ตอนที่ 82 สิบเอ็ดปีก่อน

ตอนที่ 82 สิบเอ็ดปีก่อน

"ความจริงสนมกุ้ยเหมยถูกแต่งเข้ามาด้วยเหตุผลบางอย่าง...นางเป็นคนรักของหัวหน้าองครักษ์เสวี่ยหยิน...แต่เพราะบิดาของนางไม่เห็นด้วยกับความรักของคนทั้งคู่...จึงบีบบังคับนางให้แต่งกับข้าเพื่อผลประโยชน์บางอย่าง...ส่วน

เสวี่ยหยินถือเป็นองครักษ์มือหนึ่งที่ข้าไว้ใจ เพื่อให้ทั้งคู่ได้อยู่

ใกล้กันข้าจึงยอมแต่งนางเข้ามา พวกข้าวางแผนไว้หลังจากแต่งให้ข้าครบหนึ่งปี ข้าจะส่งเขาทั้งคู่ไปอยู่แคว้นย่อยทางตอนเหนือ...เวลานี้ข้าได้ทำตามนั้นแล้ว" เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะเว้นช่วงครู่หนึ่งแล้วจึงเล่าต่อ หลิวซีจินที่ได้ทราบได้แต่นิ่งเงียบรอฟังประโยคถัดไปของเขา

"ส่วนฮุ่ยชิวเหยา คืนเข้าหอกับนางวางยาปลุกกำหนัดข้า...แต่ทว่าผู้ที่ดื่มชาถ้วยนั้นไปกลับเป็นตัวนางเอง...ไม่รู้เพราะ

เหตุใดข้าจึงทำใจมีสัมพันธ์กับสตรีอื่นไม่ได้" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น

ย้อนกลับไปคืนนั้น....

"ฝ่าบาท ช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ..." ฮุ่ยชิวเหยาเอ่ยขึ้นก่อนจะพยายามเปลื้องผ้าของตนออกเพราะถูกสลับถ้วยช้าส่งผลให้นางเป็นผู้ดื่มยาปลุกกำหนัดเสียเอง

"อู๋เหล่ย...เจ้าพานางไปแช่น้ำเย็นแล้ว เรื่องนี้ห้ามแพร่งพราย" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นในขณะที่พยายามแกะมือปลาหมึกของ

ฮุ่ยชิวเหยาออกจากตน ด้านอู๋เหล่ยที่ได้ยินคำสั่งนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมากที่จู่ ๆ ฝ่าบาทก็หาเรื่องตายให้เขา

"ฝ่าบาท! เหตุใดต้องเป็นข้าด้วยเล่า หากนางปลุกปล้ำข้าขึ้นมาจะทำเช่นไร" อู๋เหล่ยเอ่ยขึ้นก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าฮุ่ยชิวเหยาพยายามจะปลดอาภรณ์ของผู้เป็นฮ่องเต้

"เจ้าก็สมยอมเสีย..." ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะสะบัดชายเสื้อออกไปหน้าตาเฉย ทิ้งอู๋เหล่ยที่เวลานี้คล้ายคนถูกสาปนิ่งก่อนจะนึกขึ้นได้จึงหันไปสกัดจุดฮุ่ยชิวเหยาที่พยายามวิ่งมาหาเขาแทนให้เป็นอัมพาตชั่วครู่ก่อนจะช้อนอุ้มนางไปแช่น้ำเย็นทันที

"พระสนมท่านแช่น้ำเย็นครู่หนึ่งก็จะดีขึ้น" อู๋เหล่ยเอ่ยขึ้นก่อนจะหันหลังเพื่อเฝ้าอาการ

"ข้าไม่น่าใช้วิธีเช่นนี้กับฝ่าบาทเลย...ยาปลุกกำหนัดนี้

ไม่มีทางแก้ได้ ยาถอนพิษที่ข้ามีข้าทำหล่นไว้ที่ใดก็ไม่ทราบ.... หากข้าไม่ได้ร่วมเสพสังวาสกับบุรุษ...ข้าต้องตายแน่" ฮุ่ยชิวเหยาเอ่ยขึ้นในขณะที่นั่งนิ่งแช่น้ำเย็นอยู่ในอ่างนั้นไม่อาจขยับตัวได้เพราะถูกสกัดจุดไว้

"พระสนมกล่าวจริงหรือ?" อู๋เหล่ยเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ

"ข้าไม่กล้ากล่าวเท็จแล้ว ข้าอยากให้ท่านช่วยข้า คลายจุดให้ข้า......" ฮุ่ยชิวเหยาเอ่ยขึ้นก่อนจะใช้สายตายั่วยวนองครักษ์หนุ่มที่เวลานี้ส่วนล่างแข็งขันขึ้นมา ความอดทนขาดสะบั้นลง เขาถอดอาภรณ์ออกทีละชิ้นก่อนจะคลายจุดให้อีกฝ่าย...จากนั้น...เสียงครวญครางดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง...หากผู้ใดที่มาได้ยินเสียงลามกนี้คงเข้าใจไม่ต่างกันว่าผู้ที่อยู่ในนั้นคือฝ่าบาทและสนมเป็นแน่

"ชุนหลุนซี ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น " หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อเมื่อได้ฟังเรื่องราว

ของเขา แต่กระนั้นนางก็รู้สึกว่าชุนหลุนซีมากเล่ห์เกินไป

"เป็นเพราะชะตาลิขิตมากกว่า ฮุ่ยชิวเหยากับอู๋เหล่ยข้าส่งไปอยู่แคว้นย่อยทางใต้เพื่อเป็นหูเป็นตาให้กับข้า เดิมข้าเอง

ไม่คิดแตะต้องสตรี เวลาพลิกป้ายเลือกสนมเข้าปรนนิบัติก็ทำไปเช่นนั้น สุดท้ายข้าก็ใช้พวกนางทำงานอย่างอื่นให้" ชุนหลุนซี

เล่าต่อ

หลิวซีจินใบหน้าแดงระเรื่อ"แล้วท่านรู้ได้อย่างไร ว่าข้าคือสตรีเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน"

สิบเอ็ดปีก่อน....

ชุนหลุนซีในวัยสิบสองหนาวกำลังควบขี่ม้าไปตามทางในเมืองพร้อมกับคนติดตามอีกสองสามคน ในใจเด็กหนุ่มตอนนั้นคิดถึงแต่ใบหน้างามของสตรีที่เขาช่วยนางไว้จากเสือตัวใหญ่เมื่อสองปีก่อน...จากนั้นเขาก็พยายามตามหานางแต่ทว่ากลับไม่พบนางเสียที

วันนี้...สวรรค์ก็เข้าข้างเขา...นางกำลังนำสมุนไพรบางอย่างมาให้ร้านขายสมุนไพรร้านหนึ่ง...เขาจึงมีโอกาสได้พบนางอีกครั้ง

"แม่นาง ในที่สุดข้าก็เจอเจ้า" ชุนหลุนซีในวัยสิบสองหนาวเอ่ยขึ้น

"ท่าน!" หลิวซีจินวัยสิบสี่หนาวที่เห็นดังนั้นก็เบิกตากว้าง...หนุ่มน้อยผู้นั้นที่ช่วยนางไว้เมื่อสองปีก่อน...เขามีพระคุณช่วยชีวิตนางไว้นางก็สำนึกอยู่แต่เขาแก่แดดเกินไปแล้ว เขาหอมนางวันนั้นนางยังจำได้ไม่ลืม

คนผู้นี้น่ากลัวเกินไป ดูจากองครักษ์ที่ติดตามคงจะเป็นผู้มีฐานะ...แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น นางก็ไม่อยากพบเขาอีก

"ข้าไม่รู้จักท่าน ขอลา" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะหมุนตัวจากไปแต่ทว่า ชุนหลุนซีไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้นเขาคว้าข้อมือนางมาจนร่างของทั้งคู่ห่างกันเพียงเล็กน้อย

หมับ!

"ปล่อย! อื้อ!" หลิวซีจินเอ่ยได้เพียงเท่านั้นก็ถูกเขาประกบริมฝีปากทันที!

หลิวซีจินที่ถูกกระทำเช่นนั้นก็แสร้งทำเป็นยินยอมก่อนจะกระทืบเท้าเด็กหนุ่มจนเป็นอิสระ ก่อนวิ่งหนีหายไป

"องค์รัชทายาท!  ให้ตามไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" เสวี่ยหยิน

องครักษ์ผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

"ตามไปสืบก็พอว่านางอาศัยอยู่ที่ใด" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือจับที่ริมฝีปากตน...

"ใครใช้ให้ท่านทำตัวเกินอายุ... ก็เวลานั้นท่านอายุเพียงสิบสองหนาวก็รู้จักจุมพิตแล้ว ข้าย่อมหวาดหวั่นเป็นธรรมดา..." หลิวซีจินใบหน้าแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสิบเอ็ดปีก่อน

"ที่ข้ารู้.... ความจริงสิบเอ็ดปีก่อน หลังจากที่ข้าจุมพิตเจ้าครั้งนั้น ข้าก็ตามหาครอบครัวเจ้าจนเจอ เวลานั้น...

ข้าพบบิดาของเจ้าจึงมอบป้ายนี้ให้เขาไป....บิดาเจ้ารับปากว่าจะมอบสิ่งนี้ให้เจ้าเมื่อถึงเวลา... แม้ป้ายนี้จะแทนการละเว้น

โทษตายได้ แต่สำหรับข้ามันคือของหมั้นหมายเจ้า....สิ่งนี้ข้าคืนให้เจ้า" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นป้ายแคว้นหนิงหลงให้นาง ด้านหลิวซีจินที่ได้ฟังเรื่องทั้งหมดก็นิ่งไปราวถูกสาป....นี่บิดานางรับของหมั้นจากเขามาแล้วเช่นนั้นหรือ? แต่กระนั้นหลิวหยางกลับไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับนาง...อาจจะด้วยเหตุผลว่าไม่อยากให้นางมาพบเจออะไรเช่นนี้ก็เป็นได้

ตลอดการเดินทางในรถม้าหลิวซีจินได้ฟังคำอธิบายจากผู้เป็นฮ่องเต้ถึงเรื่องโรคระบาดที่ชุนเหลียนฮวาเป็นผู้บงการ

นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะอำมหิตถึงเพียงนี้...เห็นแก่ความพยายามมากมายของเขา นางจะลองใช้ชีวิตร่วมกันกับเขาก็แล้วกัน...หญิงสาวคิดในขณะที่เดินทางกลับแคว้นหนิงหลง...