยากเช่นท่านมาหลายรายแล้ว...เชื่อหมอหญิงผู้นี้เถิด...." หลิวซีจินเอ่ยขึ้น…ก่อนจะชี้นิ้วมาที่ตนเองอย่างภาคภูมิใจ

"ชีพจรของท่านปกติดี ออกจะแข็งแรงมากด้วย เอ่อ ร่างกายท่านปกติดีทุกอย่าง.... แล้วส่วนนั้นของท่านยังปกติดีอยู่หรือไม่?" หลิวซีจินเอ่ยซักอาการขึ้นอย่างไร้เดียงสา โดยหารู้ไม่ว่าคำถามนั้นได้ปลุกอารมณ์ชายหนุ่มยิ่งนัก

"ข้าก็ไม่แน่ใจ...เจ้าลองช่วยทดสอบหน่อยเถิดว่ามันปกติดีหรือไม่?" ไวเท่าคำพูดเขาดึงมือเรียวมาจับแก่นกายที่ตั้งกระโจมใหญ่ภายใต้อาภรณ์ทันที ก่อนจะดึงท้ายทอยของนางมาประกบริมฝีปากโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว

หมับ!