ANMELDENตอนที่ 40 อำนาจ
ในช่วงเวลานี้ หมู่บ้านล่าสัตว์ด้านในกำลังเริ่มเข้าที่เข้า
ตอนที่ 40 อำนาจในช่วงเวลานี้ หมู่บ้านล่าสัตว์ด้านในกำลังเริ่มเข้าที่เข้าทาง ทุกอย่างค่อย ๆ เป็นระบบระเบียบมากขึ้น ศาลาเรียนรู้ที่สร้างเสร็จพร้อมใช้งานแล้ว เด็ก ๆ ในหมู่บ้านเริ่มมาเรียนหนังสือในช่วงเช้า แล้วช่วยงานบ้านหรือทำงานกับคุณครูในช่วงบ่าย รวมทั้งเรื่องอาหาร สมุนไพร และงานเย็บปักที่เพื่อนของคุณครูคอยช่วยดูแลชาวบ้านที่เคยหวาดระแวงและระวังตัวอยู่ตลอด เวลานี้ต่างรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก พวกเขามีทางเลือกใหม่ที่ไม่ต้องพึ่งพาคนจากรอบนอกมากเกินไป ไม่ต้องกลัวการเอารัดเอาเปรียบเหมือนก่อนในวันนี้ซูซินใช้เวลาช่วงเช้าตรวจอาการของเด็กหนุ่มที่เธอช่วยไว้ เขาฟื้นตัวขึ้นมาก สีหน้าดีขึ้น ไม่ซีดเผือดเหมือนวันแรกที่พบกัน“ขอบคุณหมอมากครับ” เด็กหนุ่มนั่งพิงหมอน ดื่มน้ำอุ่นที่หมอยื่นให้ เขาดูเกรงใจแต่ก็รับมาดื่มเงียบ ๆ“ฉันบอกแล้วว่าไม่ได้เป็นหมอ อยากให้ฉันเดือดร้อนหรือไง” ซูซินบอกหลายครั้งแล้ว เธอยังไม่มีใบอนุญาต หากคนอื่นมาได้ยินแล้วแจ้งจับ เธอจะทำอย่างไร ยิ่งตอนนี้สถานการณ์ยิ่งสุ่มเสี่ยง คนรอบนอกกำลังจ้องเล่นงาน หากได้ยินเข้า รับรองว่าเธอไม่รอดแน
ตอนที่ 39 อวดดีหลังจากได้รับคำตอบที่ไม่น่าพอใจ เขาก็รีบเร่งกลับไปแจ้งเจ้านายของตัวเอง เมื่อไปถึงก็รีบเข้าไปในเรือนใหญ่เพื่อรายงานทันที“หัวหน้าครับ ผมนำความกลับมาแล้ว”ชุนซานที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อดีขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเป็นเชิงให้พูดต่อ“พี่ชวนบอกว่าจะออกล่าก่อนฤดูหนาวตามที่เคยรับปากไว้ และเรื่องอื่นก็ไม่ได้กล่าวถึง ดูเหมือนข้อเสนอที่หัวหน้าให้ไปก่อนหน้า เขาจะไม่ยอมรับ... ”“แล้วที่หมู่บ้านของพวกมันล่ะ... มีอะไรผิดปกติไหม” ชุนปิงที่นั่งอยู่ด้านข้างของพี่ชายถามขึ้นทันที สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ตั้งแต่ได้ยินว่าเมิ่งชวนไม่ยอมทำตามที่พวกเขาต้องการ“ผมเห็นว่าพวกเขากำลังช่วยกันสร้างศาลาเล็ก ๆ หลังหนึ่งเท่านั้น ทุกอย่างยังปกติดี” เขารายงานไปตามที่เห็น“ศาลาเหรอ พวกมันจะสร้างไปทำไม” ชุนปิงถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน“พี่ชวนบอกแค่ว่าเป็นที่รวมตัวกันเวลามีเรื่องจะได้พูดคุยกัน”พอได้ยินแบบนั้น ชุนปิงก็แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก ก่อนจะกระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างแรง
ตอนที่ 38 จริงไหมคุณ!หลังจากที่พูดคุยตกลงกันกับทุกคนแล้ว ในทุกเช้าก็จะได้ยินเสียงตอกตะปูและเสียงคุยกันของชาวบ้านดังก้องไปทั่วบริเวณใกล้บ้านของเมิ่งชวน ชาวบ้านต่างช่วยกันสร้างศาลาไม้หลังเล็ก เพื่อใช้เป็นสถานที่เรียนสำหรับเด็ก ๆศาลาหลังนี้ตั้งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ใกล้กับลานกว้างที่เด็ก ๆ สามารถวิ่งเล่นได้ นอกจากใช้เป็นที่เรียนหนังสือแล้ว ยังสามารถใช้รวมตัวกันทำกิจกรรมอื่น ๆ ของหมู่บ้านได้อีกด้วย“เรียนครึ่งวันก็พอ ส่วนอีกครึ่งวันให้กลับไปช่วยงานที่บ้าน หรือถ้าใครอยากเรียนรู้อะไรมากขึ้น ก็มาช่วยฉันทำงานที่นี่ได้” ซูซินบอกกับเด็ก ๆ และพ่อแม่ที่มาหาเธอตั้งแต่เช้า เหมือนว่าต้องการอยากรู้เรื่องราวเกี่ยวกับการเรียนหนังสือชาวบ้านต่างพยักหน้าด้วยความพอใจ และต่างเอาของมาฝากเพื่อแสดงความมีน้ำใจให้กับคนที่จะมาสอนหนังสือให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านหลังจากจัดการบอกเรื่องการเรียนเรียบร้อย ซูซินก็เริ่มแบ่งงานให้กับเพื่อนที่มาจากหมู่บ้านเดียวกัน“เพ่ยหนิงช่วยตัดเย็บเสื้อผ้าให้ฉันหน่อย ฉันมีค่าจ้างให้ด้วยนะ” เธอไม่มีฝีมือด้านนี้ อีกทั้งเธอมีงานมากมาย
ตอนที่ 37 หนทางแก้ปัญหาซูซินตัดสินใจช่วยเหลือเด็กหนุ่ม พากลับไปที่หมู่บ้านด้านในก่อน ซึ่งเธอได้บอกสาเหตุและเหตุผลกับเมิ่งชวนไปแล้ว หลังจากที่เขาพาเด็กหนุ่มไปขึ้นรถ เธอก็ให้เสี่ยวชุนไปคอยดูแลเขาที่หลับสนิท ส่วนตัวเธอกับเสี่ยวชิงเดินเข้าไปหาซื้อสมุนไพรกับเครื่องมือบดยา พอเสร็จแล้วก็รีบพากันกลับบ้านทันทีเมิ่งชวนให้คนป่วยนอนพักที่กระท่อมที่ใช้สำหรับต้อนรับแขก ซึ่งไม่ค่อยได้ใช้งานกระท่อมหลังนี้สักเท่าไร ที่ใช้ล่าสุดคือตอนที่รับเจ้าสาวมาพักที่นี่ก่อนแต่งงานนั่นเองเขาปล่อยให้คนไข้พักผ่อนโดยมีลูกชายของเขาเข้ามาเช็ดตัว ตอนแรกภรรยาของเขาเป็นคนสอน ก่อนจะปล่อยให้เสี่ยวชุนอยู่ดูแล แล้วกลับไปจัดของที่บ้านโดยมีลูกสาวตัวน้อยคอยวิ่งตามอยู่ไม่ห่าง“คุณเอาของพวกนี้ไปเก็บ แล้วไปเรียกพวกผู้หญิงมารับผ้าไปตัดกันด้วย” ซูซินแยกของที่จะแจกชาวบ้านออกเป็นชุด ๆ ตามจำนวนครอบครัว“ซินซิน... ” เมิ่งชวนที่ตอนนี้เปลี่ยนชื่อเรียกภรรยาแล้ว อยากจะถามเหลือเกินว่าของมากมายขนาดนี้ มั่นใจไหมว่าจะแจกจนหมด“ว่าไงคะ เรียกแล้วทำไมไม่พูด” ซูซินหันไปมองคนหน้าโหดที่ยัง
ตอนที่ 36 ยุวปัญญาชนหลังเก็บของรอบแรกแล้ว เธอก็พาเด็ก ๆ ไปที่บริเวณแผงขายเนื้อ ซึ่งเป็นจุดที่คึกคักที่สุด เพราะนักล่าที่กลับจากป่าจะนำสัตว์ที่ได้มาขายที่นี่ เธอไม่ได้จะซื้อ เพราะที่บ้านมีเนื้อมากพอ แต่มาเพื่อที่จะดูว่าเขาซื้อขายในราคาเท่าไร และยังมาดูด้วยว่าพวกเขาถนอมอาหารกันด้วยวิธีไหนบ้าง“เราจับปลาได้เอง ทำไมต้องซื้อเพิ่ม” เสี่ยวชุนมองดูปลาตากแห้งแล้วถามอย่างสงสัย“ไม่ได้ซื้อ แค่มาดูว่ามันทำแบบไหนได้บ้าง เพราะเราจะได้เก็บไว้กินนาน ๆ ” เธอไม่อยากถนอมอาหารแปลกประหลาดจากคนอื่นเด็กชายพยักหน้าอย่างเข้าใจ ส่วนเด็กหญิงนั้นไม่สงสัยอะไร มีแต่ตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เห็นหลังจากนั้นซูซินก็พาเด็ก ๆ ไปที่แผงขายขนม ซึ่งมีขนมพื้นบ้านอย่างถั่วลิสงเคลือบน้ำตาล ขนมงา ขนมไข่ ขนมปัง เค้กข้าว และเกาลัดคั่ว“เสี่ยวชิงอยากกินอันนี้! ” เธอจับแขนแม่แล้วชี้ไปที่ขนมงา“ฉันซื้อขนมอย่างละสองถุง ส่วนอันนี้ฉันขอแกะให้เด็ก ๆ กินก่อนนะ” ซูซินสั่งแล้วจ่ายเงิน พร้อมหยิบมาหนึ่งถุงแล้วแบ่งให้เสี่ยวชิงกินทันที ส่วนเสี่ยวชุนก็ยังชอบทำทีเป็นเ
ตอนที่ 35 ครอบครัวที่แท้จริงเมิ่งชวนคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านต่ออีกนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะขอตัวกลับ ซึ่งก่อนกลับอีกฝ่ายก็ยังเร่งเรื่องเอกสาร จะได้รีบจัดสรรเสบียงอาหารได้ถูก ซึ่งเขาก็เพียงยิ้มรับไม่ได้พูดอะไรต่อเขาเดินตามภรรยาและลูก ๆ อย่างเงียบ ๆ แม้ในใจจะมีเรื่องให้คิดมากมาย แต่เขาเลือกที่จะไม่พูด เขายังเฝ้ามองลูกชายลูกสาวทั้งสองคนตั้งแต่เกิดเรื่องที่ลูกชายของเขาพาน้องสาวหนีออกจากหมู่บ้านมาตามแม่ถึงที่นี่จนเกิดเรื่องราวใหญ่โต เขาก็ไม่เคยพาลูกมาที่นี่อีกเลย เขาพยายามหลีกเลี่ยง ไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอเหตุการณ์แบบที่เขาเจอ สำหรับเขานั้นไม่เป็นไร แต่ลูกของเขายังเล็กนัก เขาไม่อยากให้ลูกต้องมาเจออะไรแบบนี้ แต่วันนี้เจ้าตัวยืนยันที่จะเข้าไปให้ได้ ซึ่งเขาเตือนตั้งแต่ยังไม่ออกจากบ้านแล้ว แต่ก็ยังดื้อรั้นจะเข้าไป พอเข้าไปก็ต้องเจอกับผู้หญิงใจร้ายที่ทำร้ายจิตใจลูกของตัวเองได้ลงคอ เขายอมรับว่ารู้สึกผิด หากเขาห้ามอย่างเด็ดขาดคงไม่เป็นแบบนี้ในตอนนั้นเขากำลังจะพูดสวนกลับแล้ว แต่ภรรยาของเขาจ้องมองมาพร้อมส่งสัญญาณไม่ให้เขาพูดอะไรออกไป เขาเลยต้องเฝ้าดูอย่างเ







