ตอนที่ 81 บุกโรงหมอ

ตอนที่ 81 บุกโรงหมอ

ฉึก!  เพล้ง

เสียงเข็มพิษถูกกระบี่ของชุนหลุนซีปัดออกจนไปโดนแจกันและสิ่งของจนหล่นลงพื้นแตกกระจาย

  "เอ้! พวกท่านหยุดรบราฆ่าฟันกันเสียที  ที่นี่คือ

โรงหมอหาใช่ลานฝึกวรยุทธ์!" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นในขณะใช้

วรยุทธ์ผลักฉากกั้นไปอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ ก่อนจะมองแจกันและของที่เสียหาย

"โม่ชิงหนาน ข้าขอโทษ" หลิวซีจินที่เพิ่งรู้สึกตัวมองความเสียหายจากเข็มพิษที่ปาใส่ชุนหลุนซีเมื่อครู่ก็ทำหน้าละห้อย นางใจร้อนเกินไปแล้ว....

"ความเสียหายที่เกิดขึ้นข้าชดใช้ให้เอง" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะทำสัญญาณมือให้องครักษ์ผู้หนึ่งวางทองหีบหนึ่งบนโต๊ะไม่ไกลจากหลิวซีจินยืนนิ่งคล้ายเด็กน้อยทำความผิด

"ฝ่าบาท โรงหมอของข้ามิได้ขาดแคลนทรัพย์ถึงเพียงนั้น หากจะมอบทองหีบนี้เพื่อประชดข้าแล้วก็ท่านนำกลับไปเถิด"

โม่ชิงหนานเอ่ยอย่างไม่พอใจ เมื่อมองหีบทองที่มีทองจำนวนมากกว่าสิ่งของที่เสียหายหลายร้อยเท่า

ด้านหลิวซีจินที่เห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยขึ้นบ้าง

"กล่าวอะไรเช่นนั้นโม่ชิงหนาน รับไปเถิด ฮ่องเต้แคว้น

หนิงหลงร่ำรวยออกปานนั้น ทองหีบนี้ถือว่าน้อยนัก" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะกอดอกมองผู้เป็นฮ่องเต้

"เดิมทีข้าต้องการนำทองหีบนี้มาช่วยสำนักแพทย์ และโรงหมอของท่านอยู่แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าฮองเฮาข้าจะใจร้อนปาเข็มพิษเล่นเช่นนี้...ไว้ข้าจะส่งมาให้อีกหีบหนึ่งเพื่อทดแทนทีหลังดีหรือไม่ฮองเฮา" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะมองใบหน้างามของหลิวซีจินอย่างมีความหมาย

"ข้า..." หลิวซีจินเอ่ยได้เพียงเท่านั้นจู่ ๆ นางก็ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนจน หลิวซีจินยกมือขึ้นกุมขมับ...ชุนหลุนซีที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบเข้ามารับร่างไว้ได้ทัน

"ซีจิน!" โม่ชิงหนานร้องขึ้นก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นสามี...ก่อนจะรีบจับชีพจรทันที แต่ทว่า...เมื่อเห็นสายตาทิ่มแทงของชุนหลุนซีที่มองมาราวกับต้องการด่าเขาทางอ้อมก็รู้สึกอยากกลั่นแกล้งอีกฝ่ายขึ้นมา

"พานางไปที่ห้องตรวจ" โม่ชิงหนานเอ่ยสั่งขึ้นโดยไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าอีกฝ่ายเป็นถึงฮ่องเต้ ด้านชุนหลุนซีที่เป็นห่วงภรรยายิ่งนัก จึงรีบพาร่างบางที่เป็นลมหมดสติเข้าไปในห้องตรวจตามที่อีกฝ่ายบอกก่อนจะวางหลิวซีจินที่หมดสติบนเตียงกว้างอย่างเบามือ

ด้านโม่ชิงหนานเขาหันไปสั่งผู้ช่วยหมอให้ไปต้มยาบางอย่างก่อนหันมาจับชีพจรผู้ที่หมดสติอีกครั้ง

"ที่นี่ไม่มีหมอที่เป็นสตรีหรือไร?" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะกอดอกมองดูโม่ชิงหนานจับชีพจรให้ฮองเฮาของตนเป็นครั้ง

ที่สอง

"หยุดใช้สายตาเช่นนั้นใส่ข้าเสียที... ข้าเป็นหมอ...จับ

ชีพจรให้นางเพียงเท่านี้เพื่อรักษานาง...ท่านยังจะมาหึงหวง

ไร้สาระอะไรอยู่อีก" โม่ชิงหนานเอ่ยอย่างรู้ทัน ด้านชุนหลุนซีที่ได้ประโยคเช่นนั้นจึงหยุดทำหน้าตาบึ้งตึง

"ข้าห่วงนางมากไปหน่อย...นางเป็นอย่างไรบ้าง" ชุนหลุนซีถามขึ้นเพื่อกลบเกลื่อน

"หลายวันมานี้นางเขียนหนังสือมากเกินไป...ข้าเตือนหลายคราก็ไม่ฟัง หากนางตื่นแล้วท่านก็บอกนางเองแล้วกัน"

โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น

"ข้ามาครั้งนี้ต้องการพานางกลับแคว้นหนิงหลง" เขาเอ่ยเสียงเบา

"ความจริงเรื่องของสามีภรรยาข้าก็ไม่อยากยุ่ง ข้าได้ฟังจากหลิวซีจินว่าท่านมีสนมหลายคนนัก หากท่านมิอาจมีนางเป็นภรรยาเพียงผู้เดียว ได้โปรดปล่อยนางไปเถิด...ข้ารู้จัก

หลิวซีจินมานาน...นอกจากบิดานางที่ออกบวชไปก็มีข้าและสหายสนิทอีกคนที่ยังติดต่อกัน นางสูญเสียมารดาและน้องสาวไปจากโรคระบาด...ท่านโปรดให้นางอยู่อย่างสงบเถิด" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้น

"ถึงท่านไม่บอก ข้าก็ตั้งใจจะมีนางเพียงคนเดียวอยู่แล้ว เวลานี้ข้าปลดสนมออกหมดเวลานี้มีนางคนเดียวที่เป็นภรรยาข้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"ท่านปลดสนมแล้วอย่างไร? นางจะมั่นใจได้อย่างไร...ว่าท่านจะไม่รับสนมเพิ่มอีก" โม่ชิงหนานถามขึ้น

"ข้ากับหลิวซีจินมีความผูกพันกันมากกว่าที่ท่านคิด ข้ารักนาง" ชุนหลุนซีเอ่ยทันที โม่ชิงหนานที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อยนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าเอ่ยความในใจออกมาต่อหน้าเขา...ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยเช่นนี้หากทั้งคู่ตกลงใช้ชีวิตพร้อมหน้า

พ่อแม่ลูก เขาย่อมสนับสนุน หมอหนุ่มคิดก่อนจะเอ่ยขึ้น

"เช่นนั้นก็ขอให้ท่านทำให้ได้ตามที่กล่าวมา" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปมองผู้ที่ยังหลับอย่างสบายใจ

"ขอบคุณที่เข้าใจข้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

"หนึ่งเดือน" โม่ชิงหนานเอ่ยขึ้นก่อนจะสบเข้าไปในดวงตาของผู้ที่เป็นถึงฮ่องเต้ที่เวลานี้มุ่นคิ้วด้วยความสงสัยคำที่แสนจะกำกวม

"หนึ่งเดือนอะไรกัน?" ชุนหลุนซีถามขึ้นอย่างงุนงง

"นางตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้ว ท่านกำลังจะได้เป็นบิดาคน" โม่ชิงหนานเอ่ยเสียงเรียบ

ด้านชุนหลุนซีที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อยปนยินดีกับสิ่งที่ได้ยินถึงกับทำอะไรไม่ถูก

"ดียิ่ง...เช่นนั้นข้าขอพานางกลับเลยได้หรือไม่?" ชุนหลุนซีเอ่ยอย่างร้อนใจ

"ท่านจะไม่รอให้นางตื่นก่อนหรือ?" โม่ชิงหนานถามขึ้น

คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย

"หากรอให้นางตื่นนางคงไม่ยอมกลับแต่โดยดี...ไว้ข้าจะอธิบายทุกอย่างกับนางเอง" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปพิจารณาใบหน้างามของภรรยาที่เวลานี้หลับตาพริ้มอย่างสบาย

*****

กึก  กึก

เสียงรถม้าที่ขยับเขยื้อนส่งผลให้หลิวซีจินลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย หลายวันมานี้เพราะนางเขียนหนังสือจนลืมไปเด็กน้อยในครรภ์จึงประท้วงเป็นแน่ นางจึงได้รู้สึกอยากนอนอยู่เช่นนี้

กึก กึก

หลิวซีจินคิดในขณะที่ยังหลับตาอยู่นางรู้สึกคล้ายกับอยู่ในอ้อมกอดของใครสักคน ผู้ใดกันที่กอดนางเช่นนี้

"ขี้เซาเสียจริง" เสียงบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายขยับตัวเล็กน้อยแต่ไม่ยอมลืมตาคล้ายกับต้องการนอนต่อ

"ชุนหลุนซี!" หลิวซีจินที่ได้ยินเสียงนั้นจึงลืมตาขึ้นก็พบว่าใบหน้าของนางอยู่ใกล้เขามากจนจมูกแทบจะชนกัน

และที่สำคัญ....ข้อเท้าสองข้างของนางถูกมัดติดกัน และมือของนางก็ถูกผ้าผืนบางมัดไว้หลวม ๆ แต่นางก็ไม่สามารถคลายออกได้อยู่ดี

คนผู้นี้!

"ชุนหลุนซี! ท่านไม่มีสิทธิ์ทำกับข้าเช่นนี้ ข้าไม่ใช่ฮองเฮาของท่าน! ข้าเพียงมาอาศัยร่างนี้เท่านั้นเคยบอกท่านไปแล้วนี่" หลิวซีจินโวยวายขึ้น

            

"เจ้าเป็นฮองเฮาของข้า ต่อให้วิญญาณเจ้าเป็นหมอหญิงผู้นั้นเจ้าก็เป็นของข้าอยู่ดี" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นหน้าตาเฉย

"ท่านหมายความว่าอย่างไร?" หลิวซีจินถามขึ้นคิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย

"ข้าไม่รู้ว่าเจ้ายังจำได้หรือไม่?.....เมื่อสิบสามปีก่อนข้าเคยช่วยชีวิตเจ้าจากเสือตัวหนึ่ง...จากนั้นสองปีหลังจากนั้นเจ้าอายุสิบสี่หนาว ข้าจุมพิตเจ้าด้วย" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนแหวกสาบเสื้อออกจนเห็นแผลเป็นรอยกรงเล็บเสือ

แน่นอนว่าหลิวซีจินจำเรื่องราวนั้นได้แต่เพราะมิได้พบหน้ากันถึงสิบเอ็ดปี...นางจึงไม่อาจจำเขาได้...อีกทั้ง เวลามีสัมพันธ์กับเขาแม้นางจะเคยเห็นแผลเป็นนี้ของเขาแต่ก็ไม่เคยฉงนใจอีกเช่นกัน

สวรรค์....โลกกลมอะไรเช่นนี้!

หนุ่มน้อยที่ช่วยนางจากเสือและผู้ที่บังคับจุมพิตนางในครานั้น...คือเขาเช่นนั้นหรือ?

"ท่านเชื่อข้าแต่แรก...แล้วเหตุใดยังแสร้งทำเป็นไม่เชื่อ"หลิวซีจินเอ่ยพลางทำตาโตใส่เขาอย่างเอาเรื่อง

"ข้าอยากเอาคืนเจ้า สิบเอ็ดปีก่อนหลังจากข้าจุมพิตเจ้าในครานั้นเจ้าหนีข้าไป ปล่อยให้ข้าตามหาที่แท้เจ้าก็หนีไปอยู่แคว้นเฉิง...แต่สวรรค์กลับเมตตาข้าส่งเจ้ามาอยู่ในร่างฮองเฮา...หลิวซีจิน....นับจากนี้ไปห้ามเจ้าหนีไปจากข้า...หากคิดหนีอีกข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าข้าสามารถทำอะไรได้บ้าง" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นสายตาบ่งบอกถึงความจริงจัง ด้านหลิวซีจินที่มัวแต่มึนงงกับเหตุการณ์ที่เพิ่งทราบนิ่งไปครู่หนึ่งจึงถามต่อ

"ชุนหลุนซี ในเมื่อท่านคือบุรุษผู้นั้น มิสู้ท่านมาสนทนากับข้าแบบสันติเถิด แก้มัดให้ข้า" หลิวซีจินหว่านล้อมขึ้นก่อนจะหยุดดิ้นเพราะในเวลานี้คล้ายกับว่านางกำลังถูกเขาช้อนอุ้มอยู่อย่างไรเวลานี้นางก็เสียเปรียบนัก

"แก้มัดเจ้าจากนั้นเจ้าก็จะทำร้ายข้าแล้วพาลูกข้าหนีไปใช่หรือไม่?" ชุนหลุนซีเอ่ยเสียงต่ำก่อนจะจ้องใบหน้างามที่เบิกตากว้าง

เขารู้แล้วว่านางตั้งครรภ์ สวรรค์!

โม่ชิงหนานขายนางให้เขาหรือ?....หลิวซีจินคิด...ดูท่าแล้วเขาคงไม่ปล่อยนางไปง่ายเป็นแน่...ช่างเถิด นี่อาจเป็นลิขิตสวรรค์ทำให้นางต้องวนกลับมาเป็นฮองเฮาของเขาก็เป็นได้...หญิงสาวคิดก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ฝ่าบาท...ท่านไปตามข้ากลับมาเพราะเหตุใดกันแน่

ถึงท่านจะปลดสนมออกหมดแต่ในอนาคตท่านก็อาจมีพวกนางอีก" หลิวซีจินถามขึ้น

"เพราะข้ารักเจ้า อยากมีเจ้าเป็นฮองเฮา และเป็นภรรยาข้าเพียงผู้เดียว" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น พร้อมกันนี้หลิวซีจินที่ได้ฟัง

คำนั้นใบหน้างามก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที...

อะไรของเขากัน?...

"หลิวซีจิน เจ้าหนีข้าไปเป็นสิบวัน เจ้าคงยังไม่รู้ว่าเวลานี้เหตุการณ์ในวังเปลี่ยนไปมากเท่าใด เวลานี้ข้าสั่งปลดสนมที่มีอยู่ทั้งหมด" เขาเอ่ยเล่าในขณะรถม้าก็ขับเคลื่อนต่อไป ด้าน

หลิวซีจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจไม่น้อย

เขาหมายความเช่นนั้นจริงหรือ?