ตอนที่ 83 กลับคืน

ตอนที่ 83

กลับคืน

หลังจากที่หลิวซีจินกลับมายังแคว้นหนิงหลง คนแรกที่มารอรับนางเป็นผู้ใดไม่ได้นอกจากชุนหมี่เยว่

"พี่สะใภ้...ข้าคิดถึงท่าน" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะสวมกอดผู้เป็นฮองเฮาด้วยความคิดถึง

"ห้ามกอดนางแรงเกินไป นางตั้งครรภ์ลูกข้าอยู่" ชุนหลุนซีเอ่ยดุผู้เป็นน้องสาว

"ดียิ่ง! หากไทเฮาทราบต้องดีใจมากเป็นแน่ ล่าสุดไทเฮาถึงขั้นบนบานกับพระโพธิสัตว์องค์หนึ่งไว้" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นในขณะที่คลายอ้อมกอดพี่สะใภ้ตน

"วันนั้นขอโทษเจ้าด้วย" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเมื่อนึกถึงวันที่นางใช้เข็มพิษกับอีกฝ่าย

"เรื่องนั้นช่างมันเถิด ข้าเข้าใจท่าน โอ้ว! ท่านหลิวโซว่อ๋องมาพอดีเลย" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะมองเห็นบิดาของพี่สะใภ้มาถึงพอดี

"คารวะท่านพ่อ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นหลิวโซว่อ๋องก้าวเข้ามา

"ทำตัวเป็นเด็กเช่นนี้ หากเป็นเมื่อก่อนพ่อต้องจับเจ้าโบยเป็นแน่ที่กล้าหนีไปเช่นนี้..." หลิวโซว่เอ่ยขึ้นดุอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะสังเกตเห็นป้ายบางอย่างที่ห้อยอยู่ตรงชายพกของบุตรสาว

"ท่านพ่อโปรดลงโทษลูก ต่อไปลูกจะไม่ทำเช่นนี้อีก"

หลิวซีจินเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด

"ซีจิน ป้ายแคว้นหนิงหลงของฝ่าบาทที่อยู่กับเจ้า...เหตุใดจึงมีดวงตาสีแดงเล่า" หลิวโซว่เอ่ยขึ้นก่อนจะสังเกตป้าย

แคว้นหนิงหลงที่บุตรสาวตนห้อยอยู่

"ฝ่าบาทให้ลูกเจ้าค่ะ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นเพียงเท่านั้น

ชุนหลุนซีจึงเอ่ยต่อ

"ท่านพ่อตาต้องไม่เชื่อแน่ ท่านจำเหตุการณ์เมื่อสิบเอ็ดปีก่อนได้หรือไม่ วันนั้นเสด็จพ่อข้าให้ท่านเป็นผู้พาข้าไปพบบิดาของสตรีผู้หนึ่งที่ข้าถูกใจ ข้าได้ใช้ป้ายนี้มอบให้บิดาของนาง.... สตรีผู้นั้นคือ...หมอหญิงที่ตกเหวไป... ข้าพบสิ่งนี้อยู่ในห่อผ้าของนาง" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้น เขาไม่กล้าบอกความจริงทั้งหมดแก่พ่อตาในเวลานี้ได้ จึงบอกเท่าที่จำเป็น

ด้านหลิวโซว่ที่ฟังเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย เหตุใดโลกจึงกลมเช่นนี้....ครั้งนั้นที่เขาไปกับชุนหลุนซี...เขาประหลาดใจ

ไม่น้อยที่บิดาของสตรีที่ชุนหลุนซีพอใจก็คือหลานสาวแท้ ๆ

ของเขาที่บังเอิญมีชื่อเดียวกันกับบุตรสาวของเขา!

 หลิวหยาง ...น้องชายต่างมารดาของเขาที่มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน...ทั้งเขาและหลิวหยางไม่คิดจะบอกว่าสตรีที่ชุนหลุนซีถูกใจนั้น...เป็นหลานสาวของเขาเอง เพราะทิฐิของเขาในตอนนั้นยังไม่อาจวางได้..... ต่อมานั่นเอง…จู่ ๆ หลิวหยางก็พาครอบครัวย้ายที่อยู่ไปต่างแคว้น...เวลานั้นชุนหลุนซีเพียงในวัยสิบสองหนาวออกตามหาสตรีอันเป็นที่รักอย่างบ้าคลั่งจน

ป่วยไข้ เป็นเหตุให้ถูกศัตรูลอบโจมตี  เวลานั้นเอง...เขาจึงได้มีโอกาสเข้าช่วยเหลือชุนหลุนซีในตอนนั้น....

หลานสาวของเขาคงจะดำเนินรอยตามบิดาทั้งยังมีใจเสียสละเดินทางมายังแคว้นหนิงหลงเพื่อรักษาโรคระบาด

น่าเสียดาย...ที่เขาไม่มีโอกาสพบหน้าหลานสาวผู้นั้นเพราะความตายมาพรากไปเสียก่อน....

หลิวโซว่อ๋องคิดกับตนเองครู่หนึ่งแล้วหันมาเอ่ยกับบุตรสาว

"ซีจิน ต่อจากนี้ไปเจ้าต้องดูแลตนเองให้ดี...เจ้าไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว... รู้หรือไม่? เดือนหน้าพ่อต้องไปประจำที่แคว้นย่อยทางใต้แล้ว...." หลิวโซว่อ๋องเอ่ยขึ้น

"ท่านพ่อก็เช่นกันเจ้าค่ะ รักษาตัวด้วยเจ้าค่ะ" หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ฝ่าบาท...กระหม่อมฝากบุตรสาวด้วย" หลิวโซว่อ๋องที่ได้ฟังเช่นนั้นจึงหันมาเอ่ยขึ้นกับบุตรเขย

"พ่อตาโปรดวางใจ...ข้าจะดูแลนางอย่างดี... ข้าขอพาภรรยาไปพักผ่อนก่อนช่วงนี้นางตั้งครรภ์ นางจำเป็นต้องพักผ่อนให้มาก" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะโอบบ่าไหล่ผู้เป็นฮองเฮาแล้วพาเข้าตำหนักไป

ณ  ห้องหนังสือ...

หลิวซีจินในตอนนี้ครรภ์ยื่นออกมาเล็กน้อยเพราะเข้าสู่เดือนที่สี่...นางยังคงเขียนบันทึกอยู่เสมอ ว่ากันว่าความรู้และการเรียนรู้ไม่ว่าจะแขนงใดย่อมไม่มีวันสิ้นสุด...การแพทย์ก็เช่นกัน...แม้สิ่งต่าง ๆ ที่นางบันทึกนั้นจะเคยมีการค้นพบมาก่อนหน้านี้ แต่ทว่าหากไม่มีการบันทึกต่อสิ่งเหล่านี้ก็เลือนหายไปได้เช่นกัน...หญิงสาวคิดในขณะที่มือเรียววาดอักษรลงไปบนกระดาษ

"ยอดหญิงของข้า วันนี้เจ้าเขียนอะไรอีกแล้ว" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นในขณะสวมกอดฮองเฮาสาว

"วันนี้ข้าตั้งใจจะเขียนบันทึกเกี่ยวกับสมุนไพรที่สตรีตั้งครรภ์ควรรับประทาน เมื่อก่อนท่านรู้หรือไม่ว่าตอนข้าทำคลอดให้สตรีเหล่านั้น.... มีความเสี่ยงมากเพียงใด กว่าจะคลอดได้หนึ่งคนนั้นไม่ง่ายเลย ...บางคนเจ็บท้องคลอดเป็นวัน  บางคนปวดหลายชั่วยาม..." หลิวซีจินเอ่ยขึ้น

"ฮองเฮา...ข้าภูมิใจยิ่งนักที่มีเจ้าเป็นภรรยา... ชีวิตนี้จะมีเจ้าคนเดียว หนังสือนี่ค่อยเขียนเถิดข้าอยากทำให้เจ้าหายกังวล" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจุมพิตที่ริมฝีปากของนางในขณะที่มือ

อีกข้างลูบครรภ์สี่เดือนของภรรยาสาวก่อนจะเลื่อนมาดึงพู่กันออกจากมือนางแล้วช้อนอุ้มหญิงสาวเดินทะลุออกไปวางลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ

"อื้อ!  ฝ่าบาท..ข้าเขียนหนังสืออยู่นะ!" หลิวซีจินเอ่ยขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก

  

"ไว้ค่อยเขียนเถิด" ชุนหลุนซีเอ่ยขึ้นก่อนจะเร่งปลดอาภรณ์ออกจากร่างบาง ก่อนจะกระทำเรื่องลามกกับนางอย่างเอาแต่ใจ

บนหลังคา....

"จวิ้นจู่ ท่านมาทำอะไรที่นี่" อ้ายเสินที่มองเห็นท่าทางประหลาดของอีกฝ่ายบริเวณหลังคาเอ่ยขึ้น

"อ้ายเสิน! นี่เจ้าเป็นวิญญาณหรือไร? ข้าตื่นตกใจหมด" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะยกมือทาบอก

"ก็ข้าเป็นสหายทั้งยังเป็นองครักษ์เงาของฝ่าบาทมาอยู่แถวนี้จะแปลกอะไร แล้วท่านเล่า? ที่ตกใจเช่นนี้  เพราะแอบทำอะไรไม่ดีอยู่ใช่หรือไม่?" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทันเมื่อเห็นว่าแผ่นหลังคาถูกเลื่อนออกจนเห็นช่องเล็ก ๆ ด้านใน

"ข้าก็มาแอบดู.... เอ่อ  หมายถึงแอบสอดส่องว่าพวกเขารักใคร่กลมเกลียวกันดีหรือไม่?" จวิ้นจู่เอ่ยขึ้นอย่างลืมตัว

"ข้าจะฟ้องฝ่าบาทว่าท่านทำตัวทะลึ่งมาแอบดูเรื่องเช่นนั้น ท่านนี่เป็นสตรีประเภทใด" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นก่อนจะส่ายหน้าไปมา

"เอ๋ ข้าไม่ได้จะแอบดูเรื่องเช่นนั้นเสียหน่อย...หากเจ้าฟ้องฝ่าบาท...ข้าจะ...." ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาคมของอีกฝ่าย

"ท่านจะทำอะไร?" อ้ายเสินเอ่ยขึ้นอย่างล้อเลียน

"ข้าก็จะ...จับเจ้ามาทำสามีเสียให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยอย่างไรเล่า!" ชุนหมี่เยว่เอ่ยขึ้นแสร้งลูบแผงอกกว้างของอ้ายเสินหนึ่งครั้ง ก่อนจะหมุนตัวจากไปทันที ทิ้งอ้ายเสินที่ยืนนิ่งบนหลังคาราวกับถูกสาปไว้ก็ไม่ปาน